Το σώμα ανακαλύφθηκε σε τάφο στο Ράτσεσα, ένα φρούριο στην ανατολική Κροατία. Είχε εκταφεί, αποκεφαλιστεί και θαφτεί ξανά μπρούμυτα κάτω από βαριές πέτρες.

Καθώς η βεβήλωση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί από περιβαλλοντικούς παράγοντες, οι ειδικοί πιστεύουν ότι έγινε για να αποτραπεί ο νεκρός από το να «επιστρέψει» ως βαμπίρ.

Σήμερα, το πρόσωπο του άνδρα μπορεί να εμφανιστεί για πρώτη φορά έπειτα από αιώνες, αφού οι επιστήμονες ανασύνθεσαν τα χαρακτηριστικά του από το κρανίο του.

Η αρχαιολόγος Νατάσα Σάρκιτς, μέλος της ομάδας ανασκαφής, δήλωσε ότι ο φόβος που ενέπνεε ο άνδρας μετά τον θάνατό του ίσως προερχόταν από τον φόβο που προκαλούσε και όσο ζούσε.

«Η βιοαρχαιολογική ανάλυση έδειξε ότι αυτός ο άνδρας συμμετείχε συχνά σε βίαιες συγκρούσεις και πέθανε με βίαιο τρόπο.

Είχε βιώσει τουλάχιστον τρία σοβαρά επεισόδια διαπροσωπικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Face of a ‘vampire’: Why this man was decapitated after death https://t.co/C8p5jeIfYo

— Sky News (@SkyNews) February 9, 2026

Ένα από αυτά τα χτυπήματα είχε παραμορφώσει το πρόσωπό του, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει φόβο και αποστροφή, οδηγώντας σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Πριν καν αναρρώσει από το προτελευταίο τραύμα, δέχθηκε το τελικό, θανατηφόρο χτύπημα», ανέφερε.

Άτομα που πέθαιναν βίαια, είχαν βίαιη συμπεριφορά όσο ζούσαν ή θεωρούνταν αμαρτωλά ή κοινωνικά αποκλίνοντα, θεωρούνταν τότε ότι κινδύνευαν να μετατραπούν σε βαμπίρ.

«Μπορεί να θεωρήθηκε “βαμπίρ” ή υπερφυσική απειλή λόγω της παραμόρφωσης του προσώπου του και του περιθωριακού τρόπου ζωής του, που χαρακτηριζόταν από επαναλαμβανόμενη βία.

Τέτοια όντα θεωρούνταν ανήσυχα, εκδικητικά και ικανά να βλάψουν τους ζωντανούς, να μεταδώσουν ασθένειες και να σκοτώσουν ανθρώπους ή ζώα», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τη σλαβική παράδοση, η ψυχή παραμένει συνδεδεμένη με το σώμα για περίπου 40 ημέρες μετά τον θάνατο. Σε αυτό το διάστημα λαμβάνονταν διάφορα προληπτικά μέτρα για να αποτραπεί η «επιστροφή» ως βαμπίρ.

Αυτά περιλάμβαναν το κάρφωμα πασσάλου, το κάψιμο ή τον αποκεφαλισμό του πτώματος, την ταφή μπρούμυτα, την τοποθέτηση βαριών λίθων πάνω του και το δέσιμο των άκρων.

Η συγκεκριμένη ταφή, σύμφωνα με την δρ Σάρκιτς, δείχνει «πρακτικές που συνδέονται άμεσα με τελετουργίες κατά των βαμπίρ της εποχής».

Για την ανασύνθεση, ο ειδικός γραφικών Σισέρο Μοράες ξεκίνησε με την ψηφιακή ανακατασκευή του κρανίου μέσω δεδομένων αξονικής τομογραφίας.

Παρότι το κρανίο ήταν κατακερματισμένο όταν βρέθηκε, κατέστη δυνατή η ψηφιοποίησή του.

Χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα από ζωντανούς δότες για να καθοριστεί η πιθανή θέση των χαρακτηριστικών του προσώπου και το πάχος των μαλακών ιστών σε διάφορα σημεία.

Εφαρμόστηκε επίσης τεχνική «ανατομικής παραμόρφωσης», όπου το κεφάλι ενός δότη προσαρμόζεται ψηφιακά ώστε να ταιριάζει με το κρανίο του υπό εξέταση ατόμου, αποκαλύπτοντας μια πιθανή μορφή προσώπου.

Ο συνδυασμός αυτών των μεθόδων έδωσε ένα «αντικειμενικό» πρόσωπο, βασισμένο αποκλειστικά στο σχήμα του κρανίου, χωρίς υποθετικά στοιχεία όπως χρώμα μαλλιών ή δέρματος.

Μια δεύτερη εκδοχή είναι πιο καλλιτεχνική, με προσθήκη υποθετικών στοιχείων για πιο ρεαλιστική αναπαράσταση.

Ο Μοράες περιέγραψε το αποτέλεσμα ως «εχθρικό και απειλητικό».

Ο άνδρας του Ράτσεσα έζησε τον 15ο ή 16ο αιώνα, είχε ύψος περίπου 1,63 μ. και εκτιμάται ότι πέθανε σε ηλικία 40–50 ετών.

Λόγω των τραυμάτων του, πιθανόν ήταν στρατιώτης ή άτομο συνηθισμένο σε βίαιες συγκρούσεις.

Θάφτηκε μέσα σε αυτό που φαίνεται να ήταν εκκλησία, αλλά σε «το πιο δυσμενές σημείο» κατά μήκος του τοίχου.

Το κεφάλι του φαίνεται ότι κυριολεκτικά αποσπάστηκε από το σώμα, καθώς δεν υπάρχουν ίχνη κοπής στον λαιμό, το κρανίο ή τους ώμους που να συνάδουν με αποκεφαλισμό.

Ο τάφος ανακαλύφθηκε το 2023 και είναι ένας από τους περισσότερους από 180 τάφους που εντοπίστηκαν στο φρούριο, περίπου 110 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ζάγκρεμπ.

Παρόμοιες πρακτικές σχετικές με την πίστη στα βαμπίρ έχουν καταγραφεί και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, όπως στην Πολωνία και τη Σερβία.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό OrtogOnLineMag.