Έτσι ξαφνικά, όπως όλα τα καλά και κακά πράγματα, αποφασίστηκε! Δουλεύετε από το σπίτι και «πηγαίνετε» στο ψηφιακό σχολείο. Τίποτε από τα δύο δεν είχε δοκιμαστεί και αυτό αποτελούσε ένα μεγάλο και… επικίνδυνο πείραμα.
Γράφει ο Μιχάλης Μαρδάς
Όσο δύσκολο ήταν για εμάς να δουλεύουμε στον ίδιο χώρο με μία 11χρονη που βιάζεται να μεγαλώσει –αλλά συχνά πυκνά θυμάται την παιδικότητά της αναζητώντας μαμαδίστικα χάδια- κι έναν 8χρονο που τα κάνει όλα ρημαδιό, άλλο τόσο δύσκολο ήταν και για τα παιδιά να λύνουν εξισώσεις και να κάνουν ορθογραφία λίγα μέτρα από ένα σαλόνι που είχε μετατραπεί σε δημοσιογραφικό γραφείο.
Κάτι που συνεπάγονταν δεκάδες τηλεφωνήματα, αψυχολόγητους ψιθυριστούς μονόλογους εν ώρα… γραφής, που και που κανένα «γαλλικό» μπροστά στα έρμα pc που το σούρουπο ήταν έτοιμα να ανατιναχτούν και ορισμένες φορές κάνα καβγαδάκι με το… σύμπαν!
Το σπίτι δεν μπορεί να γίνει γραφείο ή σχολείο, αλλά να που έγινε. Έτσι απλά! Η τραπεζαρία έγινε πάγκος εργασίας με δύο υπολογιστές, ανοιγμένες ατζέντες, στυλό, σημειωματάρια και κινητά, με τους γονείς να δουλεύουμε δίπλα – δίπλα έπειτα από 20 χρόνια (!),ενώ τα παιδιά είχαν κάνει τάξεις τα δωμάτιά τους.
Πολλές φορές όλοι μας είχαμε απορημένα βλέμματα. Ολοι μας αναρωτιόμασταν «πως τα καταφέρνουμε;»
Διαβάστε Επίσης
Κι όμως, με αμοιβαίες υποχωρήσεις -και μπόλικους τσακωμούς- μικροί και μεγάλοι κατορθώσαμε τελικά να συνεργαστούμε άψογα και περνώντας οι μέρες να λιγοστεύει η δυσαρέσκεια και για τις κορωνοειδήσεις που έπαιζαν μανιασμένα σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, αλλά και για τον Ροζ Πάνθηρα, τον Μπομπ Σφουγγαράκη και τους Marcus & Martinus που ακούγονταν στη διαπασών.
Κυρίως, όμως, όσο περνούσαν οι μέρες καταλαβαίναμε ότι έχει και τα καλά της η «καραμπίνα» (όπως λέγαμε την καραντίνα στο σπίτι). Γονείς και παιδιά δεν έμειναν ποτέ τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα μαζί.
Και αυτό το γεγονός βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο. Οι μεγάλοι μάθαμε τί είναι το “cringe” και το “creepy” και πως μπορείς να χάνεις σε όλα τα παιχνίδια γιατί οι κανονισμοί είναι υπέρ των μικρών.
Οι μικροί, από την άλλη, κατάλαβαν τί σημαίνει πίεση στη δουλειά και πότε να μην ενοχλούν.
Όλοι μας περιμένουμε πότε θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας. Όμως, όταν όλα αυτά περάσουν, θεωρώ πως ποτέ δεν θα ξεχάσουμε αυτόν τον μήνα.
Τον μήνα με πολλές αλλαγές που, ωστόσο, μας οδήγησε στην Ανάσταση του Κυρίου αλλά και στη δική μας Ανάσταση.
Καλή Ανάσταση με υγεία…
