Δέσποινα Κονταράκη

Είχε πράγματι ενδιαφέρον το άρθρο του Σωτήρη Βαλντέν στην «Αυγή» με το οποίο υπενθύμιζε ότι ο Ευάγγελος Αβέρωφ μιλούσε κάποτε στη Βουλή για τη μακεδονική γλώσσα που μιλούσαν στα Σκόπια, για την οποία βέβαια διευκρίνιζε ότι δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική γλώσσα που μιλιέται στη Μακεδονία.

Η πολιτική υποκρισία περισσεύει. Από τη μία οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής που καταχειροκρότησαν τον Κ. Μπαρμπαρούση όταν τελείωσε τον παραληρηματικό λόγο του με τον οποίο καλούσε το στρατό να κάνει πραξικόπημα, αλλά αμέσως μετά, όταν είδαν τα ζόρια, δηλαδή ότι κινδυνεύουν να «πεταχτούν» όλοι εκτός κοινοβουλευτικής διαδικασίας, αποφάσισαν να τον διαγράψουν.

Το καλό νέο είναι ότι θα έχουμε παρέα. Το κακό νέο είναι ότι η παρέα δεν θα είναι και τόσο ευχάριστη.

Η γλώσσα του εμπορίου τρέχει πιο γρήγορα από όλες τις γλώσσες του κόσμου. Γνωστό από την αρχαιότητα. Γνωστό, επίσης, ότι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης ανοίγει δρόμους εκεί όπου η παραδοσιακή πολιτική και η διπλωματία αποτυγχάνουν. Ισχύει όμως και το αντίθετο.

ΤΣΙΠΡΑΣ-Καμμένος-Κοτζιάς «τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε» κι αποφάσισαν: 1. Να παραδώσουν το ισχυρότερο διαπραγματευτικό όπλο που διαθέτει η χώρα. Το βέτο. 2. Να δεσμεύσουν-αιχμαλωτίσουν τη χώρα σε βάθος χρόνου που υπερβαίνει τον συνταγματικό βίο της τρέχουσας κυβέρνησης, ώστε οι ίδιοι να συνεχίσουν ανεμπόδιστα να μπορούν να «κυβερνούν».

«Ενας που είναι στα 50 και τα 60 του θα αλλάξει τη γλώσσα του;», διερωτήθη η Εύη Καρακώστα με τη γνωστή πολιτική αθωότητα που τη διακρίνει.

Η Βιργινία Τσουδερού, που πέθανε χθες σε ηλικία 94 ετών, ανήκε σε μια γενιά πολιτικών που έζησε καταστάσεις χειρότερες από τα Μνημόνια:

Όσοι είχαν διαβάσει τη συνέντευξη του Χρήστου Σπίρτζη την περασμένη Κυριακή («Real News») ίσως να είχαν αναπτερωθεί όταν διάβαζαν ότι «η μείωση των διοδίων είναι η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος». Μόνο που λίγες ημέρες αργότερα διάβασαν μια άλλη είδηση.

Τι κοινό έχουν ο Αγγελος Συρίγος και η Μιμή Ντενίση; Τόσο ο καθηγητής του Παντείου όσο και η θεατρική συγγραφέας και ηθοποιός στοχοποιήθηκαν από γνωστούς αγνώστους επειδή τόλμησαν να αντιδράσουν στην κακοποίηση της πόλης, είτε αυτή γίνεται στον τοίχο κάποιου πανεπιστημίου είτε με την κατάληψη ενός δημόσιου πάρκου.

Κάποια στιγμή η Eφη Αχτσιόγλου είχε πει με μεγάλη δόση πολιτικής αλαζονείας πως η σύγκρουση με τη Νέα Δημοκρατία θα γίνει στα εργασιακά.

Η είδηση παίζει τις τελευταίες δύο ημέρες σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές και αμερικανικές εφημερίδες: Είναι η αγγελία θανάτου που έβαλαν τα παιδιά της Kathleen Dehmlow.

Κάθε χρόνο λέμε τα ίδια και τον επόμενο τα ξεχνάμε. Οι πανελλαδικές εξετάσεις δεν είναι το τέλος του κόσμου και σίγουρα δεν είναι η αρχή του.

Χθες ήταν μία ακόμα από εκείνες τις ημέρες που στη μεσημβρινή σύσκεψη για την κατανομή των θεμάτων στην εφημερίδα προβληματιζόμασταν πώς θα χωρούσαμε όλες τις αστυνομικές ειδήσεις της ημέρας. Και ήταν δυστυχώς πολλές, όπως συμβαίνει σχεδόν καθημερινά.

Σοκαρισμένη η κοινή γνώμη παρακολουθεί τις τελευταίες εβδομάδες να ξεδιπλώνεται η φρίκη που ζούσαν τα ανήλικα παιδιά δύο οικογενειών στη Λέρο και τη Ζάκυνθο.

Στην αρχή είχαμε όλοι εκπλαγεί από την αυστηρότητα της απόφασης, η οποία καθιστούσε υποχρεωτική την εγκατάσταση POS στα σχολικά κυλικεία. Το μέτρο ήταν υπερβολικά τυπικό και στη βάση του ανεδαφικό και ανεφάρμοστο αφού επρόκειτο για καταναλωτές/μαθητές και γρήγορα εγκαταλείφθηκε.

Ηταν Αύγουστος του 2014 όταν εγκαινιαζόταν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο η έκθεση «Classicita ed Europa. Το κοινό πεπρωμένο Ελλάδας και Ιταλίας». Η έκθεση είχε πρώτα παρουσιαστεί στο Προεδρικό Μέγαρο του Κυρηναλίου στη Ρώμη, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται κλεισμένος με τους στενούς του συνεργάτες ο Σέρτζιο Ματαρέλα.

Οι συμβιβασμοί στην πολιτική ζωή δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε ασυνήθες. Πολλές φορές μάλιστα απαιτούνται για το καλό της χώρας και των πολιτών, και αποτελούν προϊόν ώριμων πολιτικών διεργασιών.

Ο Ετινγκερ έκανε ό,τι ακριβώς κάνουν οι πονηροί δικηγόροι όταν έχουν στα χέρια τους ένα δυνατό αλλά μη αξιοποιήσιμο νομικά στοιχείο, το οποίο δεν πρέπει να το πουν την ώρα της δίκης: Το λένε. Φυσικά, ακολουθεί ένσταση και η εντολή να διαγραφεί από τα πρακτικά η επίμαχη φράση.

Μπορεί η οικονομία -λόγω επικαιροποιημένου Μνημονίου- και η πολιτική διπλωματία -λόγω Σκοπίων- να μονοπωλούν σχεδόν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, ωστόσο εκεί που πραγματικά σημειώνεται κοσμογονία είναι στην Παιδεία.

Εννοείται πως η Ελλάδα θα επιθυμούσε παράταση. Εδώ δεν προλαβαίνει να τηρήσει άλλα χρονοδιαγράμματα, που σχετίζονται με την εκταμίευση δόσεων, στην εφαρμογή του Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων θα τα κατάφερνε;

«Μου λένε ότι υποχρεώνομαι να έχω συνοδό. Εντάξει. Μα τι θα με κάνουν; Θα με γιαουρτώσουν; Ας με γιαουρτώσουν. Θα με δείρουν; Ας με δείρουν. Θα με σκοτώσουν; Ποιος; Γιατί;» («Ελευθεροτυπία», 2010).