Στην Ελλάδα οι γέφυρες δεν έχουν και μεγάλη τύχη. Δεν εννοούμε τα πέτρινα γιοφύρια που καταρρέουν στις καταιγίδες, αλλά εκείνα που ολημερίς στήνουν οι πολιτικοί, και το βράδυ τα γκρεμίζουν.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Η «Γέφυρα», που έκανε την εμφάνισή της λιγότερο εντυπωσιακά απ’ ό,τι διαφήμιζαν τα στελέχη της, μοιάζει ως μία ακόμα απέλπιδα προσπάθεια, από αυτές που έχουμε δει αρκετές φορές στο πρόσφατο παρελθόν.
Διότι μη νομίζετε ότι ο Αλέξης Τσίπρας ανακάλυψε την πυρίτιδα που θα τον οδηγήσει στη συγκρότηση ενός «μεγάλου προοδευτικού πόλου». Οχι μόνο δεν προσείλκυσε νέα στελέχη και αρκείται στα γνωστά και παλαιά πρόσωπα που κινούνται πέριξ του χώρου, αλλά ούτε καν καινούργιες λέξεις δεν μπόρεσε να βρει. Και, για του λόγου το αληθές, ιδού:
«Δίνει άλλο στίγμα. Είναι ανοιχτό κόμμα και φιλοδοξεί να γίνει πόλος αλλαγής και ανασυγκρότησης του ευρωπαϊκού δημοκρατικού – σοσιαλιστικού χώρου. Ο κόσμος πρέπει να ξεφύγει απ’ το πελατειακό σύστημα και να τιμωρήσει αυτούς που τον έφτασαν εδώ. Είναι κόμμα-γέφυρα προς το καινούργιο». Με αυτά ακριβώς τα λόγια ο Γιάννης Πανούσης περιέγραφε τη ΔΗΜ.ΑΡ. το 2012!
Διαβάστε Επίσης
Προσέξτε και τη συνέχεια: «Για το εάν η ΔΗΜ.ΑΡ. λειτουργεί ως… πλυντήριο στελεχών του ΠΑΣΟΚ, θα φανεί από τη βούληση του λαού το βράδυ των εκλογών». Το απόσπασμα δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική.
Ομως, πέρα από το ποιος αντιγράφει ποιον, αν ο Αλέξης Τσίπρας αντιγράφει τον Ανδρέα Παπανδρέου, αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να γίνει νέο ΠΑΣΟΚ, αν η ΔΗΜ.ΑΡ. ονειρευόταν κάποτε να γίνει ΣΥΡΙΖΑ, αν η Ελιά μαράθηκε πριν ανθίσει, αν το ΚΙΔΗΣΟ έχει λόγο ύπαρξης ή αν το Κίνημα Αλλαγής υπάρχει τελικά, σημασία έχει ότι όλη αυτή η κινητικότητα δεν είναι καινούργια. Πάντα το Κέντρο, το οποίο μπορεί να πάει προς δεξιά (κεντροδεξιά) ή προς τα αριστερά (κεντροαριστερά), ήταν η πολύφερνη νύφη.
Ειδικά από κόμματα σε νευρική κρίση, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα να απευθύνει κάλεσμα σε όλους. Αρκεί να «αυτοπροσδιορίζονται» προοδευτικοί, χωρίς καμία ιδεολογική συνοχή, χωρίς προγραμματική συμφωνία. Σαν ένα πλυντήριο στελεχών. Ή αλλιώς, ανοιχτά είναι, μπείτε.
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής
