Ο Αλέξης Σταμάτης, που έφυγε από τη ζωή, μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η τέχνη πρωταγωνιστούσε. Η μητέρα του Μπέτυ Αρβανίτη είναι μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς κι έτσι ο συγγραφέας κληρονόμησε το καλλιτεχνικό DNA.
Η σπουδαία ηθοποιός είχε παραχωρήσει συνέντευξη το 2021 στον Άρη Καβατζίκη, και σε μία πολύ ειλικρινή και σπάνια εξομολόγηση για τον γιο της, είχε πει: «Έγινα μητέρα πολύ νέα και σχεδόν μεγαλώσαμε μαζί με τον γιο μου. Εκείνος έχασε το να έχει μία κλασική μητέρα που πιθανότατα να τη χρειαζόταν, εγώ δεν βίωσα το θαύμα της μητρότητας, που τότε το έβλεπα λίγο σαν παιχνίδι… Αυτό χάσαμε στην αρχή.
Τώρα όμως που ωριμάσαμε και οι δύο, έχουμε κερδίσει μία πολύ βαθιά και ουσιαστική σχέση που τελικά άξιζε τον κόπο. Δεν προτείνω αυτή τη διαδρομή σε άλλους ανθρώπους. Δε μπορεί όμως κανείς μόνο να χάνει, κερδίζει και κάτι. Μου έχουν βγει τώρα τα μαμαδίστικα με τον γιο μου και έχει πολύ πλάκα. Τον ρωτάω, για παράδειγμα, αν έφαγε και του λέω να πάρει ζακέτα. Και εκείνος το διασκεδάζει».
Τότε, η Μπέτυ Αρβανίτη είχε εξομολογηθεί πως ο θάνατος δεν αποτελεί μέρος της ζωής και δεν είναι συμφιλιωμένη με αυτόν: «Ο θάνατος δεν αποτελεί μέρος της ζωής, είναι μία άλλη κατάσταση με την οποία σαφώς και δεν είμαι συμφιλιωμένη. Δεν έχω ξεπεράσει τον φόβο».
Αλέξης Σταμάτης: Η τελευταία του ανάρτηση
Πέντε ημέρες πριν, ο ίδιος είχε κάνει μία μακροσκελή ανάρτηση στα social media για την αξία της ανώνυμης αιμοδοσίας, της ελπίδας και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
«Οι παλιοι αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που εμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Διαβάστε Επίσης
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιες Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη «χαρακτήρας». Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου
Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.
Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος,
δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.
Πόσο αλλόκοτο Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή.
Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου», έγραφε.
