Από τον Χατζηδάκη στον Μπουτάρη, ένας διαστρεβλωμένος δρόμος

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη*

Η καταδίκη της βίας όσο αυτονόητη και αν ακούγεται, άλλο τόσο δεν είναι. Και αν στις κορυφές της πολιτικής ζωής του τόπου, ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, οι διαφωνίες είναι βαθιές αφού προσεγγίζουν την καταπολέμηση της ανομίας με διαφορετική οπτική και ιδεολογική αφετηρία, στις παρυφές της κοινωνίας τι ακριβώς έχει συμβεί; Το φαινόμενο της αντανάκλασης δεν είναι αρκετό για να το εξηγήσει.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το πώς αντιμετωπίζεται από τους πολίτες η πρόσφατη βίαιη επίθεση που δέχθηκε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. Αν αφήσουμε στην άκρη τους λιγοστούς ξεκάθαρους, που είτε καταδικάζουν απερίφραστα την επίθεση είτε την επικροτούν χωρίς να ντρέπονται, οι περισσότεροι φαίνεται να αιωρούνται σε μια νεφελώδη, απροσδιόριστη κατάσταση και με ένα «φύσημα» προσγειώνονται στη μία ή την άλλη πλευρά. Κατάσταση που φανερώνει αν μη τι άλλο σύγχυση και στοχευμένη παραπληροφόρηση.

Είναι χαρακτηριστικό το περιστατικό που μεταφέρει στο προσωπικό του σάιτ ο πρόεδρος του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης: «Είμαι στο αεροδρόμιο για να πετάξω για τη Θεσσαλονίκη και δύο ζευγάρια ηλικιωμένων ανθρώπων, συνταξιούχων, συζητούν για την επίθεση στον Μπουτάρη. Ο ένας άντρας λέει «πήγαινε γυρεύοντας» και σιγά σιγά παρασύρει το φίλο του. Και οι δύο μαζί τις γυναίκες τους. «Ε, άμα είπε αυτά που είπε, καλά του έκαναν»! Σεμνές, μαζεμένες κυρίες που θα μπορούσαν να είναι και γιαγιάδες μας. Παίρνω ανάσα και μπαίνω στη συζήτηση. Τι έχει πει λοιπόν ο Μπουτάρης; «Οτι οι Πόντιοι δεν είναι Ελληνες!».

Η ποταμίσια αφήγηση συνεχίζεται αλλά δεν έχει και τόση σημασία, υπό την έννοια ότι η κυριότερη αιχμή της ήταν η παραπληροφόρηση και όχι αν πείστηκε τελικά η παρέα των ηλικιωμένων. Είναι η έλλειψη σωστής ενημέρωσης και η κυριαρχία των «ψεκασμένων» ειδήσεων που δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Ούτε «προνόμιο» των φασιστών, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση. «Ψεκασμένες», ακραίες ειδήσεις και απόλυτη ισοπέδωση κάθε οικονομικής και πολιτικής έννοιας είχαμε και την εποχή των Αγανακτισμένων. Τότε που κάποιοι επιχειρούσαν να πείσουν χιλιάδες κόσμου ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ετοιμαζόταν να πουλήσει τη χώρα. Στα καφενεία μπορεί και να έπαιρναν όρκο ότι είχαν πέσει και οι υπογραφές του ξεπουλήματος.

Ετσι είναι, τίποτα δεν γεννιέται από τη μία μέρα στην άλλη. Το τέρας του λαϊκισμού, της πόλωσης και της συνειδητής διαστρέβλωσης της πραγματικότητας δεν κάνει διακρίσεις. Επιτίθεται στον Μπουτάρη όπως είχε επιτεθεί κάποτε στον Χατζηδάκη και τον Κουμουτσάκο. Τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρα, αλλά δεν είναι, επειδή κάποιοι έκαναν πολιτική καριέρα ποντάροντας στην οργή, στη σύγχυση και τους αυτόκλητους «ακτιβιστές»/τιμωρούς.

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου

[dynamic-sidebar id=”post-area-diabaste”]