Είναι λίγο αστείο. Την ώρα που ο Μητσοτάκης αναγεννά το κράτος, ο Τσίπρας παλεύει ακόμα την κεντροαριστερά. Καθένας με τους στόχους του.
Αλλά τέλος πάντων, βιβλιοπαρουσίαση ήταν και πέρασε χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσουμε το βιβλίο ή τον συγγραφέα του. Άλλωστε μοναδικοί και τελικοί κριτές των βιβλίων είναι οι αναγνώστες, και των πολιτικών οι πολίτες. Εκείνοι έχουν τον τελευταίο λόγο για αυτά που άκουσαν στην «ιδρυτική» διακήρυξη του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Διότι δεν χρειάζεται να κοροϊδευόμαστε, η εμφάνιση στο Παλλάς ήταν ένα σημείο επανεκκίνησης του τέως πρωθυπουργού. Και κάπου εδώ σταματούν οι ειδήσεις, αφού όλα τα υπόλοιπα είναι déjà vu.
Τα ίδια πρόσωπα σε άλλες θέσεις –στα θεωρεία-, οι ίδιες ιδέες σε άλλο περιτύλιγμα, η ίδια παράσταση σε άλλο θέατρο. Αν κάποιος έπαιρνε μια ομιλία του Αλέξη Τσίπρα από το 2015 και την αναρτούσε ως την ομιλία που έδωσε στο Παλλάς θα άλλαζε μόνο τις ημερομηνίες. Διότι μπορεί ο Τσίπρας να βγήκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βγήκε ποτέ από τον Τσίπρα.
«Δεν θα απολογηθώ σε εκείνους που κατάργησαν τη 13η και τη 14η σύνταξη, βούλιαξαν στη ντροπή του ‘Γερούν Γερά’ και του ‘Βάστα Σόιμπλε’ όταν η κοινωνία αιμορραγούσε και τώρα μας ζητούν το λόγο. Δεν έχω κανένα πρόβλημα και το δηλώνω ευθαρσώς να με κατηγορούν ως αμετανόητο. Θα ήθελα μάλιστα να τους βοηθήσω λίγο σ’ αυτό. Για όσα ως κυβέρνηση προσπαθήσαμε και καταφέραμε, δεν είμαι απλώς αμετανόητος. Είμαι υπερήφανος», δήλωσε επιβεβαιώνοντας πως δεν άλλαξε ούτε ρητορική, ούτε ύφος. Ο παλιός, κακός, τοξικός λόγος.
Όσο για το μέλλον; Μια αφηρημένη έκθεση ιδεών για μια «νέα ηθική διακυβέρνηση» και ένα «σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας». Και αφού μας σόκαρε με το αλάνθαστο και το αμετανόητο, μίλησε για φόρους στους πλούσιους αλλά την τελευταία φορά που το έκανε τσάκισε την μεσαία τάξη. Μετά μίλησε για πρωτοβουλίες επανίδρυσης σε κάθε γειτονιά, δηλαδή για νέες πλατείες. Και στο τέλος μας μάλωσε για αντιρωσική υστερία, ξεχνώντας πως ο πατερούλης Πούτιν προτιμά να πετάξει τα ρούβλια του στα σκουπίδια από το να τα δώσει στους Έλληνες.
Και στα θεωρεία τον χειροκροτούσαν εκείνοι που τους πρόσβαλε ως ανεπαρκείς, γραφειοκράτες και ελίτ. Θα νόμιζαν πως έβρεχε.
