Με κενά λόγια υποστήριξης και καμία πραγματική αντίδραση από τη Ρωσία, οι πιστοί στον Μαδούρο κατάλαβαν ότι είχαν μείνει μόνοι τους, καθιστώντας τους τον τελευταίο προδομένο σύμμαχο της Ρωσίας. Ο Μαδούρο πέρασε μήνες παρακαλώντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν για στρατιωτική βοήθεια, η οποία δεν ήρθε ποτέ. Αυτό που κάνει την πτώση Μαδούρο ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι ότι δεν ήταν ξαφνική ή απρόβλεπτη. Για μήνες προειδοποιούσε για μια επικείμενη αντιπαράθεση και παρακαλούσε ανοιχτά τη Μόσχα για βοήθεια, τον κύριο στρατηγικό του σύμμαχο από το 2000.

Επείγουσα επιστολή

Τον Οκτώβριο του 2025, ο Μαδούρο έστειλε μια επείγουσα επιστολή στον Πούτιν, την οποία παρέδωσε αυτοπροσώπως ένας ανώτερος βοηθός του στη Μόσχα. Ζήτησε συγκεκριμένη στρατιωτική βοήθεια, συμπεριλαμβανομένης της αποκατάστασης των μαχητικών αεροσκαφών Su-30MK2.

Παρά τα χρόνια ρητορικής περί αδελφοσύνης και αντίστασης στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, η Ρωσία επέλεξε να μην κάνει τίποτα και καμία από τις αιτούμενες ενισχύσεις δεν έφτασε ποτέ. Οι εκκλήσεις Μαδούρο έμειναν αναπάντητες, αποκαλύπτοντας πόσο κούφιες είχαν γίνει οι δεσμεύσεις της Μόσχας πολύ πριν από την αποφασιστική στιγμή στις αρχές αυτού του μήνα.

Το ρωσικό ΥΠΕΞ ζήτησε από την Ουάσιγκτον μέσω του X να επανεξετάσει την υπόθεση και να απελευθερώσει τον Μαδούρο, ενώ ο Σεργκέι Λαβρόφ τηλεφώνησε στην αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας για να εκφράσει την ανησυχία του και να υποσχεθεί την αποτροπή περαιτέρω κλιμάκωσης.

Πρακτικά, αυτή ήταν μια παραδοχή της πλήρους ρωσικής αδυναμίας και παράδοσης. Χρόνια υποσχέσεων, συμπεριλαμβανομένης μιας Συνθήκης Στρατηγικής Συνεργασίας που υπογράφηκε τον Μάιο του 2025, επαναλαμβανόμενων όρκων πλήρους υποστήριξης, παραδόσεων όπλων και αναπτύξεων μισθοφόρων της Wagner για εκπαίδευση, κατέρρευσαν σε tweets και συλλυπητήρια μόλις απαιτήθηκε δράση.

Μόνος του ο Μαδούρο

Για τη Βενεζουέλα, το σοκ ήταν βαθύτερο επειδή η χώρα είχε αντιμετωπίσει τη Ρωσία ως στρατηγικό εγγυητή. Ο Μαδούρο πίστευε ότι η παρουσία της Μόσχας θα αποτρέψει την άμεση παρέμβαση των ΗΠΑ, αξιοποιώντας το καθεστώς της ως πυρηνική δύναμη.

Εξαντλημένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία, οικονομικά πιεσμένη και στρατιωτικά υπερφορτωμένη, η Μόσχα απλά δεν μπορεί να προβάλει ισχύ στην Καραϊβική ή να υπερασπιστεί μακρινούς συμμάχους. Οταν η πίεση εντάθηκε μέσω ναυτικών απαγορεύσεων και επιβολής κυρώσεων, η Βενεζουέλα έμεινε εντελώς εκτεθειμένη και τα ρωσικά τάνκερ του σκιώδους στόλου της που θα μπορούσαν να είχαν παράσχει μια σανίδα σωτηρίας στον Μαδούρο απλώς γύρισαν πίσω.

ΑΦΗΣΕ ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ ΣΥΡΙΑ, ΑΡΜΕΝΙΑ ΚΑΙ ΙΡΑΝ

Η Βενεζουέλα δεν διαμορφώνεται ως μια μεμονωμένη κατάρρευση. Η περίπτωσή της αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου, με το οποίο η Ρωσία αντιμετωπίζει τους λεγόμενους συμμάχους της. Στη Συρία, η Μόσχα δεν κατάφερε να τηρήσει τις εγγυήσεις ασφαλείας της, καθώς οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίστηκαν ανεξέλεγκτα και οι δυνάμεις των ανταρτών κέρδισαν δυναμική, αφήνοντας τελικά τον Μπασάρ αλ Ασαντ χωρίς άλλη επιλογή από την αυτοεξορία. Επίσης, στην Αρμενία, η Μόσχα έμεινε στην άκρη, καθώς η σύμμαχός της έχασε εδάφη και οι ρωσικές ειρηνευτικές δυνάμεις αποδείχθηκαν άνευ νοήματος απέναντι σε αρκετές μεγάλες επιθέσεις του Αζερμπαϊτζάν. Ακόμη, το Ιράν λαμβάνει όπλα και ρητορική, αλλά καμία πραγματική στρατηγική ασπίδα όταν αντιμετωπίζεται άμεσα, γεγονός που προκάλεσε τεράστιες απώλειες στη χώρα κατά τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ.