Πολλοί θυμήθηκαν αυτές τις ημέρες, με αφορμή την υπόθεση Novartis, την περσινή ανάρτηση του Στέφανου Μάνου, με την εμπειρία του από την πολύωρη, σχεδόν απάνθρωπη αναμονή στο φαρμακείο των καρκινοπαθών και των χρονίως πασχόντων στου Γκύζη. Αλλοι συνάδελφοι, και πολύ καλά έκαναν, αναδημοσίευσαν μέρος ή ολόκληρη από την πρόσφατη μαρτυρία ενός νέου δικηγόρου, του Χρήστου, που παλεύει γερά τον καρκίνο αλλά δεν την παλεύει με το δημόσιο σύστημα υγείας.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη*
«Στο φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ στου Γκύζη ερχόμαστε όλοι οι καρκινοπαθείς για να πάρουμε ενέσεις για να αυξηθούν τα λευκά αιμοσφαίρια που μας τα ρίχνει η χημειοθεραπεία. Αφήνω στην άκρη την ηλιθιότητα ότι πρέπει να διανέμονται έτσι και δεν μπορούμε να τα παίρνουμε στα κοινά φαρμακεία – κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί. Αφήνω τις ώρες της ταλαιπωρίας – έρχεσαι, παίρνεις το νούμερο 98 και εξυπηρετεί το 12. Αφήνω τις διάνοιες τις υπαλλήλους (“Νίκη, το πριντ πατάω για εκτύπωση;;;”) που μας φέρονται με αυτόν τον υπέροχο τρόπο (“δεν έχω σήμερα φάρμακο, έλα αύριο, τι θες να σου κάνω εγώ;”). Θα έπρεπε όμως να ακούσετε τι συζητάνε εδώ οι άνθρωποι όσο περιμένουμε. Ο ένας με 12.500 ένσημα πήρε σύνταξη 500 ευρώ. Η άλλη χρειάζεται έναν ειδικό καθετήρα που μπαίνει στην κοιλιά γιατί οι χημειοθεραπείες τις έχουν διαλύσει τις φλέβες και της είπαν ότι για να τον πάρει πρέπει να περάσει από επιτροπή – περιμένει μήνες. Ο άλλος περιμένει να κάνει σχήμα αλλά έχει έλλειψη το φάρμακο. Ταλαιπωρημένοι, τσακισμένοι άνθρωποι με μια πολιτεία που δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. Αν το να παίρνεις τέτοιες ατομικές ιστορίες και να κάνεις αναγωγές και γενικεύσεις είναι λαϊκισμός (που είναι), το να πολιτεύεσαι λες και οι άνθρωποι αυτοί δεν υπάρχουν ή είναι “αναπόφευκτες απώλειες” είναι κατάντια. Οι υπουργοί ας κάνουν τα σόου τους. Εμείς έχουμε σοβαρότερα προβλήματα».
Οι υπουργοί ας κάνουν τα σόου τους, είναι ίσως η φράση-«κλειδί» του κειμένου. Δεν χρειάζεται να είσαι καρκινοπαθής για να δεις τη σκοτεινή πλευρά του δημόσιου συστήματος υγείας. Μπορεί να πάσχεις από σκλήρυνση κατά πλάκας, να έχεις διαβητικό παιδί, να είσαι νεφροπαθής. Μπορεί απλά να χρειάστηκες κάποια στιγμή της ζωής σου να πας στα έκτακτα περιστατικά δημόσιου νοσοκομείου και να είδες έντρομος και απελπισμένος εκατοντάδες ανθρώπους να περιμένουν για ώρες πριν από σένα. Αυτό είναι το μεγάλο, διαχρονικό σκάνδαλο της Υγείας, για το οποίο ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις. Αν το λάδωμα, οι μίζες και οι υπερτιμολογήσεις φταίνε για χαμένα δισεκατομμύρια, για τις ουρές στο φαρμακείο στου Γκύζη και στην Ομόνοια ποιος φταίει;
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
[dynamic-sidebar id=”post-area-diabaste”]
