Μόνη λύση, η άμεση απονομή δικαιοσύνης

Δεν θα ήταν παρά μία ακόμα περίπτωση επίθεσης σε καθηγητή ανώτατης παιδείας εάν δεν είχε υπάρξει μία φωτογραφία που είχε συγκλονίσει την Ελλάδα. Εδειχνε τον πρύτανη να έχει καθηλωθεί στην καρέκλα του από τους αντιεξουσιαστές οι οποίοι του είχαν περάσει στον λαιμό ταμπέλα που έγραφε «Αλληλεγγύη στις Καταλήψεις».

Η ταμπέλα παρέπεμπε σε παλιότερες εποχές. Στην Κίνα του Μάο που οι αντεπαναστάτες έπρεπε να φοράνε ανάλογες ταμπέλες και στο 1945 που οι Γερμανοί κρεμούσαν στις λεωφόρους του Βερολίνου στρατιώτες που είχαν συλληφθεί για λιποταξία. Η κοινή γνώμη απαιτούσε την απονομή της δικαιοσύνης. Εξι χρόνια αργότερα η υπόθεση έκλεισε με τις αθωώσεις τριών κατηγορουμένων, αφού οι υπόλοιποι πέντε είχαν απαλλαχθεί με βούλευμα.

Υστερα από έξι χρόνια ο πρύτανης, που είχε στο παρελθόν αναγνωρίσει τη γυναίκα κατηγορούμενο, δεν ήταν βέβαιος, λέγοντας ότι πλέον δεν θυμάται. Ο φύλακας της σχολής επίσης είχε πάψει να θυμάται εάν τους είχε δει εκείνη την ημέρα, ενώ η άρση του απορρήτου των τηλεφωνικών συνομιλιών δεν είχε δώσει επιβαρυντικά στοιχεία.

Η εισαγγελέας του δικαστηρίου έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Ζήτησε την αθώωση των τριών, με την πρόταση να γίνεται δεκτή από το δικαστήριο. Επειδή είναι αμφίβολο το αν θα βρεθούν Ελληνες πολιτικοί να ζητάνε την επαναφορά της υπόθεσης από το αρχείο και πριν η υπόθεση ξεχαστεί, μερικές επισημάνεις.

Σε τέτοιες υποθέσεις είναι αδύνατον να αποδίδεται δικαιοσύνη έξι χρόνια μετά το γεγονός. Κάποιοι θα έχουν μεγαλώσει και το δικαστήριο θα σκεφτεί να μην τους χαλάσει τη ζωή με μία καταδίκη. Κάποιοι μάρτυρες θα το έχουν ξανασκεφτεί, θα πουν περασμένα – ξεχασμένα και θα πάθουν επιλεκτική αμνησία. Ακόμα και το θύμα δεν έχει τη διάθεση να τα θυμάται.

Η κοινωνική όμως ζημιά είναι ανυπολόγιστη. Οι διάφοροι ρουβίκωνες αναθαρρούν και πολλαπλασιάζουν τις επιθέσεις τους. Οι αντισυστημικοί της άκρας δεξιάς πλημμυρίζουν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης με ειρωνικά μηνύματα «Οταν η Ν.Δ. γίνει κυβέρνηση, αυτά θα σταματήσουν». Ενας κόσμος ανήμπορος και αγανακτισμένος, που βομβαρδίζεται από ειδήσεις για ληστείες από συμμορίες Ρομά, καθημερινή βία στους δρόμους, σκέφτεται ότι μπορεί τα κοινοβουλευτικά κόμματα να μην είναι η λύση.

Λύση όμως υπάρχει. Οχι δικαιοσύνη με το μάτι, που όποιος μοιάζει εναλλακτικός πρέπει να καταδικάζεται. Αλλά ούτε και δικαιοσύνη μετά από χρόνια. Δικαιοσύνη άμεση και υποθέσεις που πάνε στα δικαστήρια τόσο καλά προετοιμασμένες σαν να διακυβεύεται η δημοκρατία.

