Στη βιτρίνα του γειτονικού ζαχαροπλαστείου, τα σιροπιαστά γλυκά λάμπουν κάτω από το φως, με την πορτοκαλόπιτα, τα τρίγωνα Πανοράματος και άλλες παραδοσιακές συνταγές να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Πρόκειται για τη «γωνιά» που έχει δημιουργήσει ο Γιώργος Σιτάρας, ένας Θεσσαλονικιός που μετέφερε γεύσεις και μνήμες από την Ελλάδα στη Λατινική Αμερική, κατακτώντας σταδιακά το κοινό της κολομβιανής πρωτεύουσας.

Γεννήθηκε το 1981 στην Τούμπα Θεσσαλονίκης και το 2013 πήρε την απόφαση να αφήσει την Ελλάδα και να ταξιδέψει στην Κολομβία, όχι λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά από επιλογή. Μαζί με τον φίλο του Πέτρο Γκρίλη είχαν ήδη εξερευνήσει τη Λατινική Αμερική και, όταν επισκέφθηκαν τη χώρα το 2012, διέκριναν τις προοπτικές της. «Hταν μία χώρα που άφηνε πίσω της το κακό και ένοχο παρελθόν της και κοιτούσε μπροστά», λέει στον «Ε.Τ.» από τη μακρινή Μπογκοτά. Ετσι, έναν χρόνο αργότερα, εγκαταστάθηκαν στην παραθαλάσσια Καρταχένα, έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, όπου εντόπισαν ένα σημαντικό κενό: την απουσία ελληνικής κουζίνας.

Εκεί, το πρώτο τους εγχείρημα, ένα εστιατόριο με αποτύπωμα γυράδικου, γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, οι δυσκολίες στην καθημερινή λειτουργία και κυρίως οι αργοί ρυθμοί συνεργασιών τον οδήγησαν το 2017 σε μια νέα αρχή. Μετακόμισε στην Μπογκοτά, ύστερα και από την παρότρυνση μιας πελάτισσας που διέκρινε τις δυνατότητες της αγοράς, και ίδρυσε το εστιατόριο «Σαλόνικα», τιμώντας την πόλη του. «Ηθελα να φέρω ένα κομμάτι της Θεσσαλονίκης εδώ», τονίζει. Το εγχείρημα όχι μόνο πέτυχε, αλλά επεκτάθηκε το 2022 με τη δημιουργία του «Σαλόνικα 2» σε άλλη συνοικία της πόλης.

Η πορεία του δεν σταμάτησε εκεί. Το 2024 εγκαινίασε το πρώτο ελληνικό ζαχαροπλαστείο του, με την ονομασία «Πήλιο». «Εδωσα αυτό το όνομα διότι αγαπώ το βουνό των Κενταύρων και επειδή ακούγεται όμορφα στα ισπανικά», εξηγεί. Εκεί, οι συνταγές βασίζονται σε οικογενειακά πρότυπα, καθώς, όπως λέει, «έχω αξιοποιήσει ό,τι έμαθα από τη μάνα και τις γιαγιάδες μου». Οι Κολομβιανοί, οι οποίοι δεν φημίζονται για τα ιδιαίτερα γλυκά τους, ενθουσιάστηκαν με τις ελληνικές γεύσεις, αν και ο ίδιος προσαρμόζει τη ζάχαρη. «Εχω αφαιρέσει ζάχαρη διότι είναι συνηθισμένοι σε πιο ήπιες γεύσεις», σημειώνει.

Στα εστιατόριά του, η ποιότητα αποτελεί βασική προτεραιότητα. Τα κρέατα προέρχονται από την τοπική αγορά και είναι υψηλής ποιότητας, ενώ τα περισσότερα πιάτα παρασκευάζονται καθημερινά από την αρχή. «Κάνουμε κάθε μέρα χειροποίητο γύρο, μπιφτέκια και σουβλάκια, ενώ ακόμη και οι πατάτες είναι φρέσκες και κομμένες στο χέρι», αναφέρει. Μάλιστα, κάθε Παρασκευή προστίθεται και ένα μαγειρευτό πιάτο, όπως γεμιστά ή φασολάκια, τα οποία -όπως λέει- «οι Κολομβιανοί τα λατρεύουν».

Το πελατολόγιο αποτελείται κυρίως από ντόπιους, που έρχονται συχνά με επιφύλαξη, αλλά επιστρέφουν ενθουσιασμένοι. «Δεν γνωρίζουν πολλά για την ελληνική κουζίνα, όμως μετά την πανδημία και την άνθηση των social media, η Ελλάδα έχει γίνει μόδα», εξηγεί. Παράλληλα, η επιχείρησή του στηρίζεται σε εργαζομένους, κυρίως μετανάστες από τη Βενεζουέλα, οι οποίοι, όπως σημειώνει, προσαρμόζονται γρήγορα. Στην προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε μια γυναίκα από τη Βενεζουέλα και έχουν αποκτήσει έναν γιο. Οπως λέει, το παιδί τους μεγαλώνει «σαν γνήσιος Ελληνας, Βενεζουελάνος και Κολομβιανός». Παρά την επιτυχία του, δεν κρύβει τη νοσταλγία για την πατρίδα. «Μου λείπουν η οικογένειά μου, οι φίλοι μου και κυρίως η ξεγνοιασιά», παραδέχεται.

Σύλλογος Αρειανών

«Είναι μια πολύ όμορφη χώρα, με ανθρώπους ταπεινούς που σέβονται τον άλλον και δεν είναι ρατσιστές», τονίζει. Παρά τη μικρή ελληνική κοινότητα στην Μπογκοτά, που αριθμεί μόλις 50 έως 80 άτομα, κατάφερε να δημιουργήσει ακόμη και σύλλογο φίλων του Αρη, κρατώντας ζωντανή τη σύνδεσή του με τη Θεσσαλονίκη. Ετσι, μέσα από τις γεύσεις και τις πρωτοβουλίες του, συνεχίζει να «γεφυρώνει» δύο κόσμους, μεταφέροντας την ελληνική κουλτούρα στην «καρδιά» της Λατινικής Αμερικής.