Δέσποινα Κονταράκη

Τον χαρακτήρισαν ήρωα, προδότη, μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος, κατάσκοπο, ακτιβιστή, χάκερ, δημόσιο κίνδυνο, επικίνδυνο για την κρατική ασφάλεια.

Οταν ένα κόμμα γίνεται την επομένη των εκλογών πρώτη είδηση, δύο τινά συμβαίνουν: ή πήρε πρωτιά ή υπέστη συντριβή. Στο ΠΑΣΟΚ δεν συνέβη τίποτα από τα δύο, αλλά στον Νίκο Ανδρουλάκη χρεώνουν το δεύτερο. Ολα δείχνουν πως έχει μπροστά του ένα μακρύ καυτό καλοκαίρι και ένα ακόμα πιο δύσκολο φθινόπωρο.

Τις πρώτες ημέρες μετά την εκλογή του στο δήμο Αθηναίων ο Χάρης Δούκας έλεγε πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι ο τρίτος γύρος των εθνικών εκλογών. Μάλλον αυτό που εννοούσε είναι πως ήταν ο πρώτος γύρος των εσωκομματικών για τη Χαριλάου Τρικούπη.

Oταν το 2019 η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν αναλάμβανε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ούτε που είχε φανταστεί πόσες «βόμβες» θα έσκαγαν στα χέρια της. Brexit, πανδημία, ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, Κατάρ-γκέιτ, ενεργειακή κρίση, μεταναστευτικό, άνοδος της Ακροδεξιάς και οργισμένα τρακτέρ στους δρόμους των Βρυξελλών. Ακριβώς ογδόντα χρόνια μετά την απόβαση στη Νορμανδία, το δυτικό […]

Λένε πως το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν από την αυγή. Ισχύει και ανάποδα. Οι πιο φωτεινές ώρες της ημέρας είναι πριν πέσει το σκοτάδι. Κάπως έτσι ήταν οι μέρες του 2009. Το πάρτι κρατούσε ακόμα, η ζωή συνεχιζόταν αμέριμνα και κάποιος έλεγε πως λεφτά υπάρχουν. Με τόσο τεχνητό φως, πώς να διακρίνεις τη βαριά […]

Αν το Μεσανατολικό παραμένει σχεδόν ακατανόητο για τον μέσο Ευρωπαίο πολίτη, αυτό οφείλεται εν μέρει και στο Ιράν. Σε αυτό το αχανές κράτος των 80 εκατομμυρίων κατοίκων που στον 21ο αιώνα δολοφονεί ακόμα γυναίκες με λυτά μαλλιά. Ο θάνατος του «χασάπη της Τεχεράνης» δεν φαίνεται να αλλάζει πολλά.

Η Σιλιάνοφσκα ονειρεύεται τον Βουκεφάλα, ο Κασσελάκης υπερασπίζεται κάτι που δεν έχει πολυκαταλάβει και ο Τσίπρας κάνει rebranding διοργανώνοντας συνέδριο παρέα με τον Ζάεφ. Η Συμφωνία των Πρεσπών παράγει ακόμα αποτελέσματα, αλλά όχι ακριβώς αυτά που ήλπιζαν οι πρωτεργάτες της.

«Με λένε Στέφανο και έχω κάτι να σας πω». Ετσι είχε συστηθεί όταν προσγειώθηκε στην τοποθεσία Ελλάδα, τότε που ούτε ο ίδιος δεν πίστευε ότι θα κερδίσει στις εσωκομματικές εκλογές. Ούτε καν τα χειμωνιάτικα από την Αμερική δεν είχε φέρει.

Τώρα τι να πούμε; Ότι κέρδισε η πολιτική ή το καλύτερο τραγούδι; Με έναν περίεργο τρόπο κέρδισαν και τα δύο.

