Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Γκαμπριέλ Ατάλ επισημοποίησε αυτή την Παρασκευή (22.05.2026) την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2027 στη Γαλλία.
«Θέλω να κάνω τη Γαλλία τη χώρα του μέλλοντος», δήλωσε ο Γκαμπριέλ Ατάλ από το Αβερόν ανακοινώνοντας ότι θα είναι υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας το 2027, σύμφωνα με γαλλικά μέσα.
Λιγότερο από έναν χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2027 κι ενώ ο Εμανουέλ Μακρόν εξακολουθεί να αφήνει το στίγμα του εντός και εκτός Γαλλίας, οι συμπατριώτες του αρχίζουν να στρέφουν το βλέμμα στην επόμενη ημέρα. Ο κεντρώος Γάλλος πρόεδρος, που από αουτσάιντερ με τη δύναμη του νέου κατέκτησε το Ελιζέ για πρώτη φορά το 2017 και ορκίστηκε για δεύτερη φορά στις 14 Μαΐου 2022, δεν μπορεί να διεκδικήσει για τρίτη φορά το ύπατο αξίωμα. Ετοιμάζεται, λοιπόν, να αποχωρήσει, αφήνοντας πίσω του μια σύνθετη πολιτική κληρονομιά.
Καθώς τον Απρίλιο του 2027 θα στηθούν κάλπες για την ανάδειξη του διαδόχου του, πιθανότατα στον δεύτερο γύρο, στα γαλλικά ΜΜΕ έχουν ήδη αρχίσει τα αφιερώματα-απολογισμοί της εποχής Μακρόν. Οι λέξεις-κλειδιά που επαναλαμβάνονται είναι: φιλοδοξίες μεταρρύθμισης και ευρωπαϊκής ηγεσίας, όραμα, συγκεντρωτισμός, κοινωνικές εντάσεις, θεσμική φθορά.
Στο πεδίο της οικονομίας, ο Μακρόν υποσχέθηκε εκσυγχρονισμό της γαλλικής οικονομίας και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Προώθησε φιλελεύθερες πολιτικές, μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, επενδύσεις στη βιομηχανία και την καινοτομία. Ωστόσο, ιδίως η δεύτερη θητεία του στιγματίστηκε από σφοδρές αντιδράσεις, κυρίως γύρω από τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού με αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, που τελικά έμεινε ημιτελής. Η προεδρία του χαρακτηρίστηκε από διαδοχικές κρίσεις: το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων», η πανδημία Covid-19, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή.
Η απόφασή του να ρισκάρει και να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές το 2024, έπειτα από την εκτόξευση της Ακροδεξιάς στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, με το σκεπτικό ότι το δημοκρατικό τόξο ενωμένο μπορεί να ανακόψει την πορεία της προς την εξουσία, οδήγησε σε ένα κατακερματισμένο Κοινοβούλιο, βουλιάζοντας τη χώρα βαθιά σε πολιτικοοικονομική κρίση με ασταθείς κυβερνήσεις μειοψηφίας μέχρι σήμερα.
Διαβάστε Επίσης
Ο Μακρόν κατηγορήθηκε ότι ενίσχυσε τον συγκεντρωτισμό, ένα προσωποκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης. Το ποσοστό της δημοτικότητάς του συρρικνώνεται με το πέρασμα του χρόνου, ενώ φαίνεται πιο δημοφιλής πλέον εκτός παρά εντός Γαλλίας. Ωστόσο, εξακολουθεί να προβάλλεται ως εγγυητής της σταθερότητας και δεσμεύεται να υπηρετήσει μέχρι το τέλος χωρίς φόβο (ακόμη και απέναντι στον «τυφώνα» Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίο ολοένα και πιο συχνά συγκρούεται, αφού δεν απέδωσε καρπούς το αρχικό «φλερτ») και πάθος.
Στην εξωτερική πολιτική, ο Μακρόν επιδίωξε να ενισχύσει τον ρόλο της Γαλλίας ως ηγέτιδας δύναμης μέσα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ιδιαίτερα μετά το Brexit, και της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη διεθνή σκηνή. Παράλληλα, προώθησε τη «στρατηγική αυτονομία» της «γηραιάς ηπείρου», μια φράση που επανέλαβε πολλές φορές και κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα.
Η διεθνής παρουσία της Γαλλίας ενισχύθηκε. Ο Μακρόν επιχείρησε να αναδειχθεί σε ηγετική φωνή της Ευρώπης, διαδραματίζοντας καίριο ρόλο σε κρίσεις όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες, χαράσσοντας γραμμή…
Καθώς η Γαλλία οδεύει προς τις εκλογές του 2027, η πολιτική παρακαταθήκη του Μακρόν προκαλεί θυελλώδεις συζητήσεις. Για τους υποστηρικτές του, εκσυγχρόνισε τη Γαλλία, ενίσχυσε τη θέση της στην Ευρώπη και στον κόσμο. Για τους επικριτές του, είναι ένας νέος Ναπολέων, που όξυνε τις κοινωνικές ανισότητες, απομάκρυνε τους πολίτες από την πολιτική διαδικασία και οδήγησε με ατυχείς επιλογές του τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Η επόμενη προεδρική αναμέτρηση θα κριθεί σε έναν βαθμό και από το πώς οι ψηφοφόροι αξιολογούν, τελικά, την οκταετία Μακρόν. Θα επιλέξουν κάποιον που θα συνεχίσει στην ίδια πορεία ή έναν αντι-Μακρόν, που θα επιχειρήσει μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης;
ΦΑΒΟΡΙ & ΑΟΥΤΣΑΪΝΤΕΡ
Η Μαρίν Λεπέν και οι άλλοι έντεκα υποψήφιοι
Η μάχη για τη διαδοχή έχει ήδη ξεκινήσει, με υποψηφίους που έχουν δηλώσει ήδη ανοιχτά πως σχεδιάζουν να λάβουν μέρος στην κούρσα και πιθανούς διεκδικητές από όλο το πολιτικό φάσμα. Εχει ήδη συμπληρωθεί τουλάχιστον μια 12άδα και το παιχνίδι μόλις αρχίζει.
