Δέσποινα Κονταράκη

Δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά αυτή πόνεσε περισσότερο. Η χώρα που γέννησε το ναζισμό και ταυτόχρονα η χώρα που ζήτησε συγγνώμη από την παγκόσμια κοινότητα και έφτιαξε ένα από τα αυστηρότερα νομοθετικά πλαίσια για να θέτει εκτός Βουλής τα νεοναζιστικά σπέρματα, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τον μεγαλύτερο εσωτερικό εχθρό της.

Τελικά οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλοί άνθρωποι. Ανθρωποι της διπλανής πόρτας που αναλύουν τα θέματα της επικαιρότητας με την εμβάθυνση που συνηθίζεται στα καφενεία ή όσο διαρκεί η κούρσα Κυψέλη-Παγκράτι. Τόσο απλά και κατανοητά, για να τους καταλαβαίνουν οι πολίτες αυτής της χώρας.

Κάποιοι τοποθετούν τις αρχές του ενεργού οικολογικού κινήματος της Ελλάδας κάπου στη δεκαετία του ’70, με την κινητοποίηση των πολιτών κατά της δημιουργίας αεροδρομίου στα Μέγαρα και με την αντίστοιχη, λίγο αργότερα, των κατοίκων της Πύλου για το ναυάγιο του «Irene’s Serenade» που μόλυνε τη θάλασσα με χιλιάδες τόνους πετρελαίου.

Μάλλον είναι καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ να μην ανακοινώνει ποιον υποψήφιο στηρίζει, γιατί είναι σαν να προφητεύει την αποτυχία του.

Mία από τις ιδιαιτερότητες του γερμανικού εκλογικού συστήματος, έτσι όπως προκύπτουν από τον συσχετισμό δυνάμεων των κομμάτων, είναι ότι μπορεί να τραβήξουν μήνες οι προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης.

Πριν από μερικές ημέρες, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ μιλώντας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρουσίασε το όραμά του για την ανάγκη οικοδόμησης μιας περισσότερο δημοκρατικής Ευρώπης.

Οι (λίγο) μεγαλύτεροι και μεγαλύτερες θυμόμαστε τις εποχές που η οικογενειακή εκδρομή για μπάνιο στη θάλασσα περιλάμβανε στα απαραίτητα, εκτός από το κλασικό στρογγυλό παγουρίνι από φελιζόλ, και μια ψάθα.

«Να μην παρασυρόμαστε από τον επικοινωνιακό οίστρο των Μέσων που πολλές φορές μας οδηγεί και εμάς αντανακλαστικά στο άλλο άκρο».

Είναι αυτό που λένε στο ποδόσφαιρο η «ψυχολογία της έδρας». Την περασμένη Κυριακή ο Αλέξης Τσίπρας έπαιζε σε ξένο γήπεδο. Προσπαθούσε να πείσει για ένα κυβερνητικό προφίλ φιλικό προς την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις, ανακαλύπτοντας 2,5 χρόνια μετά την εγκατάστασή του στο Μαξίμου την Αμερική.

Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής αποδεικνύεται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πολιτικά συστατικά του κυβερνητικού μίγματος: Προερχόμενος από το παλιό ΠΑΣΟΚ φέρει όλες τις αντοχές και την αλαζονεία του πολιτικού που έχει μάθει να διαχειρίζεται εξουσία ορκιζόμενος πίστη στον αρχηγό και υποσχόμενος θαύματα στους ψηφοφόρους.

Εχουμε κριτικάρει πολλές φορές και αρκετά σκληρά τις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης και ιδιαιτέρως υπουργείων όπως της Παιδείας και των Οικονομικών. Ομως έρχονται κάποιες φορές που πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι φορτώνονται στη ράχη τους, ή μάλλον στην τσέπη τους, περισσότερα από όσα μπορούν να αντέξουν σε συνθήκες Μνημονίου.

