Θέατρο

Πόλος έλξης για την παράσταση «Τζάσμιν» στο θέατρο Διάνα που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά είναι πρώτα η πρωταγωνίστριά του, η Ελένη Ράντου που τα τελευταία χρόνια έχει χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό, που θέλει να την παρακολουθεί σε ό,τι ανεβάζει.

«Ήταν γύρω στον 7ο χρόνο που ασχολούμουν με το θέατρο, όταν πήρα την απόφαση να το εγκαταλείψω. Δεν μπορούσα να δω τον εαυτό μου σε αυτό τότε. Και θα το εγκατέλειπα με μια παράσταση-αποδόμησης του. Ήταν το “Εγώ, ο Αντονέν Αρτώ”, στην οποία πρωταγωνιστούσα. Είχα αποφασίσει ότι θα το αποχαιρετήσω για να βρω τον εαυτό […]

Γνήσιος θεατράνθρωπος. Ανθρωπος του σανιδιού και της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, με εξήντα έξι αδιάλειπτα χρόνια πορείας. Ο Κώστας Καζάκος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Πόλεμος και ειρήνη» του Λέοντος Τολστόι.

Ρίττερ Ντένε Φος. Σκηνοθεσία: Μαρία Πρωτόπαππα. Ηθοποιοί: Στεφανία Γουλιώτη, Λουκία Μιχαλοπούλου, Αργύρης Ξάφης. Χώρος: Θέατρο Τέχνης. Κείμενο: Τόμας Μπέρνχαρντ. Όσο κι αν το προσπαθήσει κανείς, από όποια οπτική κι αν το δει, αυτά τα συστατικά δύσκολα θα βγάλουν κάτι μη μεγαλειώδες, κάτι που να μη σε γεμίζει με πράγματα. Ακόμα κι αν το προσπαθούσαν, δεν […]

Αυτό είναι θέατρο. Αυτό είναι κωμωδία που δεν χρειάζεται να προσβάλλει κανέναν και τίποτα κι όμως να είναι συναρπαστική. Αυτό είναι ένα θεατρικό sitcom. Τέτοιας φύσεως είναι τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς εξερχόμενος από το Θέατρο Βεάκη στην Ομόνοια. Εκεί όπου ανεβαίνει φέτος η παράσταση Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας.

Αν υπήρχε καθόλου κουράγιο και διάθεση, θα μπορούσαμε πάλι να ασχολούμαστε για ώρες με τα όσα δήλωσε η Ειρήνη Καζαριάν και που σίγουρα την εκθέτουν, χωρίς καν η ίδια να το καταλαβαίνει. Αλλά μετά απ΄όλο αυτόν το χαμό, δεν υπάρχει διάθεση. Το νεαρό μοντέλο επιλέγει να πιστεύει ότι υπήρχε κάτι κακοπροαίρετο πίσω από την κριτική […]

Την ζήτησαν για ταινία, το νέο “Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα”, δέχτηκε και πρωταγωνιστεί όπως είδαμε στο trailer και θα δούμε και στην κανονική ταινία. Τη ζήτησαν από την τηλεόραση για τη σειρά Θα Γίνει Της Πολυκατοικίας, δέχτηκε και όπως έδειξε σε φωτογραφίες στο Instagram, συμμετέχει σε κάποια επεισόδια. Σε δύο προς το παρόν, μπορεί και […]

Τα Αθηναϊκά Θεάτρα παρουσιάζουν την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος», την αριστουργηματική τραγωδία του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, σε μία μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Το θέατρο αφήνει τη σκηνή και ανοίγεται στις τοπικές κοινωνίες. Ζυμώνεται με τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους και επιστρέφει στη σκηνή για να τα εκθέσει με έναν άλλον τρόπο, θεατρικό.

Σε μια θεατρική σεζόν που ήταν αναλογικά λίγα τα έργα που έμειναν χαραγμένα σε όποιον τα είδε, ο Μάιος ήρθε να προσφέρει κάποιες από τις πιο έντονες αισθητικά και συναισθητικά παραστάσεις της θεατρικής σεζόν. Το Elephant Song που ανέβηκε στις αρχές του μήνα στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής είναι η πιο εξέχουσα.

Και πολύ άργησε να βγει να πει αυτά τα πράγματα ο Γιώργος Λαμπάτος. Για όσους θυμούνται εκείνη την παράσταση που είχε κάνει με τον Μάρκο Σεφερλή, μπορεί να θυμηθεί πολύ χαρακτηριστικά στιγμές που ο θιασάρχης ευτέλιζε το έργο και την ερμηνεία των συμπρωταγωνιστών του.

