Απέναντι στα μεγάλα φαβορί

Μουντιάλ 2018: Γιατί χαιρόμαστε με την Ισλανδία και το Μεξικό;

19/06/18 • 17:58 | UPD 19/06/18 • 18:02

Η πρώτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Μουντιάλ ολοκληρώθηκε και αν κάτι μπορεί να ειπωθεί είναι ότι κανένα από τα μεγάλα ονόματα δεν έπεισε ότι είναι σε κατάσταση να περάσει εύκολα. Η Ισλανδία και το Μεξικό είναι δύο παραδείγματα που άλλαξαν τη φιλοσοφία σκέψης των φιλάθλων σε αυτό το Μουντιάλ.

Γράφει ο Βαγγέλης Λημνιώτης

Με εξαίρεση την Ισπανία που και καλό ποδόσφαιρο έπαιξε και είχε απέναντι της έναν πολύ δύσκολο και τυχερό αντίπαλο, την Πορτογαλία του Κριστιάνο και του Σάντος, καμία άλλη χώρα δεν έπεισε. Η Γερμανία έχασε, η Βραζιλία ήρθε ισοπαλία, η Αργεντινή το ίδιο με τον Μέσι μάλιστα πολύ αρνητικό, η Αγγλία κέρδισε με το στανιό την Τυνησία, η Γαλλία ήταν μέτρια. Θα μπορούσε κάποιος να σταθεί στο Βέλγιο, αλλά με αντίπαλο τον Παναμά που έπαιζε πρώτη φορά Μουντιάλ δεν μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα.

Παρά το γεγονός ότι πολλοί λένε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι πάνε Κουβά σε κάθε αγώνα, οι περισσότεροι χαιρόμαστε με αποτελέσματα όπως αυτό της Ισλανδίας και του Μεξικό. Κι αυτό έχει γενεσιουργά αίτια σε πάρα πολλές παραμέτρους.

Δεν είναι απλώς η έμφυτη τάση που έχει ο άνθρωπος να πηγαίνει με τον Δαυίδ και όχι τον Γολιάθ. Είναι και το ότι το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο στο οποίο είμαστε μαθημένοι, έχει χάσει απίστευτα τον ρομαντισμό του. Σιγά σιγά αποχωρούν και οι τελευταίο των Μοϊκανών και μένουν οι ρομαντικοί να ψάχνουν ταύτιση σε παίχτες τύπου Σέρχιο Ράμος, που ποντάρουν στην κουτοπονηριά. Τι σχέση έχει για παράδειγμα με τον Ραούλ; Ή τι σχέση έχει ο Νεϊμάρ με Ρονάλντο, Ριβάλντο και Καφού; Ο μόνος μεγάλος αρχηγός που υπάρχει στις μεγάλες Εθνικές και το αποδεικνύει είναι ο Κριστιάνο.

Κι αυτό πάλι δεν είναι αρκετό για να κάνει τους φιλάθλους να χαρούν με την επικράτηση της αμυντικής τακτικής, του λεγόμενου πούλμαν. Γιατί αυτό είχε η Ισλανδία στο ματς με την Αργεντινή. Κι αν δεν ήταν η πρώτη της φορά σε Μουντιάλ, λιγότεροι άνθρωποι θα την αποθέωναν. Παίζει κι αυτό το ρόλο του. Το Μουντιάλ είναι χαρά χωρίς να υπάρχει σκοπιμότητα για κάποιες χώρες. Ο Παναμάς και η Ισλανδία έπαιζαν για πρώτη φορά. Το Περού είχε να εμφανιστεί 4 δεκαετίες.

Ένα επιπλέον σημαντικό χαρακτηριστικό είναι ότι το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο της τελευταίας 6ετίας είναι σαν μονοπώλιο. Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Μπάγερν, Γιουβέντους είναι οι τέσσερις ομάδες που διεκδικούν το Τσάμπιονς Λιγκ. Με τη Ρεάλ να είναι σε άλλο επίπεδο και τις άλλες τρεις να βρίσκονται περιστασιακά σε θέση διεκδικητή. Η Ισπανία έχει κατακτήσει τα τελευταία 5. Οι Λίβερπουλ και Ρόμα είναι οι εξαιρέσεις. Οι 4 ομάδες είναι κυρίαρχες στα πρωταθλήματα τους. Η Μπάγερν έχει 6 σερί κατακτήσεις. Η Γιουβέντους 7. Μπαρτσελόνα και Ρεάλ έχουν 13 κατακτήσεις στα τελευταία 14 χρόνια. Μόνο η Ατλέτικο κατάφερε να μπει σφήνα το 2014. Στο Μουντιάλ αυτά δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον όχι μέχρι τους 8.

Τέλος, συμβαίνει κι ένα εξής παράδοξο. Ο φίλαθλος που έχει βαρεθεί να του τριβελίζουν τ΄αυτιά με τον Μέσι και το Ρονάλντο και το Νεϊμάρ, ταυτίζεται στη χαρά του Τσιτσαρίτο, του Φινμπόγκασον και άλλων αντίστοιχων. Η κατακραυγή που δέχτηκε ο Μέσι το αποδεικνύει. Και είμαι βέβαιος ότι το ίδιο θα συμβεί και με τον Κριστιάνο σε περίπτωση που σε κάποιο νοκ άουτ είναι άφαντος.

Είναι παιχταράδες. Ίσως να είναι οι δύο καλύτεροι που είδε το ποδόσφαιρο. Αλλά ο ένας, ο Μέσι, εδώ και τρία χρόνια έχει χάσει κάποια από την εξωγήινη δύναμη του. Αυτή που μας κάνει να θεωρούμε ότι ομορφαίνει ουσιαστικά το παιχνίδι. Ο άλλος παίζει για τον εαυτό του, είναι υπερπαίχτης, αλλά ως εκεί. Δεν έχουν το χαμόγελο του Ροναλντίνιο, τη φυσιογνωμία του Μίροσλαβ Κλόζε, την ηγετική παρουσία του Ντρογκμπά κτλ.

Γι΄αυτό η Ισλανδία και η κάθε Ισλανδία θα έχει την εκτίμηση μας και την προτίμηση μας απέναντι στις παραδοσιακές δυνάμεις.