Η πολύπαθη Λεωφόρος Βασιλίσσης Ολγας είναι αξιοσημείωτη σε ένα σημείο. Δεν έχει καμία πολυκατοικία. Ούτε καν σπίτι. Από τη μία πλευρά βρίσκεται το Ζάππειο.
Από την άλλη, οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός και στη συνέχεια η Αντισφαίριση Αθηνών και ο Εθνικός Γ.Σ. Ανάμεσα στις δύο τελευταίες αθλητικές εγκαταστάσεις το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο.
Τουλάχιστον με αυτό το όνομα το γνώρισα. Εγκαινιάστηκε το 1940 και ήταν το μόνο ολυμπιακών διαστάσεων, δηλαδή 50άρι, κολυμβητήριο στην Ελλάδα. Εκεί γίνονταν οι πανελλήνιοι αγώνες κολύμβησης, εκεί οι αγώνες υδατοσφαίρισης, εκεί και οι καταδύσεις. Είχε αυτή τη γοητευτική αισθητική που έχουν τα παλαιότερα αθλητικά έργα.
Επίσης είχε δομικά ζητήματα, όπως και πρόβλημα στεγάνωσης. Εδώ και αρκετά χρόνια αναγκάστηκαν να το κλείσουν, το ξανάνοιγαν αλλά και πάλι τα προβλήματα εμφανίζονταν. Με αποτέλεσμα να γίνει μια εγκατάσταση-φάντασμα και ορμητήριο κλεφτών που εφορμούσαν στις διπλανές εγκαταστάσεις.
Το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, όπως και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις, ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ). Τον Σεπτέμβριο του 2023, η ΕΟΕ, με τον τότε πρόεδρο της, Σπύρο Καπράλο, αποφάσισε να το παραχωρήσει στον Δήμο Αθηναίων ώστε να εκσυγχρονιστεί. Ομως ο Κώστας Μπακογιάννης έχασε τις εκλογές, ο Χάρης Δούκας θα ασχολείτο σοβαρά μόνον αν το κολυμβητήριο είχε καταληφθεί από αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες αντιεξουσιαστών και η υπόθεση, όπως πολλές άλλες, ξεχάστηκε.
Μέχρι που στην προεδρία της ΕΟΕ εκλέχθηκε ο Ισίδωρος Κούβελος, ο οποίος εξασφάλισε 3,5 εκατ. ευρώ χορηγία από την Εθνική Τράπεζα, αγνόησε την επιστολή του Εθνικού Γ.Σ., που ισχυριζόταν ότι ο χώρος τού ανήκει και σήμερα έχουν μπει οι μπουλντόζες ώστε να γίνει κάτι που σπάνια συμβαίνει στην Ελλάδα… Ενα ιστορικό οικοδόμημα να εκσυγχρονιστεί αντί να το αφήσουν να ρημάξει ώστε να κατασκευάσουν κάποιο άλλο… Είναι το σημείο που διαχωρίζεται αυτός που ψάχνει την εύκολη δημοσιότητα των εγκαινίων από εκείνον που θέλει να κάνει πραγματική δουλειά.
Στη δεύτερη κατηγορία μπαίνει και ο διευθυντής του ΟΑΚΑ Κωνσταντίνος Χαλιορής. Αρχικά έμοιαζε με το βόλεμα ενός protégé του Λευτέρη Αυγενάκη. Μόνο που ο Αυγενάκης έφυγε από το υφυπουργείο Αθλητισμού, ο Χαλιορής παρέμεινε στη διεύθυνση του ΟΑΚΑ, μπόρεσε να αντέξει τις πιέσεις των προέδρων των ποδοσφαιρικών ομάδων και να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Δηλαδή, τα προβλήματα στο σκέπαστρο Καλατράβα, το οποίο δεν είχε συντηρηθεί από το 2004, δημιουργώντας θέματα ασφαλείας.