Οι νεκροί δεν συμψηφίζονται ούτε διαιρούνται. Δεν ανήκουν σε κάποιο κόμμα, δεν τους χωρίζει καμία ιδεολογία. Δεν θολώνουν την εικόνα της κυβέρνησης ούτε κρύβονται από τα ΜΜΕ. Είναι πάντα εκεί, σπαρακτικά απόντες, να υπενθυμίζουν στους ζωντανούς πως ήταν μοναδικοί και αναντικατάστατοι.

Με όρους καρδιογραφήματος, οι σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας δεν το βγάζουν το τεστ κοπώσεως. Επί της παρούσης, δηλαδή, διότι, αν δούμε διαχρονικά το σπιράλ της αλληλεπίδρασης, θα βρούμε πολλές καλές και ακόμα περισσότερες κακές στιγμές.

Η δημοσιογραφία οδηγεί παντού αρκεί να την εγκαταλείψεις γρήγορα. Δεν υπάρχει πιο χιλιοειπωμένη φράση από αυτή, τίτλος που δόθηκε επάξια από τις ατελείωτες φορές που χρειάστηκε να την επικαλεστούμε.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον ρόλο που έπαιξε ο Σόιμπλε στο ελληνικό δράμα. Ο άνθρωπος που αναμετρήθηκε με εννιά Έλληνες υπουργούς Οικονομικών, που συγκρούστηκε με την ίδια την Μέρκελ, που ακόμα και οι δικοί του όπως ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ τον κατηγόρησαν ότι «μετέτρεψε την Ευρώπη σε ένα σωρό από ερείπια που θα πρέπει τώρα […]

Τι σημαίνει, άραγε, επαρκής κατώτατος μισθός; Οπως το είχε θέσει παλαιότερα η Ολλανδή ευρωβουλευτής Agnes Jongerius, «όλοι θα πρέπει να είναι σε θέση να αγοράσουν νέα ρούχα, να ενταχθούν σε μια ομάδα άθλησης ή να πάνε διακοπές όπως τους αξίζει». Απλά πράγματα δηλαδή.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν περίμενε από έναν καθηγητή Ευρωπαϊκού Δικαίου με λαμπρό ακαδημαϊκό και συγγραφικό έργο και με περγαμηνές από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης να υποπέσει σε τέτοιο ολίσθημα.

Τι κοινό έχουν ο Γιώργος Λάνθιμος με τα 4 Οσκαρ και ο Παναγιώτης Κουβράκης με το χρυσό deal του 1,2 δισ. δολαρίων; Οτι και οι δύο έπρεπε να απομακρυνθούν για να μπορέσουν να επιστρέψουν.

Επιτέλους, η κανονικότητα επέστρεψε και μπορούμε να μαλώνουμε για την Γιουροβίζιον με το απενοχοποιημένο κέφι του παρελθόντος.

Αν κάποιος έψαχνε ένα παράδειγμα για να περιγράψει την ασυνέχεια του κράτους, μπορεί να σταματήσει. Το βρήκε ο Αδωνις Γεωργιάδης.

Το Κράτος Δικαίου είναι πολύ ευρεία έννοια. Όταν μάλιστα οι αρχές και οι αξίες που το διέπουν γίνονται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα και να χάνει το όλον. Πάρτε για παράδειγμα το περίφημο ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου, για το οποίο επαίρεται ο Κώστας Αρβανίτης.

Κάποιοι λένε πως ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να δημιουργήσει ίδρυμα. Αλλοι πιστεύουν πως προετοιμάζει την πολιτική επάνοδό του. Ο Τσακαλώτος εκτιμά πως ήθελε να ρίξει τον Στέφανο Κασσελάκη, αλλά δεν είναι και σίγουρος.

Το πρόσωπο της εβδομάδας δεν είναι ένα, ούτε για μία εβδομάδα. Είναι πολλά. Είναι οι γονείς, τα αδέλφια, οι  παππούδες και τα παιδιά των  57 νεκρών στα Τέμπη που θα ζουν για τα επόμενα χρόνια της ζωής τους με την αβάσταχτη απώλεια.