Η ανάρτηση του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσου Ηλιόπουλου, ξεχείλιζε από οργή: «Η Πολιτεία απέτυχε ξανά να προστατεύσει ένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Αλλη μία γυναικοκτονία. Ενα χρέος για όλες και όλους μας: ούτε μία λιγότερη! #Μακρινίτσα».
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Κάποιοι άλλοι προχώρησαν ακόμα περισσότερο, προσθέτοντας στο κατηγορητήριο κατά της Πολιτείας -εννοώντας φυσικά την κυβέρνηση-, εκτός από την ευθύνη για το φονικό, και τον νέο νόμο για τη συνεπιμέλεια! Προσπαθώ ειλικρινά να καταλάβω τι συνδέει την τραγωδία στη Μακρινίτσα με όλα αυτά. Εκτός βέβαια από την εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ, που μοιάζει ως ο κυρίαρχος συνδετικός κρίκος.
Ας το πάρουμε από την αρχή. Το έγκλημα στη Μακρινίτσα άφησε πίσω του δύο νεκρούς. Μία γυναίκα και έναν άνδρα. Ο άτυχος αδελφός της 28χρονης δεν «σκόνταψε» στο μαχαίρι του μαινόμενου δράστη, δολοφονήθηκε.
Επιπλέον και κυριότερο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο δράστης είχε διαγνωστεί με σοβαρή ψυχική διαταραχή, του είχε δοθεί φαρμακευτική αγωγή και τελούσε «εν αναμονή συμμόρφωσης» σε αυτήν. Μάλιστα, λίγες ώρες μετά το έγκλημα θα εκδικαζοταν η υπόθεση με το αίτημα του ακούσιου εγκλεισμού του σε ψυχιατρική κλινική.
Προφανώς, λοιπόν, η υπόθεση είναι πολύ πιο περίπλοκη από την περίπτωση κάποιου νταή που κακοποιεί ή και σκοτώνει τη γυναίκα του επειδή έτσι γουστάρει και επειδή έτσι έμαθε. Εχουμε ήδη, δυστυχώς, χιλιάδες τέτοιες κακοποιητικές συμπεριφορές, χιλιάδες θύματα βίας, για να έχουμε «ανάγκη» να προσθέσουμε ακόμα μία.
Διαβάστε Επίσης
Πόσω μάλλον με έμμεσο σκοπό να της δώσουμε και κομματικό πρόσημο, συνδέοντας μια τραγωδία με μια συγκεκριμένη κυβέρνηση, αλλά και με ένα νομοσχέδιο που αφορά χιλιάδες γονείς. Διότι έτσι το μόνο που επιτυγχάνεται είναι ένας επιπόλαιος και επικίνδυνος συσχετισμός με τους πατεράδες που αγαπούν τα παιδιά τους και διεκδικούν χώρο στη ζωή τους.
Αν πραγματικά θέλουμε να σκύψουμε σοβαρά πάνω από την ανείπωτη τραγωδία της Μακρινίτσας, θα πρέπει να βάλουμε στην πολύπλοκη εξίσωση το θέμα των ψυχικών ασθενειών. Τις προλήψεις και τα ταμπού που τις συνοδεύουν και τις ελλείψεις σε δομές και προσωπικό. Ασφαλώς να βάλουμε και την ταχύτητα της αντίδρασης κρατικών φορέων, όπως είναι η Αστυνομία, τα δικαστήρια, οι φορείς πρόνοιας. Ομως, το να τσουβαλιάζουμε υπαρκτά προβλήματα με ιδεολογικές εμμονές δεν βοηθάει κανέναν, και κυρίως δεν βοηθάει τα θύματα.
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, ανά πάσα στιγμή στο EleftherosTypos.gr
