Η επόμενη μέρα μιας χοντράδας έχει πάντοτε ενδιαφέρον: θα προσπαθήσει ο διαπράξας τη χοντράδα να επανορθώσει; Ή θα προσπαθήσει να τη δικαιολογήσει - και να την κάνει ακόμα πιο… χοντράδα;
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης
Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τη δεύτερη εκδοχή, με τους «αρμούς της εξουσίας»: τα στελέχη του βγήκαν σύσσωμα στα μέσα ενημέρωσης για να επιχειρηματολογήσουν σχετικά με τα εμπόδια που τους έβαζαν οι «αρμοί» στην άσκηση της πολιτικής τους. Και φυσικά, έκαναν τα πράγματα χειρότερα…
Στην πραγματικότητα, προβλήματα με τους «αρμούς» υπήρχαν -όσο υπήρχαν – μόνον τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης: είχε προηγηθεί η χούντα, που είχε τον τρόπο της στα ενδιάμεσα κλιμάκια του κράτους και τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα.
Ομως, όλα αυτά ανήκουν στο μακρινό παρελθόν: αν εξαιρέσει κανείς τις πληροφορίες περί επικείμενων πραξικοπημάτων που εντέχνως «διέρρεαν» κάποιοι που ήσαν τότε ψηλά στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, καμία κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε ποτέ ζήτημα «αρμών της εξουσίας». Καμία – ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ…
Τα όσα ακούστηκαν χθες περί κάποιου γενικού διευθυντή υπουργείου ο οποίος τάχα έκανε το ένα και το άλλο και δεν μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει πολιτική, είναι πέρα κι από τα ανέκδοτα. Οι πάντες γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα ότι η δημόσια διοίκηση δεν είναι αποτελεσματική, αλλά αν παρεμποδίζει κάποια συγκεκριμένη ρύθμιση, αυτό δεν συμβαίνει για λόγους πολιτικούς. Για την ακρίβεια, αυτό μπορεί να συμβαίνει για οποιονδήποτε άλλον λόγο, πλην του ιδεολογικού…
Ομως, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έμειναν μόνον στον γενικό διευθυντή – αλλά έβαλαν για άλλη μία φορά στο στόχαστρο τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος: αφού τον κυνήγησαν όπου και όπως μπορούσαν επί 4,5 χρόνια, τώρα δηλώνουν ότι τους δυσκόλευε στη χάραξη της πολιτικής. Μα, από πού κι ως πού η Τράπεζα της Ελλάδος μπορεί να παρεμποδίσει – πόσω μάλλον, να αποτρέψει- την οποιαδήποτε κυβερνητική πολιτική; Αλλά το πρόβλημα δεν είναι εκεί – το πρόβλημα είναι όταν ένα κόμμα δηλώνει ότι είναι δικαίωμά του να αλλάζει τους διοικητές σαν τα πουκάμισα, απλώς και μόνον επειδή δεν συμφωνεί με τις απόψεις τους. Ή απλώς επειδή θεωρεί ότι ο καθένας φτιάχνει τους εχθρούς του και κερδίζει από αυτούς.
Ετσι δεν πάμε πουθενά. Αλήθεια, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταφέρει να εκδιώξει τον Γιάννη Στουρνάρα και τον αντικαθιστούσε με κάποιον άλλον, θα αναγνώριζε τώρα το δικαίωμα στη Ν.Δ. να βάλει τον δικό της; Και θα ήταν αυτό καλό για τη χώρα; Εδώ γελάνε…
Από την έντυπη έκδοση
*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου
