Ορισμένοι Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει τη μετατόπιση προς την άμυνα και την αποτροπή κατά του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών αντί να υποστηρίζουν τους μη κρατικούς συμμάχους ως όργανα της ιρανικής εξουσίας.
Σε μια κοινή αεροπορική εκστρατεία τον Ιούνιο του 2025, οι ΗΠΑ κατέστρεψαν μερικώς τις κύριες εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν, ενώ το Ισραήλ επιτέθηκε σε βασικά κέντρα της εξουσίας του καθεστώτος. Το Ιράν απάντησε με επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Ισραήλ.
Μετά από έξι μήνες σχετικής ησυχίας, μια μεγάλη ιρανική εξέγερση κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου 2025-Ιανουαρίου 2026 φάνηκε να πείθει τον Τραμπ και τον Νετανιάχου ότι μια μέτρια συμβολή εξωτερικής παρέμβασης θα μπορούσε να επιτύχει να εκδιώξει το καθεστώς συνολικά.
Ωστόσο, η κοινή εκστρατεία τους, που περιορίστηκε στην αεροπορική ισχύ απέτυχε και έφτασε γρήγορα σε στρατηγικό αδιέξοδο, παρά το αρχικό χτύπημα αποκεφαλισμού που σκότωσε ένα μεγάλο μέρος της ανώτερης ιρανικής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου του Σιιτη θρησκευτικού ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ.
Το Ιράν απέκτησε γρήγορα στρατηγική μόχλευση κλείνοντας τα Στενά του Ορμούζ και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη προκάλεσαν σημαντικές ζημιές σε βάσεις και εγκαταστάσεις ενεργειακών υποδομών σε πολλά από τα κράτη του Κόλπου.
Η ιρανική στρατηγική έχει επιτύχει σε μεγάλο βαθμό να πιέσει πολιτικά τον Τραμπ, αν και δεν τον έχει αναγκάσει να τερματίσει το ναυτικό εμπάργκο των ιρανικών λιμανιών, να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις της CENTCOM ή να αποκλείσει περαιτέρω πλήγματα, ενώ η διαμεσολάβηση τρίτων απέτυχε.
Αλλά ακόμη και αν επιτευχθεί μια διευθέτηση ΗΠΑ-Ιράν, ο πόλεμος έχει αναδιαμορφώσει το στρατηγικό τοπίο της περιοχής.
Η αποτυχία των ΗΠΑ να επικρατήσουν αποφασιστικά έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τη βιωσιμότητα της ομπρέλας ασφαλείας των ΗΠΑ στην οποία έχουν βασιστεί οι μετριοπαθείς Αραβες ηγέτες.