Το σημαντικό είναι ότι δεν ακολούθησε τον εύκολο δρόμο… Ο Παναθηναϊκός, ενώ συνεχίζονταν οι εργασίες, έπαιζε στο ΟΑΚΑ, έγιναν ιστορικές συναυλίες, όπως αυτή των Metallica, και η εύκολη λύση «το κλείνουμε κι όποτε ανοίξει» δεν ακολουθήθηκε…
Η μετάλλαξη των πολιτών από φιλάθλους σε οπαδούς
Από το «Εμείς ή Αυτοί» του 2012, που σηματοδότησε όχι τη νίκη των οπαδών ενός κόμματος αλλά την ύπαρξή τους, οι πολίτες ήταν φυσικό να μεταλλαχθούν από φιλάθλους σε οπαδούς. Με τη δεύτερη έννοια να παραπέμπει στην επιλεκτική τύφλωση.
Την περασμένη εβδομάδα, χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προσπαθούσαν απελπισμένα να δικαιολογήσουν την ύπαρξη ενός ουκρανικού θαλάσσιου drone στο Ιόνιο, επικαλούμενοι δημοσιεύματα ουκρανικών ιστοσελίδων και θεωρίες ρωσικής προβοκάτσιας. Αντί για το απλό: στη μαγκιά τους τα κάνανε, να μην πω τι, οι Ουκρανοί κι αν προκύψει κάτι διαφορετικό, να το ξανασκεφτούμε.
Αυτήν την εβδομάδα είχαμε το Ισραήλ. Δικαίωμά του είναι να περιφρουρεί τα σύνορά του. Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν μια ντουζίνα χώρες που θα ήθελαν να το εξαφανίσουν. Ατελείωτη η γραφικότητα με τις ευρωπαϊκές… φλοτίλες για την Παλαιστίνη, που υπάρχουν για να ζει η αριστερά τις φαντασιώσεις της.
Ο ασυγχώρητος τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι Ισραηλινοί υπό τις οδηγίες του υπουργού Αμυνας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, με τους συλληφθέντες γονατιστούς και με σκυμμένο κεφάλι, θα έπρεπε να αποφευχθεί από ένα λαό που οι πρόγονοί του υπέστησαν ανάλογους εξευτελισμούς στο παρελθόν.
ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Η απόφαση της κυβέρνησης να προμηθευτεί 1.076 λεωφορεία για την κίνηση στην Αθήνα είναι στη σωστή κατεύθυνση. Το ίδιο και η προμήθεια 19 νέων συρμών του μετρό. Αρκεί να συνοδευτεί από τις σωστές προδιαγραφές των μέσων μαζικής μεταφοράς και τις επεμβάσεις που απαιτούνται στην κίνηση ώστε τα λεφτά να μην πάνε πεταμένα.
Ως προς το πρώτο, έχω προσωπικές εμπειρίες. Μένω στα βόρεια της Αθήνας και μέσα στις συνήθειές μου είναι να κατεβαίνω το μεσημέρι του Σαββάτου στο κέντρο για ραντεβού με την παρέα. Με βολεύει απεριόριστα να πάρω το μετρό από τον σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας για να πάω στο Σύνταγμα.
Ομως, δεν το κάνω πάντα και υπάρχουν δύο λόγοι γι’ αυτό. Ο πρώτος ότι οι συρμοί καθυστερούν. Ας πούμε, όμως, ότι δεν είναι μέρα δουλειάς και η καθυστέρηση ξεπερνιέται. Ο δεύτερος είναι ο θόρυβος. Εχω διακρίνει δύο ειδών συρμούς. Αυτούς που για να μιλήσεις πρέπει να φωνάξεις και αυτούς που και να φωνάζεις δεν ακούγεσαι. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στην κατασκευή των συρμών ή στη σχεδίαση των τούνελ (το τρένο της northern line στο Λονδίνο έκανε περισσότερο θόρυβο όταν κατέβαινε χαμηλά για να περάσει κάτω από τον Τάμεση), αλλά ο θόρυβος είναι οξύς και ανυπόφορος.
Μικρό το θέμα; Εξαρτάται από το πώς βλέπουμε τις μαζικές συγκοινωνίες… Ως μέσα μεταφοράς που μας ατσαλώνουν τον χαρακτήρα ή ως μέσα μεταφοράς που μας φτιάχνουν τη διάθεση όταν τα χρησιμοποιούμε;
