Δέσποινα Κονταράκη

Η περιγραφή ήταν ξεκάθαρη: «Εχει βάλει κιλά, το πρόσωπό της, που κάποτε είχε γωνίες, τώρα έχει στρογγυλέψει, ενώ ένα μικρό προγούλι έχει κάνει την εμφάνισή του. Τα μπράτσα της έχουν χάσει τη γράμμωσή τους ενώ δειλά δειλά η λεπτή της μέση και η επίπεδη κοιλιά της έχουν δώσει τη θέση τους σε ένα… σωσίβιο».

Ο πολιτικός καύσωνας που έχει χτυπήσει την κυβέρνηση έχει και τις επιπτώσεις του. Αλλα λέει ο ένας υπουργός, άλλα λέει ο άλλος και ακόμα τα «43άρια» δεν ήρθαν.

Ηταν ακριβώς 10 χρόνια πριν. Καλοκαίρι του 2007 και η Ελλάδα ζούσε τις πιο καταστροφικές πυρκαγιές στη σύγχρονη Ιστορία της και μία από τις μεγαλύτερες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ολοι μας ακούγαμε για τις ευρωπαϊκές πολιτικές, αλλά τις σνομπάραμε ή λέγαμε ότι δεν μας αφορά το θέμα και δεν δίναμε σημασία. Αυτό έλεγε, μεταξύ άλλων, με μεγάλη δόση αυτογνωσίας ο Μανώλης Παναγιωτάκης από το βήμα του 38ου συνεδρίου της ΓΕΝΟΠ στα τέλη Μαΐου.

Τα καλά νέα είναι ότι οι άνθρωποι δεν τρώνε πια από τα σκουπίδια (αίσθηση Φλαμπουράρη). Τα κακά νέα είναι ότι ο όγκος των απορριμμάτων αυξήθηκε κατά 3% το 2016 (στοιχεία ΕΣΔΝΑ). Ετσι, λοιπόν, οι τόνοι των σκουπιδιών που στοιβάζονται στους δρόμους της χώρας από την απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα θα είναι περισσότεροι από κάθε […]

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες φορολογουμένων: Εκείνοι που θέλουν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους και το κάνουν.

Οκτώ φορές χρησιμοποίησε τη λέξη μομέντουμ ο Αλέξης Τσίπρας στο Υπουργικό Συμβούλιο. Οκτώ φορές που είπε πως δεν πρέπει απλά να διαχειριστούν, αλλά να αξιοποιήσουν το θετικό μομέντουμ που έχει δημιουργηθεί.

Τα Μνημόνια διαστρεβλώνουν πολλά στο πέρασμά τους, ακόμα και τη διάρκεια του χρόνου. Οκτώ χρόνια πέρασαν από τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης και φαίνεται σαν να πέρασε μια ολόκληρη ζωή.

Το μόνο εύκολο στα ενεργειακά είναι να πατήσεις το διακόπτη για να ανάψεις το φως. Από κει και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. Οι υψηλοί λογαριασμοί αν είσαι πολίτης, η ενεργειακή επάρκεια αν είσαι (σοβαρό) κράτος.

Tροφή για σκέψη και ποικίλα σχόλια έδωσε για μία ακόμα φορά ο Στέλιος Ράμφος. Ο διανοητής, που δυσαρεστεί τους νεοαριστερούς επειδή δεν στηρίζει το νεοκαθεστώς τους και ενοχλεί επειδή δεν κάθεται στα φιλοσοφικά αβγά του, τόλμησε να συνομιλήσει με τον Ευάγγελο Βενιζέλο και το κοινό στο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών.

Με τον Μανώλη Γλέζο, όσοι διαφωνούμε, διαφωνούμε για πολλούς λόγους, εκ των οποίων ένας είναι ο βασικότερος: Οτι επιθυμεί την ευθεία σύγκρουση με τους εταίρους, ακόμα και αν χρειαστεί να βγούμε από το ευρώ, ακόμα και αν χρειαστεί να χρεοκοπήσει η χώρα και όποιοι πολίτες δεν έχουν καταστραφεί ακόμα.

Ας πούμε πως η συμφωνία του Γιούρογκρουπ, έστω και κακή, έστω και αν άργησε χωρίς λόγο, είναι τουλάχιστον συμφωνία. Ας δεχθούμε πως κάτι ψιλά εκατομμύρια ευρώ θα διατεθούν για ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου (τα πολλά θα δοθούν για την αποπληρωμή του χρέους) και πως θα περάσουμε ένα σχετικά ήρεμο πολιτικά καλοκαίρι. Ομως, όσες συμφωνίες και […]

Λίγο ακόμα και αυτή η κυβέρνηση θα πάρει μάστερ στην επικοινωνιολογία. Δυόμισι χρόνια βαφτίζει το κρέας ψάρι και επιδίδεται σε ένα ανούσιο παιχνίδι λέξεων, συμβόλων και κινήσεων «εντυπωσιασμού» για να πείσει τους πολίτες πως διαπραγματεύεται.

Αφού ευχηθούμε περαστικά και γρήγορη ανάρρωση στον Σταύρο Θεοδωράκη, ας ασχοληθούμε με ένα ερώτημα που απασχολεί -όχι αθώα- κάποιους χρήστες στα σόσιαλ μίντια.

Είναι άγραφος νόμος πως οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες βγάζουν θέματα, η αντιπολίτευση κάνει ουσιαστικές ερωτήσεις, ενώ οι φιλοκυβερνητικοί (συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λπ.) έχουν τον άχαρο ρόλο του απολογητή.

Η τραγωδία στο Μενίδι δεν πρέπει ούτε να ξεχαστεί ούτε να μείνουν ατιμώρητοι οι ένοχοι. Για να συμβούν αυτά τα δύο, όμως, πρέπει να καταλάβουμε τι πήγε στραβά και να το διορθώσουμε. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι.

Ποια θα ήταν άραγε η απόφαση αν η υπόθεση των 8 Τούρκων αξιωματούχων δεν είχε πάρει τέτοια δημοσιότητα; Παρόλο που η Δικαιοσύνη λειτουργεί ανεξάρτητα από δημοσιογραφικά δημοσιεύματα ή πολιτικές παραινέσεις, παραμένει γεγονός πως η έκταση που συνόδευσε τη σύλληψη των Τούρκων αντιφρονούντων διαμόρφωσε ένα ευνοϊκό κλίμα υπέρ της μη απέλασής τους.

Ποιοι είναι, τελικά, οι προδότες σε αυτόν τον τόπο; Οι «ντόπιοι γκεσταπίτες» που συνεργάστηκαν με τον Ρότσιλντ για να φέρουν τα Μνημόνια ή οι νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό, όπως τους χρέωσε ο Κωνσταντίνος Καζάκος;

Eνας ήταν αυτός που όπλισε και σκότωσε τον 10χρονο στο Μενίδι, αλλά το έγκλημα ήταν σαν έτοιμο από καιρό από πολλούς δράστες.

Αν πιστέψουμε τις έρευνες, και δεν έχουμε κάποιον λόγο να τις αμφισβητήσουμε, οι νέοι έχουν στρέψει την πλάτη τους στο Δημόσιο.

Οι υποστηρικτές του Τραμπ ανά τον κόσμο -υπάρχουν αρκετοί και ανάμεσά μας- ή πρέπει να έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους ή να μην έχουν καταλάβει ακόμα ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξελίσσεται σε έναν απρόβλεπτο παράγοντα αποσταθεροποίησης του πλανήτη.