Το ζήσαμε στο μπάσκετ το ’87, στο euro το 2004, το παθαίνουμε κάθε φορά που η Στεφανίδη πηδάει πιο ψηλά, κάθε φορά που ο Πετρούνιας παγώνει τους κρίκους και τις ανάσες μας. Το πάθαμε με τον Κακλαμανάκη, τον Κεντέρη, τον Μελισσανίδη, τον Πύρρο Δήμα, οι παλιότεροι το πάθαιναν με τον Δομάζο και τον Κούδα.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Αν πάμε πολύ-πολύ πίσω, φανταστείτε τι θα έπαθε η ασπρόμαυρη Ελλάδα με τον Σπύρο Λούη… Προσφάτως, το πάθαμε με τον Τσιτσιπά, τη Σάκκαρη και τους Αντετοκούνμπο. Μόνο που αυτή τη φορά, μαζί με την εθνική υστερία ήρθε και η εθνική μιζέρια, παρελκόμενη και αυτή των Μνημονίων. Και άρχισαν οι φιλοσοφήσεις.
Γιατί να νιώσουμε εθνική υπερηφάνεια για τον άθλο του Στέφανου Τσιτσιπά αφού τα κατάφερε μόνος του; Γιατί να χαρούμε με τον Γιάννη και τον Θανάση που ξεκίνησαν από τα Σεπόλια και έφθασαν στο NBA όταν κάποιοι δεν τους λόγιζαν ούτε καν σαν Ελληνες; Γιατί να ανέβουμε στο βάθρο μαζί με την Κορακάκη όταν ούτε χώρο προπόνησης δεν έχει; Και τέλος πάντων γιατί να πάρουμε μερίδιο από τη νίκη αθλητών ή ομάδων όταν η ελληνική Πολιτεία ενδιαφέρεται μόνο για το ποδόσφαιρο και οι ακαδημίες αναπτύσσονται από το μεράκι και την τρέλα των μελών τους; Μα επειδή έτσι συνέβαινε πάντα, από την εποχή που τα παιδιά έπαιζαν στις αλάνες με τρύπια παπούτσια και ονειρεύονταν να γίνουν Σαραβάκος.
Είναι αυτό το κύμα που ηλεκτρίζει την κερκίδα χωρίς να ρωτάει ποιος έβαλε τα λεφτά. Φυσικά και υπάρχει χρόνος και τόπος για κριτική, βελτίωση, παράπονα ή ευχαριστίες. Ομως η ώρα του αγώνα και της προσπάθειας, της νίκης ακόμα και χωρίς το έπαθλο, ανήκει σε όλους τους Ελληνες. Επειδή άλλο είναι η εθνική περηφάνια, και άλλο οι υποχρεώσεις ενός κράτους.
Διαβάστε Επίσης
Η Αγγελική Κανελλοπούλου, μητέρα της Μαρίας Σάκκαρη, κορυφαία αθλήτρια και η ίδια, το είπε πολύ απλά και ρεαλιστικά: «Κοιτάξτε, δεν είναι η Ελλάδα που έφτιαξε τους τενίστες, είναι οι οικογένειες που έφτιαξαν τους τενίστες. Και εγώ ήμουν μέσα στο άθλημα και ήξερα κάπως να καθοδηγήσω τη Μαρία, και η μητέρα και ο πατέρας του Τσιτσιπά ήταν μέσα στο άθλημα, τ’ αφήσαν όλα οι άνθρωποι και ’πεσαν πάνω στο παιδί όπως έπεσα κι εγώ πάνω στη Μαρία. Είναι ένα οικογενειακό κατόρθωμα. Δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από την Ελλάδα, έτσι όπως είναι η κατάσταση, βοήθεια για τα παιδιά. Θα ήταν πολυτέλεια να λέγαμε βοηθήστε μας επειδή θέλουμε να πάμε να παίξουμε τένις, ενώ υπάρχουν άλλα τεράστια προβλήματα στην Ελλάδα».
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
[dynamic-sidebar id=”post-area-diabaste”]
