Ηταν μια άποψη που τον έκανε να διαφέρει από τους υπόλοιπους. «Η τρομοκρατία που ασκούμε εμείς ανήκει στο αξιέπαινο είδος, γιατί στρέφεται ενάντια στους τυράννους και τους εισβολείς και τους εχθρούς του Αλλάχ […] Το να τους τρομοκρατούμε και να τους τιμωρούμε είναι αναγκαία μέτρα για να διορθώσουμε τα πράγματα και να αποκαταστήσουμε τη δικαιοσύνη».

Είκοσι έξι χρόνια μετά, ο διαχωρισμός που έκανε ο καταστροφικός εγκέφαλος που συνέλαβε τον όλεθρο της 11ης Σεπτεμβρίου και εισήγαγε τον πλανήτη σε μια άλλη διάσταση καταπολέμησης της τρομοκρατίας, φαίνεται να ισχύει ακόμα. Αυτό εξηγεί και το ερώτημα που διατυπώνεται από σπουδαία διεθνή Μέσα: «Είναι τρομοκρατία το πρωτοφανές χτύπημα που οργάνωσε και εκτέλεσε το Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ;».

Η «7η Οκτωβρίου» -η ισραηλινη εκδοχή της «11ης Σεπτεμβρίου», υπό μία έννοια- είναι ακόμα ένα τεράστιο κεφάλαιο στον πόλεμο Ισραήλ και Χεζμπολάχ. Η τελευταία είναι επισήμως χαρακτηρισμένη ως τρομοκρατική οργάνωση τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Ε.Ε., αλλά όχι από τα Ηνωμένα Εθνη, που τη θεωρούν «πολιτικό κίνημα». Ουδεμία χώρα στον κόσμο δεν έχει το επίπεδο και την εμπειρία στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας όσο το Ισραήλ. Παρά, όμως, την τεράστια αυτή εμπειρία που μετριέται τόσο σε βαρύ φόρο αίματος όσο και σε τεχνογνωσία, όπως αποδείχθηκε, δεν έχει μέχρι τώρα καταφέρει να νικήσει τη Χεζμπολάχ.

Οταν το 1982 εισέβαλε στον Λίβανο, με σκοπό να εκτοπίσει την εκεί παλαιστινιακή παρουσία, αντιμετώπισε τη σκληρή αντίσταση και επίθεση της Χεζμπολάχ. Μέχρι το 1985 η οργάνωση είχε περιορίσει την παρουσία του Ισραήλ κατά μήκος των νοτίων συνόρων. Ακολούθησε ένας 15ετής πόλεμος, μέχρι τον Μάιο του 2000, όταν το Ισραήλ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Λίβανο. Περισσότεροι από 21.000 νεκροί πολίτες, 2.100 «μαχητές» και σχεδόν 1.000 Ισραηλινοί στρατιώτες. Στρατιωτικά το Ισραήλ αποδείχτηκε ισχυρότερο, αλλά, από ό,τι φάνηκε, όχι πολιτικά.

Η Χεζμπολάχ απολάμβανε την προστασία και την υποστήριξη σε όλα τα επίπεδα του Ιράν και της Συρίας. Και με βάση την εγγενή αδυναμία -σε βαθμό ανυπαρξίας- του λιβανέζικου κράτους, η Χεζμπολάχ, κατά το πέρασμα αυτών των δύο δεκαετιών, χρίστηκε ιδιοκτήτης του Λιβάνου. Ολη αυτή η πολυετής στρατιωτική και πολιτική σύγκρουση μεταξύ μιας δικτατορίας (Λίβανος) και μιας δημοκρατίας (Ισραήλ) -το δεύτερο είχε το δημοκρατικό του άλλοθι με την παλαιότερη κατοχή του Λιβάνου- δημιούργησαν συνθήκες χρόνιας πολεμικής κατάστασης. Οχι τρομοκρατίας και αντιτρομοκρατίας. Σαφής απάντηση, πάντως, για το αν ήταν τρομοκρατικό το χτύπημα με τους χιλιάδες βομβητές και τα walkie talkie που ανατινάχθηκαν στα χέρια των μελών της Χεζμπολάχ, δεν υπάρχει.

Οι ειδικοί μελετητές της τρομοκρατίας, πάντως, παρά τις έντονες διαφωνίες τους, έχουν συμφωνήσει σε κάτι. «Οι ορισμοί της τρομοκρατίας είναι τόσοι όσα και τα ερωτήματα που διατυπώνονται για το τι είναι τρομοκρατία»…