Η Ισλανδία έχει το καλύτερο σύστημα απονομής συντάξεων, η Φινλανδία το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, το Ισραήλ τη φθηνότερη χρέωση Ιντερνετ, η Γερμανία έχει τους καλύτερους δρόμους για οδήγηση στην Ευρώπη, η Ρωσία τη φθηνότερη βενζίνη. Ε και;
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Η σχεδόν εμμονική επιθυμία να εστιάζουμε στις πρωτιές άλλων κρατών και να προσπαθούμε να κοπιάρουμε πολιτικές για να τις εντάξουμε απαράλλαχτες στο ελληνικό κοινωνικό οικοσύστημα θυμίζει ένα δημοφιλές παιχνίδι στα περιοδικά των 90’s: Δημιουργούσαν την τέλεια γυναίκα ή τον τέλειο άνδρα κόβοντας και ράβοντας τα καλύτερα χαρακτηριστικά από τους ωραιότερους σταρ του Χόλιγουντ. Μάτια του Πολ Νιούμαν, μαλλιά του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, χείλη του Μάρλον Μπράντο. Το αποτέλεσμα ήταν τερατωδώς αφύσικο.
Η λίστα με τους πιο οργανωτικούς λαούς, τους πιο πειθαρχημένους, τους πιο έξυπνους, τους πιο εφευρετικούς, τους πιο οικολόγους, τους πρώτους των πρώτων δεν έχει τελειωμό. Το ζητούμενο όμως είναι να επιλέξουμε τις καλές πρακτικές που ταιριάζουν στην Ελλάδα και στους κατοίκους αυτής της χώρας και να προσπαθήσουμε να τις προσαρμόσουμε στη δική μας πραγματικότητα.
Αυτό φυσικά προϋποθέτει συνεκτίμηση πολλών παραγόντων. Από το κλίμα, που μας οδηγεί να ζούμε 8 μήνες το χρόνο σε ανοικτούς, υπαίθριους χώρους, μέχρι τη δημογραφική κατανομή του πληθυσμού, τις κοινωνικές συνήθειες και τις παραδόσεις, την οργάνωση του ΕΣΥ, το νησιωτικό προφίλ της χώρας, τις οικονομικές αντοχές, το προφίλ της μέσης οικογένειας, ακόμα την «έφεση» που έχουμε ως λαός στην εφαρμογή των κανόνων.
Αυτό ισχύει για όλες τις μεταρρυθμίσεις, από τις φορολογικές μέχρι την κλιματική αλλαγή. Ομως ισχύει ακόμα περισσότερο για τη νέα κανονικότητα που επιβάλλει η πανδημία, αφού για να πετύχει, προϋποθέτει την προσαρμοστικότητα τόσο του κράτους και των θεσμών όσο και των πολιτών.
Για να αφομοιώσουμε όμως τους νέους κανόνες πρέπει τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι μετρημένα στα δικά μας μεγέθη. Ορθώς λοιπόν η κυβέρνηση δεν επεκτείνει -για την ώρα τουλάχιστον- την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού σε άλλες επαγγελματικές ομάδες, ή επιτρέπει εναλλακτικές όπως το click away στο εμπόριο, επενδύοντας στην κοινωνική ηρεμία και τη δύναμη της πειθούς. Αλλωστε, όποιος δοκίμασε να περπατήσει με ξένα παπούτσια, είδε πως δεν έφτασε πολύ μακριά.
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, ανά πάσα στιγμή στο EleftherosTypos.gr
