Δέσποινα Κονταράκη

Το ερώτημα ακούστηκε με τον γνωστό, επιπόλαιο αυθορμητισμό: Τι δουλειά είχε ο Βαρουφάκης στα Εξάρχεια; Η βαθύτερη σκέψη πίσω από τη συγκεκριμένη απορία συνδέεται με την ίδια ακριβώς νοοτροπία που γεννά την ερώτηση που ακούν συνέχεια οι γυναίκες-θύματα βιασμού: Τι δουλειά είχε τέτοια ώρα εκεί έξω; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μία: Ο […]

Οποιος παρακολουθεί τα Γενικά Αρχεία του Κράτους στα κοινωνικά δίκτυα, έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει γνωστές αλλά και άγνωστες για το ευρύ κοινό στιγμές αυτής της χώρας. Μία από αυτές για παράδειγμα είναι η πρώτη απεργία στη νεοελληνική ιστορία που έγινε τον Μάρτιο του 1826 στο Εθνικό Τυπογραφείο. Ο λόγος ήταν, τι άλλο, οικονομικός.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πραγματικά ότι ο Αλέξης Τσίπρας κρατά μετριοπαθές προφίλ για την τραγωδία των Τεμπών, αυτό όμως που σίγουρα φαίνεται από χίλια μέτρα μακριά είναι πως για την ώρα έχει αναθέσει αλλού τον άχαρο ρόλο του λαϊκισμού και της αμετροέπειας.

Και οι κρίνοντες κρίνονται, αυτό είναι γνωστό και απολύτως αποδεκτό. Δεν αποτελούν εξαίρεση οι δημοσιογράφοι, όπως δεν αποτελούν εξαίρεση οι δικαστικές αποφάσεις, οι κρατικοί λειτουργοί, οι πολιτικοί, οι τηλεπερσόνες και πάει λέγοντας.

Ηταν όλα εκεί, κρυμμένα σε κοινή θέα. Υπό τον εύγλωττο τίτλο «Γιατί παρουσιάζονται καθυστερήσεις κατά την εκτέλεση των δημοσίων έργων;», το Ελεγκτικό Συνέδριο συνόψισε σε μία έκθεση ένα σύστημα που επί χρόνια λειτουργεί στραβά.

Ηταν Σεπτέμβριος του 2000, όταν το «Εξπρές Σάμινα» παρέσυρε στον υγρό τάφο 81 ανθρώπους. Το πολύνεκρο ναυάγιο, το δεύτερο μεγαλύτερο στην ιστορία του τόπου μετά το «Ηράκλειο» στη Φαλκονέρα, με 224 νεκρούς, είχε βυθίσει και πάλι τη χώρα στο πένθος και την οργή.

Η ενόχληση βγαίνει αυθόρμητα. «Μα καλά, ακούνε τι λένε; Τι είναι αυτά που ρωτάνε; Λίγος σεβασμός, βρε παιδιά». Ηταν θέμα χρόνου να χαθεί η μπάλα.

Ο,τι και να πούμε θα είναι πολύ λίγο. Ο,τι και αν υποστηρίξουν ότι έγινε, είναι πολύ αργά. Η αδιανόητη τραγωδία στα Τέμπη, 20 χρόνια μετά από μια επίσης αδιανόητη τραγωδία στην ίδια περιοχή, αποκαλύπτει πως ακόμα σε αυτό τον τόπο πρέπει κάποιοι να θυσιαστούν για να αλλάξει το σύστημα.

Εχει ένα ενδιαφέρον σημείο η εισαγγελική παρέμβαση για την ανάρτηση Πολάκη: ότι δεν εξαντλείται μόνο στην τελευταία, αλλά περιλαμβάνει σειρά αναρτήσεων του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ στο Διαδίκτυο. Και εκτός Διαδικτύου θα προσθέταμε εμείς. Τι να πρωτοθυμηθούμε.

