Σύμφωνα με το Axios, η συνάντηση πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με στόχο την ανταλλαγή πληροφοριών και εκτιμήσεων για την πορεία των ταραχών και τις πιθανές πολιτικές εξελίξεις σε περίπτωση κλιμάκωσης.

Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν σε σενάρια μετάβασης εξουσίας, επικοινωνία με άλλους παράγοντες της αντιπολίτευσης και ενδεχόμενη διεθνή στήριξη, αν οι διαδηλώσεις δημιουργούσαν κενό εξουσίας. Πρόκειται για την πρώτη γνωστή συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ εκπροσώπων της αμερικανικής κυβέρνησης και τμημάτων της ιρανικής αντιπολίτευσης από την έναρξη των κινητοποιήσεων πριν δύο εβδομάδες.

Ο Παχλαβί επιχειρεί να παρουσιαστεί ως μεταβατικός ηγέτης σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος, αν και δεν απολαμβάνει ιδιαίτερης δημοφιλίας εντός Ιράν. Νωρίτερα την ίδια μέρα, ο Τραμπ κάλεσε τον ιρανικό λαό μέσω ανάρτησής του να συνεχίσει τις διαμαρτυρίες και να καταλάβει κυβερνητικά κτίρια, προσθέτοντας ότι «η βοήθεια είναι καθ’ οδόν».

Ο Ρεζά Παχλαβί ηγείται σήμερα μιας αντιπολιτευτικής ομάδας με έδρα τις ΗΠΑ και έχει συχνές δημόσιες εμφανίσεις, ζητώντας παρέμβαση της κυβέρνησης Τραμπ υπέρ των διαδηλώσεων. Το Axios σημειώνει ότι αρχικά οι αμερικανικές αρχές δεν τον θεωρούσαν σημαντικό παράγοντα, όμως η δημοτικότητα του ονόματός του μεταξύ των διαδηλωτών τις τελευταίες ημέρες προκάλεσε έκπληξη στην Ουάσινγκτον.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι οι νέοι διαδηλωτές νοσταλγούν μια εποχή πριν την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, όταν υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, κοινωνική ελευθερία και διεθνής αναγνώριση. Ο Παχλαβί, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενσαρκώνει για πολλούς Ιρανούς αυτό το ιδανικό πατριωτισμού και προοδευτικής νοσταλγίας.

Το ρεπορτάζ του Axios εντάσσει τη συνάντηση σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επικοινωνιών και διπλωματικών πρωτοβουλιών μεταξύ Αμερικανών αξιωματούχων και παραγόντων της ιρανικής διασποράς. Αν και δεν έχουν γνωστοποιηθεί λεπτομέρειες για συγκεκριμένα σχέδια ή δεσμεύσεις, η ανταλλαγή πληροφοριών περιλάμβανε εκτιμήσεις για την έκταση και δυναμική των ταραχών, καθώς και πρακτικές επιλογές για υποστήριξη πολιτικών κινήσεων από ξένες κυβερνήσεις. Οι αναλυτές θεωρούν τη συνάντηση ένδειξη αυξημένου ενδιαφέροντος της Ουάσινγκτον για τις εξελίξεις στο Ιράν, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν σαφείς ενδείξεις άμεσης παρέμβασης.