Μία συζήτηση που είχα προ ελαχίστων 24ώρων σε ένα café του Κέντρου με έκανε να συνειδητοποιήσω πως εάν είσαι ορθολογιστής, τότε χάνεις κάθε ελπίδα για το μέλλον της χώρας. Και θλίβεσαι ρε γαμώτο…
Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης*
Ένα φιλικό τραπέζι μετατράπηκε σε πολιτικό πάνελ, πάντα στο πλαίσιο του κοινωνικού διαλόγου, χωρίς κόντρες, αντιγνωμίες και άλλους θεατρινισμούς που βλέπουμε στις τηλεοπτικές εκπομπές. Για να μην πολυλογούμε οι δυο εκπρόσωποι των «μεγάλων» του πολιτικού μας τοπίου συμφώνησαν σε μία παραδοχή: Πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι τόσα, που ακόμα και η πιο στιβαρή και έμπειρη κυβέρνηση του πλανήτη θα δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑίος, όλως περιέργως ήταν άκρως ειλικρινής, παραδεχόμενος πως το Μέγαρο Μαξίμου παλεύει να βρει μια άκρη με τα προβλήματα που έχει μπροστά της και τον ανησυχεί πως κάθε μέρα όλο και κάτι ακόμα προκύπτει.
Ο Νεοδημοκράτης από την άλλη άφησε στην άκρη τον αντιπολιτευτικό λόγο, τονίζοντας ωστόσο πως η κυβέρνηση κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο χωρίς να συμβουλεύεται, ούτε καν να συζητά με ανθρώπους πιο έμπειρους στην διαχείριση ορισμένων θεμάτων. Αλλά αυτά είναι ο αφρός.
Η χώρα έχει βυθιστεί στην σκανδαλολογία και την ανομία, βάλλεται από τους γείτονές της, ενώ είναι ξεκάθαρο πλέον πως οι σύμμαχοί μας στους διεθνείς και ευρωπαϊκούς οργανισμούς, έχουν κουραστεί να ασχολούνται με εμάς.
Διαβάστε Επίσης
Δεν φταίνε όμως μόνο οι πολιτικοί. Είμαστε ένας λαός θέλει να ακούει μόνο αυτά που του αρέσουν και τις άβολες αλήθειες τις βάζει κάτω από το χαλάκι. Αρέσκεται στο να θυματοποιείται αντί να αναζητήσει τις πραγματικές ευθύνες για την κατάσταση που επικρατεί ενώ φοβάται την καινοτομία πηγαίνοντας κόντρα με την φύση του γένους μας ανά τους αιώνες. Είμαστε όμως πεισματάρηδες.
Αν αφαιρέσουμε το αρχαίο μας φορτίο, τότε τι εκπέμπει αυτήν την στιγμή η Ελλάδα στο εξωτερικό; Καινοτομία; Πρόοδο; Σταθερότητα; Ακμάζουσα οικονομία; Φιλικό περιβάλλον για την τεχνολογία και την επιχειρηματικότητα; Εξωστρέφεια, ή μήπως αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση;
Το όπλο του Ιβάν Σαββίδη δεν είναι το κερασάκι στην τούρτα, αλλά ο ψύλλος στα άχυρα στην κορυφή ενός παγόβουνου. Έχουμε πολύ δρόμο να καλύψουμε μόνο και μόνο για να γίνουμε μία κανονική χώρα. Μέσα σε όλη αυτήν την κατήφεια, η μόνη μας δύναμη είναι το εθνικό μας κεφάλαιο.
Ναι, μεγάλο μέρος αυτού έχει φύγει στο εξωτερικό, αλλά με το πείσμα όσων παρέμειναν εδώ και την εμπειρία όσων επιστρέψουν ας ελπίσουμε στο μέλλον η χώρα αυτή να ανακτήσει την σοβαρότητα που έχει χάσει και κάποια στιγμή μετά από πολλές δεκαετίες να γίνει αντάξια του ονόματός της και της ιστορίας της.
Ο Γιώργος Μιχαηλίδης είναι διευθυντής του EleftherosTypos.gr
Ακολούθησέ τον στο Facebook και στο Twitter
[dynamic-sidebar id=”post-area-diabaste”]