Το ιατρικό ανακοινωθέν καταλαμβάνει πέντε ολόκληρες σελίδες. Η αρτηριακή του πίεση έχει αυξηθεί σε 126/78, έναντι 120/70 στην τελευταία μέτρηση, ζυγίζει 80 κιλά (τρία λιγότερα από την τελευταία εξέταση), το οξυγόνο του είναι 98% και μόλις ανακαλύφθηκε μία μικρή δερματική κάκωση στο στήθος του, η οποία στάλθηκε για βιοψία.

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια, εν προκειμένω, η δημοσκοπική φτώχεια. Μία ακόμα δημοσκόπηση που παρουσιάστηκε χθες δείχνει ισχυρό προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας με 7 μονάδες και ξεκάθαρη υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι του Αλέξη Τσίπρα.

Μόνο όποιος έχει βρεθεί ξαφνικά στα Επείγοντα, φορώντας ακόμα τις πιτζάμες του, τρομαγμένος και αναγκασμένος να περιμένει ακόμα και ένα ολόκληρο βράδυ μέχρι να τον δουν οι γιατροί, μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει απελπισία.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης επέλεξε να παρομοιάσει τις «πρακτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση» με τη Στάζι, το πιο σκληρό και απάνθρωπο αστυνομικό καθεστώς της κομμουνιστικής ανατολικής Γερμανίας.

Αν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ειδικό τρόπο οι καλλιτέχνες; Ασφαλώς. Οπως αντιμετωπίζονται διαφορετικά με χίλιους δυο τρόπους -ειδικά μισθολόγια, επιδόματα, εξαιρέσεις κ.ά.- άλλοι κλάδοι όπως είναι οι γιατροί, οι ακαδημαϊκοί, οι ένστολοι κ.λπ.

Ο ζωγράφος Σπύρος Βασιλείου ακουμπά νωχελικά στο περβάζι και παρακολουθεί το διάλογο του Γιώργου Κατσίμπαλη με τον Μ. Καραγάτση σε μια υδραίικη αυλή.

Πριν λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε μία εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη για τα πράσινα επαγγέλματα του μέλλοντος. Ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφέροντα που ακούστηκαν ήταν ότι το 2035 (δηλαδή μόλις σε 12 χρόνια από τώρα), περισσότερα από έξι στα δέκα παιδιά που πάνε σήμερα στο δημοτικό σχολείο θα ασκούν επαγγέλματα που δεν υπάρχουν σήμερα. Η αγορά εργασίας θα […]

Το γεγονός ότι στην παγκόσμια βιβλιογραφία κάτω από τον τίτλο «Η διπλωματία των καταστροφών» αναλύονται εκτενώς ως περιπτωσιολογικές μελέτες (case studies) οι δυάδες ΗΠΑ-Κούβα και Ελλάδα-Τουρκία δείχνει πολλά.

Τα τελευταία 24ωρα κατέκλυσε το Διαδίκτυο μία φωτογραφία*, η οποία φαινόταν με την πρώτη ματιά ότι ήταν σχεδιασμένη σε κάποιο πρόγραμμα design. Ενας πυροσβέστης με τα διακριτικά της ΕΜΑΚ σφίγγει στην αγκαλιά του ένα κοριτσάκι. Το παιδί, κουρασμένο, πληγωμένο, αλλά ασφαλές πια, γέρνει στο στέρνο του διασώστη του.

Το μέγεθος μιας παγκόσμιας τραγωδίας μετριέται συνήθως σε αριθμούς δεκάδων χιλιάδων νεκρών, όμως υπάρχει ένα άλλο, πολύ μικρότερο μέγεθος που γίνεται συντριπτικά αντιληπτό από τους ανθρώπους σε όλη τη Γη: είναι οι προσωπικές ιστορίες που γράφουν μπροστά τους τον αριθμό 1 και δεύτερες δεν μπορεί να υπάρξουν.

Η τεχνοφοβική αντίδραση ορισμένων συνδικαλιστών και κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πόσο μακριά από την κοινωνία βρίσκονται.

Η στιγμή που ένας συγγραφέας συλλαμβάνει μια ιδέα είναι μια καλή στιγμή. Η στιγμή που ένας συγγραφέας συλλαμβάνεται για τις ιδέες του είναι μια κακή στιγμή.