Οι Ουκρανοί βλέπουν την Ιστορία να επαναλαμβάνεται. Εχουν περάσει χρόνια αντιστεκόμενοι στη λογική της κυριαρχίας των μεγάλων δυνάμεων, πληρώνοντας ένα τεράστιο ανθρώπινο τίμημα για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους να καθορίσουν το δικό τους μέλλον.
Στη Σενζέν, το έργο γι’ αυτούς δεν διαφαίνεται ότι θα αλλάξει. Ο Πούτιν θα επιδιώξει την αναγνώριση της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης. Ο Τραμπ θα επικεντρωθεί στην επίτευξη συμφωνιών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ανεξάρτητα από το τίμημα.
Ο παρατεταμένος πόλεμος στην Ουκρανία εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Κίνας, καθώς αποδυναμώνει τη Ρωσία, εξαντλεί την Ευρώπη και εκτρέπει την προσοχή των ΗΠΑ από τον Ινδο-Ειρηνικό. Το Πεκίνο έχει αποφύγει να υποστηρίξει ανοιχτά την εδαφική επιθετικότητα της Ρωσίας, παρέχοντας παράλληλα στη Μόσχα κρίσιμη οικονομική και πολιτική υποστήριξη.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (και το κοινό στις χώρες που εκτίθενται περισσότερο στη ρωσική επιθετικότητα) θα παρακολουθούν αν αυτή η Σύνοδος Κορυφής επιχειρεί να λειτουργήσει «συμφωνίες» πάνω από τα κεφάλια τους, ειδικά για την Ουκρανία. Παρακολουθούν με σκεπτικισμό σε περίπτωση που ο Πούτιν αντιμετωπιστεί (όπως είναι πιθανό, ενώ δεν είναι) ως ίσος από τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας, ακόμη και όταν η Ρωσία εντείνει τον σκιώδη πόλεμό της κατά της Ευρώπης και τις απειλές κατά των ανατολικών χωρών, πιο πρόσφατα της Εσθονίας, Μπορεί, ωστόσο, να δώσουν μια προσεκτική υποδοχή σε τυχόν επιτεύγματα (π.χ. έλεγχο των εξοπλισμών), δεδομένου ότι δεν υπάρχει σοβαρό προηγούμενο για ένα τριμερές καθεστώς ελέγχου των πυρηνικών όπλων.
Οι πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν συχνά επιδιώξει να συνεργαστούν με ηγέτες μεγάλων δυνάμεων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Νίξον το έκανε με επιδεξιότητα. Ο Τραμπ φαίνεται να έλκεται από διάφορους δικτάτορες και είναι ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος με τη δύναμη του Σι και του Πούτιν. Φαίνεται να υποστηρίζει ότι οι μεγάλες δυνάμεις στέκονται χώρια, ότι η δύναμη είναι το μέτρο που μετράει.
Οι Ευρωπαίοι, με κατανόηση για το πού αυτή η σκέψη οδήγησε τον εικοστό αιώνα, κοιτούν την εκδοχή του Τραμπ για τη μεγάλη δύναμη με απογοήτευση και συναγερμό.
Η πρώτη τριμερής συνάντηση μεταξύ των ηγετών πιθανότατα θα δημιουργήσει κάποια αβεβαιότητα και νευρικότητα για τους εταίρους των ΗΠΑ στον Ινδο-Ειρηνικό. Ωστόσο, είναι απίθανο να προκύψουν οποιεσδήποτε δραματικές συμφωνίες ή ουσία από τις συνομιλίες. Το κινεζικό ΥΠΕΞ έχει πλαισιώσει αυτή τη συνάντηση ως «διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης». Παρά τον υψηλό στόχο για την ατζέντα, υπάρχουν απλώς πάρα πολλές ανταγωνιστικές κοσμοθεωρίες και στρατηγικά συμφέροντα που διαιρούν τις τρεις δυνάμεις.
Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ θα είναι σίγουρα ανήσυχοι για τη Σύνοδο Κορυφής. Η Ταϊβάν ανησυχεί για τις πωλήσεις όπλων με αναστολή, η Ιαπωνία για την ευθυγράμμιση Ρωσίας-Κίνας, η Νότια Κορέα από την πυρηνική συσσώρευση της Βόρειας Κορέας και την ενίσχυση των δεσμών με τη Ρωσία και τις Φιλιππίνες λόγω των διαφορών στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Ολοι επιθυμούν σταθερότητα στη σχέση ΗΠΑ-Κίνας, αλλά όχι με τίμημα την αποτροπή.