1 Μαρίν Λεπέν: Η «σιδηρά κυρία» της γαλλικής Ακροδεξιάς αναμένει τον Ιούλιο την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης σε δεύτερο βαθμό αν μπορεί, τελικά, να διεκδικήσει το Ελιζέ για τέταρτη φορά, καθώς πέρυσι καταδικάστηκε σε πενταετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για διασπάθιση κοινοτικών κονδυλίων. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι από τα φαβορί. Επενδύει σε ζητήματα ασφάλειας και μετανάστευσης, ενώ επιχειρεί να εμφανιστεί πιο μετριοπαθής σε σχέση με το παρελθόν.
2 Ζορντάν Μπαρντελά: Ο 30χρονος πρόεδρος του κόμματος της Μαρίν Λεπέν, του Εθνικού Συναγερμού, εκπροσωπεί τη νεότερη γενιά. Είναι η εναλλακτική υποψηφιότητα αν, τελικά, εκείνη δεν μπορεί να είναι υποψήφια. Δηλώνει έτοιμος να αναλάβει ευθύνες.
3 Γκαμπριέλ Ατάλ: Ο στενός συνεργάτης του Εμανουέλ Μακρόν και ο πρώτος δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος και νεαρότερος σε ηλικία πρωθυπουργός (μόλις 35 πριν από δύο χρόνια) θεωρείται, επίσης, πιθανός διάδοχος. Υπόσχεται να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις με κοινωνική ευαισθησία και ισορροπία.
4 Εντουάρ Φιλίπ: Ο πρώην πρωθυπουργός (2017-2020) από τον χώρο της Κεντροδεξιάς θεωρείται ένα από τα ισχυρά φαβορί. Εμφανίζεται ως φιγούρα σταθερότητας, με εμπειρία.
5 Ζαν-Λικ Μελανσόν: Ο ηγέτης της ριζοσπαστικής Ανυπότακτης Αριστεράς επιμένει πως συνεχίζει τη μάχη στην πρώτη γραμμή απέναντι στις ανισότητες, παρότι δέχεται πιέσεις να παραδώσει τη σκυτάλη σε φρέσκα πρόσωπα.
6 Σεγκολέν Ρουαγιάλ: Είκοσι χρόνια αφότου διεκδίκησε την προεδρία και ηττήθηκε, η σοσιαλίστρια πρώην υπουργός Περιβάλλοντος δεν έχει εγκαταλείψει το όνειρο της ρεβάνς, αν και δεν φαίνεται να έχει πολλές πιθανότητες, σύμφωνα με τους δημοσκόπους.
7 Ολιβιέ Φορ: Ο γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος δηλώνει από το 2024 έτοιμος να επωμιστεί την ευθύνη ως πρωθυπουργός και -γιατί όχι- ως πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά δεν φαίνεται να πείθει πολλούς συμπατριώτες του.
8 Μισέλ Μπαρνιέ: Από τον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς των Ρεπουμπλικανών, ο πρώην πρωθυπουργός (2024) φαίνεται, επίσης, αποφασισμένος να δώσει μάχη, παρότι δεν ανήκει στα φαβορί.
9 Μπρινό Ρετεϊγιό: Ο πρώην υπουργός Επικρατείας και Εσωτερικών (2024-2025), από τις πιο συντηρητικές φωνές των Ρεπουμπλικανών, υπόσχεται αποκατάσταση της τάξης με πιο σκληρή γραμμή σε ζητήματα ασφάλειας και μετανάστευσης, αλλά συγκαταλέγεται μάλλον στα αουτσάιντερ.
10 Ζεράρ Νταρμανέν: Ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης από το κόμμα της Αναγέννησης του απερχόμενου προέδρου, σύντροφος του Ατάλ, επενδύει, επίσης, στα θέματα ασφάλειας.
11 Ντομινίκ ντε Βιλπέν: Ο πρώην πρωθυπουργός (2005-2007) επί εποχής Ζακ Σιράκ είναι ένα από τα γνώριμα πρόσωπα εκτός Γαλλίας, αλλά δεν ανήκει στους σοβαρούς διεκδικητές του αξιώματος.
12 Φρανσουά Μπαϊρού: Αλλος ένας πρώην πρωθυπουργός (2024-2025) από την πλειάδα που υπηρέτησαν επί προεδρίας Μακρόν, από το Δημοκρατικό Κίνημα, έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να μετακομίσει στο Μέγαρο των Ηλυσίων.
