Η εργοδοσία κατήγγειλε ότι παραβίασε τους εσωτερικούς κανονισμούς, αγνόησε επανειλημμένες συστάσεις και επηρέασε αρνητικά την παραγωγικότητα της εταιρείας. Αποτέλεσμα ήταν η άμεση απόλυσή του, με αιτιολόγηση την κατάχρηση εταιρικού χρόνου και την παραβίαση της πολιτικής χρήσης διαδικτύου, προκειμένου να προστατευθούν τα οικονομικά συμφέροντα και η εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης.

Η υπόθεση κατέληξε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας, όπου οι δικαστές εξέτασαν τα στοιχεία του εσωτερικού ελέγχου, τη διάρκεια και την έκταση της χρήσης του διαδικτύου, αλλά και την επίπτωση στην εταιρεία. Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η συμπεριφορά του εργαζομένου ήταν επιλήψιμη, όμως δεν κρίθηκε τόσο σοβαρή ώστε να δικαιολογεί οριστική λύση της σύμβασης εργασίας. Οι δικαστές τόνισαν ότι η απόλυση απαιτεί αποδεικτικά στοιχεία σοβαρής διατάραξης της λειτουργίας της εταιρείας ή σημαντικής οικονομικής ζημίας, στοιχεία που στην περίπτωση αυτή δεν αποδείχθηκαν επαρκώς.

Η απόφαση υπενθυμίζει την αρχή της αναλογικότητας στα πειθαρχικά μέτρα και την ανάγκη σαφούς τεκμηρίωσης όταν επικαλείται κανείς οικονομική βλάβη για να στηρίξει την οριστική λύση της εργασιακής σχέσης. Σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο, η εταιρεία οφείλει είτε να επαναπροσλάβει τον εργαζόμενο με πλήρη αποκατάσταση της θέσης και των αποδοχών του είτε, εάν αυτό δεν είναι εφικτό ή επιθυμητό, να του καταβάλει αποζημίωση περίπου 40.000 ευρώ.

Η απόφαση αφήνει ανοιχτό το δικαίωμα επανένταξης στην εργασία ή οικονομικής ικανοποίησης, διατηρώντας παράλληλα την αρχική διαπίστωση περί επιλήψιμης συμπεριφοράς. Επισημαίνεται η σημασία της τεκμηρίωσης των διαδικασιών εσωτερικού ελέγχου και της αναλογικότητας μεταξύ της παράβασης και των κυρώσεων. Η εταιρεία μπορεί να ασκήσει έφεση σύμφωνα με τις προβλέψεις του ισπανικού δικαστικού συστήματος, ενώ κάθε βήμα εφαρμογής της απόφασης θα καταγραφεί στα δικαστικά πρακτικά.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον εργατικών ενώσεων και εργοδοτικών φορέων, καθώς θέτει κρίσιμα ζητήματα για τη διαχείριση εταιρικών πολιτικών χρήσης διαδικτύου και τα όρια των πειθαρχικών μέτρων στον χώρο εργασίας.