Κάθε χρόνο λέμε τα ίδια και τον επόμενο τα ξεχνάμε. Οι πανελλαδικές εξετάσεις δεν είναι το τέλος του κόσμου και σίγουρα δεν είναι η αρχή του.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη*
Όμως όλοι φροντίζουμε να πείσουμε τα παιδιά για το ακριβώς αντίθετο: πως από την εισαγωγή τους σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ κρίνεται η ζωή τους. Εδώ και μερικές ημέρες μάλιστα που οι μαθητές μπήκαν στην τελική ευθεία των εξετάσεων, δεν ακούς τίποτα άλλο από τις οικογένειες που έχουν τελειόφοιτους παρά μόνο ό,τι αφορά τις Πανελλαδικές. Και ενώ οι γονείς κάνουν αυτό που νομίζουν ως καλύτερο για να διευκολύνουν τα παιδιά τους, στην ουσία καταφέρνουν να αυξάνουν τόσο την πίεση, που απορείς πώς δεν ακούς απανωτές εκρήξεις από τα ελληνικά νοικοκυριά.
Αν σκεφτεί κάποιος πως υπάρχουν οικογένειες που παίρνουν δάνειο (!) για να πληρώσουν τα ιδιαίτερα μαθήματα και τα φροντιστήρια (που ξεκινούν από την Α’ Λυκείου, εντατικοποιούνται στη Β’ Λυκείου και πιάνουν ταβάνι στη Γ’), αντιλαμβανόμαστε το εκρηκτικό μίγμα. Δεν είναι όμως μόνο ο οικογενειακός και ο κοινωνικός περίγυρος. Όλη η βιομηχανία των Πανελλαδικών φορτσάρει για να βάλει ψηλά τον πήχη. Από τους καθηγητές μέχρι το υπουργείο Παιδείας. Διαχρονικά και χωρίς καμία εξαίρεση, οι υπουργοί ασχολούνται μόνο με το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων, πώς θα το αλλάξουν ή δεν θα το αλλάξουν, διογκώνοντας έτσι στα μυαλά παιδιών και γονιών τη δύναμή του.
Αποτέλεσμα, τα περιστατικά των μαθητών που εμφανίζουν αυξημένο άγχος και κρίσεις πανικού να αυξάνονται χρόνο με το χρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότερες κοινότητες αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και διοργανώνουν σεμινάρια διαχείρισης άγχους για μαθητές ή σύλλογοι γονέων καλούν ειδικούς στα λύκεια να μιλήσουν σε παιδιά και καθηγητές. Ταυτόχρονα, οι τηλεφωνικές γραμμές στήριξης οργανισμών, όπως το «Μαζί για το Παιδί», βρίσκονται πάντα online για να ανταποκριθούν στην ανάγκη επικοινωνίας των παιδιών και να βελτιώσουν την ψυχολογία τους.
Διαβάστε Επίσης
Οπότε ψυχραιμία σε όλους τους μαθητές των ΕΠΑΛ, που κάνουν σήμερα πρεμιέρα, και των Γενικών Λυκείων, που ξεκινούν αύριο. Άλλωστε, αν μια πόρτα (ΑΕΙ/ΤΕΙ) κλείσει φέτος, του χρόνου μπορεί να ανοίξει ξανά. Αυτή είναι η δουλειά τους άλλωστε. Να ανοιγοκλείνουν.
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
[dynamic-sidebar id=”post-area-diabaste”]
