Ο Κένεντι είχε πει την περίφημη φράση: «Μην ρωτάς τι κάνει η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι κάνεις εσύ για την πατρίδα σου». Είναι η έννοια της ατομικής ευθύνης για την οποία μιλούσε ο Αμερικανός πρόεδρος, αυτή η τόσο παρεξηγημένη έννοια που ακόμα και σήμερα κάποιοι αδυνατούν να αντιληφθούν.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Η εμφάνιση του κορονοϊού στην Ελλάδα και η αναμενόμενη διασπορά των κρουσμάτων έφεραν στην επιφάνεια μια γνωστή παθογένεια, η οποία δεν έχει να κάνει με τον -συνήθη ύποπτο- κρατικό μηχανισμό, αλλά με τον -συνήθη ανύποπτο- πολίτη της διπλανής πόρτας. Που δεν είδε, δεν άκουσε, δεν πήρε στα σοβαρά, δεν ασχολήθηκε, αντιθέτως λοιδώρησε το μήνυμα της Πολιτείας για λήψη ατομικών μέτρων προστασίας και υγιεινής.
Δεν ήταν μόνο οι «ανυπάκουοι» καρναβαλιστές που βγήκαν στους δρόμους θεωρώντας υπερβολική την απαγόρευση των εκδηλώσεων. Είναι αυτή η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση πως οι κανόνες ισχύουν πάντα για τους Αλλους, μαζί με μια έμφυτη, εθνική ροπή προς την συνωμοσιολογία. Το είχαμε ζήσει και τη χρονιά που εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Η1Ν1, όταν πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν τον ΠΟΥ επειδή κήρυξε πανδημία. Μήπως το έκανε για να ωφεληθούν οι φαρμακοβιομηχανίες που φτιάχνουν τα εμβόλια; Μήπως το δημιούργησαν τα μίντια για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να πουλήσουν την «πραμάτεια» τους;
Επειδή, όμως, τα πράγματα είναι περισσότερο απλά από όσο θέλουμε να πιστεύουμε και επειδή δεν μας ψεκάζουν, ας ακολουθήσουμε τις οδηγίες του ΕΟΔΥ με λογική και ευαισθησία. Η task force του υπουργείου Υγείας είναι μια εξαιρετική ομάδα επιστημόνων που αναμετριέται καθημερινά με έναν άγνωστο ιό και με επιδημιολογικά δεδομένα που διαρκώς μεταβάλλονται, λειτουργώντας ως ντόμινο. Η «φωνή» της ομάδας αυτής, ο καθηγητής λοιμοξιωλογίας Σωτήρης Τσιόδρας, είναι η ήρεμη δύναμη της υπόθεσης. Με απέραντη υπομονή απέναντι στους δημοσιογράφους, σεβασμό στους ασθενείς και στην επιστήμη που υπηρετεί και κυρίως με ειλικρίνεια και αυστηρότητα απέναντι σε όλους μας, ενημερώνει όσους θέλουν να ακούσουν. Χωρίς ηθικολογίες, χωρίς μαγικά μαντζούνια και απολυτότητες. Τα ερωτήματα είναι πολλά και δισεπίλυτα. Από τα σχολεία, τα φροντιστήρια και τους ιερούς ναούς, μέχρι τους χώρους εργασίας και τα γήπεδα. Ομως όσα πρωτόκολλα και αν εφευρεθούν, όσες οδηγίες ή απαγορεύσεις και αν εκδοθούν, δεν θα έχουν κανένα νόημα αν, τελικά, δεν πλένουμε τα χέρια μας.
Από την έντυπη έκδοση
Διαβάστε Επίσης
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
