Δέσποινα Κονταράκη

Γράφαμε, τον Φεβρουάριο του 2017, από αυτήν εδώ τη στήλη…

«Τον περασμένο Μάιο μια ομάδα Ισπανών εθελοντών αθωώθηκε στην Ελλάδα, αφού κατηγορήθηκε για λαθρεμπόριο όταν βοήθησε μετανάστες που έφτασαν στη Λέσβο από την Τουρκία. Δύο σκάφη διάσωσης που διαχειρίζονται ΜΚΟ κρατούνται επί του παρόντος στη Μάλτα και ο καπετάνιος ενός εξ αυτών κατηγορείται για το ότι δεν είχε τα απαραίτητα έγγραφα καταχώρισης σε μητρώο προκειμένου […]

Ας δούμε τι είχε πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του στον ΣΕΒ: «Ναι, μπορούμε και πρέπει να ανοίξουμε και τη συζήτηση για μια λελογισμένη αύξηση του κατώτατου μισθού. Εξάλλου τον πρώτο λόγο πρέπει να τον έχετε εσείς, οι κοινωνικοί εταίροι. Ναι, μπορούμε να πετύχουμε μια win-win συμφωνία μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. Που θα διασφαλίσει […]

Την ημέρα υπογραφής της συμφωνίας στις Πρέσπες, ο Ζόραν Ζάεφ είχε αναφέρει πέντε φορές στην ομιλία του τη λέξη «Μακεδονία» σε διάφορες μορφές, χωρίς σε καμία από αυτές να βάλει μπροστά τον προσδιορισμό «βόρεια».

Όσοι έχουν ασχοληθεί με τα κοινά έχουν σίγουρα γίνει αυτόπτες μάρτυρες, αν όχι πρωταγωνιστές, πολλών καβγάδων, εντάσεων, φραστικών επιθέσεων, σπανιότερα ακόμα και προπηλακισμών.

Πριν από λίγες ημέρες στη φιέστα του Ζαππείου ο Πάνος Καμμένος διαβεβαίωνε πανηγυρικά πως «θα πάμε μαζί μέχρι τέλους». Χθες τα γύρισε -για πολλοστή φορά- και απείλησε πως θα ρίξει την κυβέρνηση αν έρθει η συμφωνία για το Σκοπιανό με 151 βουλευτές στη Βουλή.

Το Politico έχει ασχοληθεί πολλές φορές με την Ελλάδα, αλλά συνήθως επιλέγει πολιτικά και οικονομικά θέματα για τις αναλύσεις του. Αυτή τη φορά ήταν οι τόνοι των απορριμμάτων στην Κέρκυρα που τράβηξαν το ενδιαφέρον του δημοσιογραφικού οργανισμού με αποτέλεσμα να μετατραπεί ένα «τοπικό» θέμα σε ευρωπαϊκό.

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου έχει ένα καλό και ένα κακό: Το καλό είναι ότι γνωρίζεις αυτό που έρχεται. Το κακό είναι ότι ξέρεις ήδη το τέλος, οπότε δεν έχει νόημα να δεις όλη την ταινία.

Πριν από λίγες ημέρες ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την παραμονή του στο Λονδίνο, συνάντησε μια ομάδα Ελλήνων επιστημόνων που εργάζονται στη βρετανική πρωτεύουσα και συζήτησαν για το brain drain.

Ανακοινώνονται σήμερα οι βαθμολογίες των πανελλαδικών εξετάσεων. Μετά τα πρώτα χαμόγελα (ή δάκρυα) θα ακολουθήσουν οι οικογενειακοί υπολογισμοί, τουλάχιστον για τα παιδιά που πέρασαν σε πόλεις μακριά από το σπίτι τους.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζει στους ρυθμούς των εκλογών του Μαΐου ’19 και αυτό σημαίνει πως οι «ghostbusters» των fake news δεν κοιμούνται ποτέ. Το ίδιο βέβαια κάνουν και τα φαντάσματα.

Οταν πριν από μερικές μέρες δημοσιεύαμε έρευνα της Alco για τα θέματα που απασχολούν τους νέους ανθρώπους, είχαμε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στους τομείς τους οποίους περιβάλλουν με εμπιστοσύνη και εκείνους από τους οποίους δεν περιμένουν τίποτα.

Ότι η υπόθεση με τα προϊόντα και τα εμπορικά σήματα θα εξελισσόταν σε ένα από τα πιο δύσκολα παζλ της συμφωνίας με την ΠΓΔΜ ήταν κάτι που όλη η αγορά γνώριζε.

Η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει ατύπως εδώ και καιρό, αλλά το ίδιο συμβαίνει και στην Ευρώπη.

Το κύκνειο άσμα έρχεται λίγο πριν από το τέλος. Η φιέστα και οι φωτογραφήσεις, το απόγευμα της Παρασκευής από το Ζάππειο, ήταν το πολιτικό κύκνειο άσμα της συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ.

Το σωστό είναι να ξεκινήσουμε από τα συχαρίκια των συντρόφων που βοήθησαν στην τελική συμφωνία. Oπως του Γιάνη Βαρουφάκη: «Συγχαρητήρια συντρόφοι».

Ο Πάνος Καμμένος βλέπει θεωρίες συνωμοσίας πίσω από τις αποδοκιμασίες των ΑΝ.ΕΛ. και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος μετρά… πέντε-έξι μέλη της Ν.Δ. και της Χρυσής Αυγής που δημιουργούν σκηνικό έντασης.

Είχε δίκιο χθες ο Νίκος Τόσκας λέγοντας ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι στα Εξάρχεια, αλλά στη Δυτική Αττική.

Τελικά δεν μαζεύουν με διαφορετικό τρόπο τα σκουπίδια οι μνημονιακοί από τους αντιμνημονιακούς.

Το παιχνίδι αυτό το έχουν παίξει όλοι. Οποτε τους συμφέρει, οι δηλώσεις των εταίρων είναι επιβεβαίωση της αλάνθαστης πολιτικής τους και της ορθής κρίσης τους.

«Μπορούμε να κινηθούμε πέρα από τους τίτλους και τα συνθήματα;», διερωτήθη ο Σταύρος Θεοδωράκης και αμέσως μετά έδωσε έναν καλό τίτλο, αποδεικνύοντας πως πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι: «Να μην τους δώσουμε πακέτο στους Τούρκους. Να τους δώσουμε το χέρι μας».