Με το χέρι στην καρδιά: Αν τα κομμάτια της πετρελαιοκηλίδας δεν είχαν ταξιδέψει μέχρι τη Φρεαττύδα και τη Γλυφάδα, απειλώντας όλο σχεδόν το παραλιακό μέτωπο, θα είχε κινητοποιηθεί έστω και με καθυστέρηση όλος αυτός ο γιγάντιος μηχανισμός απορρύπανσης και θα είχε τεθεί -εκ των υστέρων- σε επιφυλακή η πολιτική ηγεσία των συναρμόδιων υπουργείων;

Αν στη θέση του Ευκλείδη Τσακαλώτου ήταν χθες ο Γιάνης Βαρουφάκης ίσως και να μαθαίναμε κάποτε τι πραγματικά είπαν στην περίφημη πρώτη σύσκεψη της task force υπό τον πρωθυπουργό για τις επενδύσεις.

Κάτι δεν πάει καλά. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά στον τρόπο που αντιλαμβάνονται υπουργοί της κυβέρνησης τη λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και την ασφάλεια των φοιτητών.

Ας δεχθούμε τις αιτιάσεις του κ. Σταθάκη ότι η Eldorado Gold δεν έχει ολοκληρώσει κάποιες βασικές υποχρεώσεις της, όπως να επανυποβάλει πρόταση για χρήση της μεθόδου ακαριαίας τήξης με τις τεχνικές παρατηρήσεις που έχει ζητήσει το υπουργείο.

Ηταν ίσως η πιο αληθινή στιγμή του πρωθυπουργού στη συνέντευξη Τύπου της 82ης ΔΕΘ: «Η αντιπολίτευση κάνει αντιπολίτευση σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει σήμερα». Πράγματι, άλλο ψήφισε το 36,3% των πολιτών το 2015 και άλλο είναι σήμερα ο συνασπισμός που μας κυβερνά.

Η αναπάντεχη υποστήριξη ήρθε από τον Γιώργο Καμίνη, ο οποίος συμφωνεί μεν ότι «η πολιτική δεν είναι οικογενειακή επιχείρηση του τύπου Τραγάκης και υιός», διαφωνεί όμως και «με την αντίδραση Μητσοτάκη γιατί αντί του πατέρα έριξε την ευθύνη στο γιο.

Η σημερινή άφιξη του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας είναι από όλες τις απόψεις γεγονός με ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία, πολιτική, διπλωματική και οικονομική. Πέρα από την κλασική πια φράση «Ελλάς Γαλλία συμμαχία», είναι γεγονός πως το Παρίσι υπήρξε ανέκαθεν ένας ευνοϊκά διακείμενος εταίρος για την Αθήνα, είτε στα Ηλύσια Πεδία κατοικούσε ο συντηρητικός Σαρκοζί είτε ο […]

Οσο εξέπληξε η απροκάλυπτη βεβαιότητα, άλλο τόσο εξέπληξε και η ξεκάθαρη απάντηση. Το πρώτο σοκ ήταν ομολογουμένως δυσάρεστο.

Αν συνεχίσει έτσι, σε λίγο μπορεί να αποκηρύξει και το καθεστώς Μαδούρο. Η επικοινωνιακή στροφή του Μαξίμου προς τις επενδύσεις και την υποστήριξη της επιχειρηματικότητας, λίγα 24ωρα πριν φθάσει ο Γάλλος πρόεδρος στην Αθήνα, είναι τόσο εντυπωσιακή που προκαλεί ίλιγγο.

Τελικά η κ. Γεννηματά τα κατάφερε. Οχι μόνο πέτυχε να ενώσει τα πολιτικά κομμάτια πέριξ του ΠΑΣΟΚ κάτω από τη μαρκίζα της κεντροαριστεράς και να προσελκύσει πλείστους μνηστήρες ανεβάζοντας την υπεραξία του νέου σχήματος, αλλά κατάφερε να πείσει ακόμα και τον Αλέξη Τσίπρα να βάλει υποψηφιότητα!