Ο δρόμος του μεταξιού δεν ήταν ποτέ ένας και ποτέ δεν ήταν μονόδρομος. Ξεκινούσε από την Κίνα και έφθανε στη Μεσόγειο και την Ευρώπη μέσα από μακρές και δύσκολες διαδρομές, μεταφέροντας εκτός από το πολύτιμο μετάξι και ιδέες, φιλοσοφία, θρησκευτικές επιρροές.
Τότε, βέβαια, οι Δυτικοί περίμεναν μήνες τις καμήλες που θα τους έφερναν το ακριβό εμπόρευμα, ενώ σήμερα χρειάζονται μόνο λίγες ημέρες και ακόμα πιο λίγα ευρώ για ένα πακέτο από την Temu ή τη Shein.
Αυτή η εμπορική σχέση, που είναι ταυτόχρονα και ένας σκληρός γεωπολιτικός ανταγωνισμός, κρατάει αιώνες. Ομως, πλέον η κινεζική διείσδυση στην Ευρώπη έχει ανέβει σε άλλο επίπεδο. Μιλάμε για ένα τσουνάμι δισεκατομμυρίων δεμάτων, τα οποία αυξάνονται με ταχύτητα αντιστρόφως ανάλογη της αξίας τους. Οσο πιο φθηνά τόσο πιο πολλά.
Το 2022 εισήλθε σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης 1,3 δισεκατομμύριο δέματα και το 2025 είχαν τετραπλασιαστεί σε 5,9 δισεκατομμύρια! Δηλαδή, περίπου 12 με 15 εκατομμύρια δέματα φθάνουν καθημερινά στις ευρωπαϊκές πόλεις. Η «φιλοσοφία» που ταξιδεύει μαζί με τσιμπιδάκια και κλιπ για τα μαλλιά είναι ένας διαφορετικός υπερκαταναλωτισμός. Ενα shopping therapy για καταναλωτές με μικρό πορτοφόλι.
Δεν υπάρχει χώρα που να μην έχει υποκύψει στην οικονομική γοητεία του made in China. Εκατομμύρια Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί και φυσικά Ελληνες καταναλωτές παραγγέλνουν μανιωδώς από τις δημοφιλείς πλατφόρμες, οδηγώντας αρχικά τις εθνικές κυβερνήσεις και πλέον τις Βρυξέλλες στην επιβολή τελών, σε μία προσπάθεια να ανακόψουν τις πωλήσεις που πλήττουν τους Ευρωπαίους εμπόρους. Η Γαλλία ήταν η πρώτη χώρα που ψήφισε νόμο για «περιβαλλοντικό τέλος» έως 10 ευρώ ανά ρούχο, ενώ από την 1η Ιουλίου τέθηκε σε ισχύ η κοινή ευρωπαϊκή απόφαση για χρέωση 3 ευρώ ανά διαφορετικό είδος προϊόντος για κάθε δέμα αξίας κάτω των 150 ευρώ.
Θα αναρωτηθείτε γιατί κάποιος να παραγγείλει από την άλλη άκρη του κόσμου τσιμπιδάκια ή μπλουζάκια, ειδικά μάλιστα όταν πολλά από τα είδη ρουχισμού είναι αμφιβόλου έως και επικίνδυνης ποιότητας. Η οικονομία, είναι η απάντηση. Δηλαδή, η ακρίβεια που πιέζει ασφυκτικά τους Ευρωπαίους και η ψευδαίσθηση ότι έκαναν μια «έξυπνη αγορά». Στη Γερμανία ένα καλώδιο φόρτισης και ένα ανώνυμο μπλουζάκι για το γυμναστήριο μπορεί να κοστίζουν ακόμα και 30 ευρώ. Στις κινεζικές πλατφόρμες με ένα δεκάευρο καθάρισες.
Θα αλλάξει κάτι, άραγε, με την επιβολή του τέλους; Θα το δούμε στην πορεία, αν και ήδη υπάρχουν «παραθυράκια» από τα οποία εισβάλλει ο κινεζικός αέρας στην Ευρώπη. Οι μεγάλες πλατφόρμες ανοίγουν φυσικά καταστήματα σε ευρωπαϊκό έδαφος, σε μια προσπάθεια να ξεπεράσουν τα διοικητικά εμπόδια και να διακινούνται ως «εγχώριο προϊόν». Είπαμε, ο δρόμος του μεταξιού δεν ήταν ποτέ ένας και ποτέ δεν ήταν μονόδρομος.