Πιάσαμε κουβέντα με καθυστέρηση 2 ετών. Και με αυτό δεν εννοώ ότι έπρεπε να είχαμε μιλήσει δύο χρόνια νωρίτερα. Εννοώ ότι ύστερα από μια παράσταση της, η Κίρκη Καραλή μου έστειλε στο Facebook να με ευχαριστήσει για μια κριτική. Δεν ξέρω πώς, είδα το μήνυμα της το 2017. Μου το είχε στείλει το 2015.

Ένας σαλτιμπάγκος από τα τρίσβαθα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης γίνεται εν μία νυκτί λόρδος. Μαθαίνει ότι όσα γνώριζε για τον εαυτό του, ακόμα και το όνομά του, δεν είναι αληθινά. Είναι ένας άλλος, ένας αριστοκρατικός γόνος. Κι όμως Ο Άνθρωπος Που Γελά είναι τελικά πολύ πιο άριστος λόγω της ζωής του στα χαμηλά.

Μία από τις μαγείες του θεάτρου, τουλάχιστον όπως το βιώνουμε στην Ελλάδα, αλλά υποθέτω ότι ισχύει παντού, είναι ότι δεν υπάρχει κανόνας για σχέσεις αμοιβαιότητας. Δεν δημιουργήθηκε το θέατρο κάτω απ΄αυτή την υποχρέωση. Η παράσταση Βόυτσεκ που παίζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά βασίζεται σε αυτή τη συνθήκη.

Την ύψιστη τιμητική διάκριση στο θεατρικό σανίδι μα και στα υποκριτικά δρώμενα συνολικά της χώρας παρέλαβε ο Μιχάλης Συριόπουλος. Ο ηθοποιός κατάφερε να γίνει υποψήφιος για το βραβείο Δημήτρης Χορν, που αφορά την προηγούμενη θεατρική σεζόν, με δύο ρόλους του και το κατέκτησε χθες το βράδυ στην απονομή.

Συνήθως όταν γράφω για παραστάσεις, βάζω πάντα τον τίτλο της παράστασης στον τίτλο του κειμένου. Αυτή τη φορά μου κέντρισε το ενδιαφέρον μια συγκεκριμένη φράση. «Εσείς τι γνώμη έχετε για τον Ιβάνοφ;» γυρίζει κι αποκρίνεται στο κοινό η σκηνοθέτις της ομώνυμης παράστασης Άντζελα Μπρούσκου.

Ο Ερρίκος Ίψεν και οι Βρυκόλακες του είναι μια παράσταση πολυανεβασμένη στα ελληνικά δρώμενα. Μόνο σε αυτή τη δεκαετία πρέπει να έχουν γίνει τουλάχιστον 10 προσαρμογές. Αυτό από μόνο του είναι μια συνθήκη sine qua non για κάθε επόμενο «αποπειρατή».

Σε πολλούς, αν όχι σε όλους, από εμάς τους θεατές, τους εξωτερικούς μάρτυρες του θεάτρου, δεν υπάρχει κάποια δήλωση πίσω από την επιλογή ενός έργου από έναν σκηνοθέτη, ηθοποιό κτλ. Για εκείνους όμως υπάρχει. Και κάθε έργο, κάθε συγγραφέας φέρει μαζί του ένα πακέτο. Ο Οθέλλος του Σαίξπηρ δεν απέχει καθόλου απ΄αυτό.

Λίγο πριν μπει για τα καλά η άνοιξη, οι θεατρικές σκηνές ετοιμάζονται για αλλαγή σκυτάλης. Έργα που παίζονταν μέχρι τώρα από το Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο ολοκληρώνουν την πορεία τους, για να έρθουν άλλα στη θέση τους. Από την Παρασκευή κιόλας έχουμε πολυαναμενόμενες παραστάσεις που ξεκινούν.

Το να αποφασίζεις να αψηφήσεις την κυριαρχία του θανάτου πάνω σου, είναι μια τεράστια νίκη. Νίκη που φέρνει κόστος. Αλλά αυτό το ξέρεις πάντα. Η Αν Σέξτον θέλησε να έχει αυτή τον τελευταίο λόγο για το φινάλε της ζωής της. Ένα φινάλε που ενέπνευσε τη Μάρω Παπαδοπούλου να κάνει την παράσταση Το Είδος Της.

Στόχος διαρρηκτών έγινε, κατά τη διάρκεια της νύχτας, το Θέατρο κάτω από τη Γέφυρα που βρίσκεται κοντά στον σταθμό του ΗΣΑΠ στο Νέο Φάληρο, στην οδό Ζαΐμη και Γιαννοπούλου.