DRONE, ΜΟΝΟ, ΨΑΧΝΕΤΑΙ…

Η υπόθεση με το ουκρανικό drone που βρέθηκε από ψαράδες στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα σοβαρή.

Μερικά στοιχεία για το ουκρανικό drone έγιναν γνωστά. Ο τύπος του σκάφους, η ποσότητα εκρηκτικών που μετέφερε και η μέθοδος ελέγχου μέσω Starlink. Κινήσεις που θα πρέπει να ανησυχούν την Ουκρανία, αφού όταν μία χώρα δεν θέλει να δώσει έκταση σε τέτοιο συμβάν, το κουκουλώνει.

Αλλα παραμένουν αδιευκρίνιστα και αφήνουν περιθώρια για υποθέσεις. Αν το drone είχε ξεκινήσει από βάση της Δυτικής Λιβύης ή αν μεταφέρθηκε με μητρικό σκάφος. Αν έχασε τη σύνδεση με το Starlink ή αν καιροφυλακτούσε στο συγκεκριμένο σημείο. Ο στόχος είναι το καίριο ερώτημα. Ηταν σημείο παράνομης μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου από σκάφος σε σκάφος ή σχετίζεται με άλλους στόχους ρωσικής ιδιοκτησίας;

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί το drone σαν ρωσική προβοκάτσια ή σαν μύθευμα του ελληνικού Τύπου θα είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αν δεν ερχόταν σε σύγκρουση με τις δηλώσεις του Νίκου Δένδια και του Γιώργου Γεραπετρίτη περί αποφυγής μετατροπής της Μεσογείου σε τόπο πολεμικής σύγκρουσης.

Η αντιπολίτευση, όπως μου έλεγε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, δεν πρόκειται να ανεβάσει το θέμα. Και η υπόθεση του «παραπλανημένου» drone, μετά από σύσκεψη του Νίκου Δένδια με τους υπουργούς Αμύνης της Ε.Ε., μπήκε στο συρτάρι, αλλά όχι στο αρχείο.

Η μετάλλαξη των συμμοριών και η έλλειψη πολιτικής βούλησης

Στο Λονδίνο στα τέλη του 18^ου αιώνα οι δρόμοι ανήκαν σε συμμορίες ζητιάνων που περισσότερο από το να ζητιανεύουν απειλούσαν. Το υπόγειο Παρίσι του 19^ου αιώνα έχει απεικονισθεί στις λιθογραφίες του Ντομιέ και στα μυθιστορήματα του Εζέν Σι. Ο υπόκοσμος της Αθήνας της δεκαετίας του 1920 στο Τουμπεκί του Πέτρου Πικρού.

Στην Ευρώπη του 21^ου αιώνα η αλβανική μαφία της Αγγλίας, οι απόγονοι του Μαγκρέμπ στη Γαλλία και το Βέλγιο στελεχώνονται από τα σκληρά παιδιά που καταλαβαίνουν ότι οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών, με τη μαλθακότητα και τις ενοχές τους, είναι εύκολα θύματα.

Στην Ελλάδα έχουμε μία ιδιαιτερότητα. Τη μεταλλαγή στην εγκληματικότητα ενός αριθμού Ρομά. Ο Τσιγγάνος, που μαζί με τα παλιά μάζευε και κάποια καινούργια, έγινε «υπάλληλος της ΔΕΗ». Το Τσιγγανάκι, που αν θα το έπιαναν να κλέβει τσίχλες, θα το έβαζε στα πόδια, επιστρέφει με τα παιδιά από τον καταυλισμό για να απειλήσει τον περιπτερά. Συμμορίες με ιεραρχία κάνουν κουμάντο στον Θεσσαλικό κάμπο.

Το πρώτο βήμα στη λύση ενός προβλήματος είναι η αναγνώριση ότι υπάρχει. Το υπ. Προστασίας του Πολίτη το αναγνωρίζει. Μένει να φανεί αν έχει το «στομάχι» για να δώσει τη λύση.