Περίπου 3,5 χρόνια πέρασαν από τη βραδιά που ο Λιονέλ Μέσι σήκωσε το... χειμωνιάτικο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ και η Αργεντινή επέστρεψε στην κορυφή του ποδοσφαιρικού πλανήτη.
Από τον τελικό της 18ης Δεκεμβρίου 2022 μεταξύ της Γαλλίας και της Αργεντινής μέχρι το αποψινό (22:00 – ΕΡΤ1) μεγάλο ραντεβού ανάμεσα στην Ισπανία και την Αργεντινή, στο «MetLife Stadium» του Νιου Τζέρσι, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο δεν έμεινε στάσιμο.
Ορισμένες εθνικές ομάδες αναζήτησαν ξανά την ταυτότητά τους, άλλες επιχείρησαν να χτίσουν από την αρχή, ενώ κάποιες προσπάθησαν να διατηρήσουν τα στοιχεία που τις έκαναν πρωταθλήτριες. Ανάμεσά τους, δύο ξεχώρισαν και συναντιούνται ξανά στο σημαντικότερο παιχνίδι της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.
Από τη μία πλευρά η Ισπανία, η οποία βγήκε ξανά στον αφρό μέσα από μια αγωνιστική αναγέννηση που την οδήγησε πάλι στη διεκδίκηση του τίτλου ύστερα από χρόνια αναζήτησης. Από την άλλη η Αργεντινή, η οποία παρέμεινε πιστή στον κορμό των παικτών και την αγωνιστική φιλοσοφία που ήταν τα στοιχεία που της χάρισαν τον προηγούμενο τίτλο, μετατρέποντας τη σταθερότητα στο μεγαλύτερο όπλο της. Δύο διαφορετικές πορείες, ένας κοινός προορισμός: η κατάκτηση του παγκόσμιου τροπαίου.
Μεγάλοι πρωταγωνιστές, βεβαίως, για την Αργεντινή ο 39χρονος θρύλος πλέον Λιονέλ Μέσι και για την Ισπανία ο κατά 20 χρόνια μικρότερός του θαυματουργός 19χρονος Λαμίν Γιαμάλ, ο οποίος θέλει να πάρει τα σκήπτρα από τον σταρ της «Αλμπισελέστε» και να χτίσει τον δικό του ποδοσφαιρικό μύθο τα επόμενα χρόνια.
ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ «ΦΟΥΡΙΑ ΡΟΧΑ»
Διαβάστε Επίσης
Αναγεννημένη υπό την μπαγκέτα του Ντε λα Φουέντε η παρέα του Γιαμάλ
Η Ισπανία κατέκτησε το Euro 2024 με εντυπωσιακό τρόπο και τώρα κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Μετά την κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου το 2010, σταδιακά η «Φούρια Ρόχα» είχε αρχίσει να βυθίζεται, με αποτέλεσμα ο τωρινός ομοσπονδιακός προπονητής, ο Λουίς ντε λα Φουέντε, να προσπαθεί να βάλει τέλος σε αυτήν τη δυσάρεστη συνέχεια.
Μοιάζει παράξενο να θυμάται κανείς ότι το 2022 τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης σχεδόν «κατέστρεψαν» τον σημερινό προπονητή της Παρί Σεν Ζερμέν -τότε της εθνικής ομάδας- Λουίς Ενρίκε εξαιτίας της υπερβολικής εμπιστοσύνης που έδειχνε στον Μπουσκέτς, ο οποίος πλησίαζε ήδη στο τέλος της καριέρας του, όπως και στους άπειρους Γκάβι και Πέδρι.
Δέχθηκε σφοδρή κριτική λόγω των κακών αποτελεσμάτων και των συντηρητικών αγωνιστικών τακτικών που ακολουθούσε αφού δεν υπήρχε επιθετικός για να σκοράρει και ο Ρόδρι είχε θυσιαστεί ως κεντρικός αμυντικός προκειμένου να χωρέσει ο Μπουσκέτς. Η Ισπανία αποκλείστηκε από τη διοργάνωση και ο Ενρίκε κατηγορήθηκε πως είχε οδηγήσει το ισπανικό ποδόσφαιρο σε αδιέξοδο.
Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Ντε λα Φουέντε, ο οποίος προηγουμένως είχε εργαστεί στις μικρές εθνικές της Ισπανίας, ουσιαστικά έδωσε νέα πνοή στην ομάδα. Γνώριζε πολύ καλά τους περισσότερους ποδοσφαιριστές που είχαν περάσει από τα αναπτυξιακά τμήματα, γι’ αυτό και η προώθηση των Βάσκων Μερίνο, Θουμπιμέντι, Βιβιάν και Ογιαρθάμπαλ στην εθνική ανδρών ήταν μια απολύτως φυσιολογική εξέλιξη. Παράλληλα, άρχισε να καλεί και τον πιτσιρικά Λαμίν Γιαμάλ, ο οποίος δεν άργησε να καθιερωθεί ως βασικό στέλεχος της ομάδας.
Πριν από το Euro του 2024, η Ισπανία δεν συγκαταλεγόταν στα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, ενώ ο Ρόδρι θεωρείτο ο μοναδικός πραγματικός αστέρας της. Ωστόσο, ο Ντε λα Φουέντε κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα που είχε ιδανικό βάθος σε όλες τις γραμμές και ήταν επιθετική, ενώ διέθετε ταχύτατους ποδοσφαιριστές στα άκρα και εξαιρετική μεσαία γραμμή. Ο Ογιαρθάμπαλ εξελίχθηκε στον ποιοτικό (αναφορικά με τα γκολ) κεντρικό κυνηγό που αναζητούσε χρόνια η εθνική ομάδα, την ίδια στιγμή που δίπλα του άρχισε να λάμπει και ο Γιαμάλ χάρη στο παραγωγικό παιχνίδι του.
Σε σχέση με το Euro 2024, οι αλλαγές στο ρόστερ της Ισπανίας δεν είναι πολλές. Παρά τις διαφωνίες, ο Ντε λα Φουέντε διατήρησε (και δικαιώθηκε) στο τέρμα τον αγαπημένο του Σιμόν. Ο Πόρο ήταν ο αξιόπιστος δεξιός μπακ για να καλύψει το κενό των Αθπιλκουέτα και Καρβαχάλ. Εξακολούθησε τη γνωστή επιθετική τακτική με τους Ογιαρθάμπαλ και Μερίνο. Ανανέωσε το κέντρο της άμυνας με τον Κουμπαρσί, δίπλα στον οποίο προτίμησε τον έμπειρο Λαπόρτ. Είδε με ευχαρίστηση τον ανταγωνισμό των Μπαένα και Γουίλιαμς στο αριστερό άκρο της επίθεσης. Επίσης, στηρίχθηκε στη ραχοκοκαλιά της Μπαρτσελόνα και σταδιακά η Ισπανία βρήκε τον ρυθμό της.
ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ «ΑΛΜΠΙΣΕΛΕΣΤΕ»
Τον χειμώνα του 2022 η Αργεντινή αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στο Κατάρ, με τον Λιονέλ Μέσι να κερδίζει επιτέλους το πολυπόθητο τρόπαιο που επιθυμούσε διακαώς. Ο Λιονέλ Σκαλόνι παραμένει στον πάγκο της ομάδας, παρά τις φήμες που τον ήθελαν να ξεκινά καριέρα σε σύλλογο, ενώ ο κορμός της πρωταθλήτριας κόσμου έχει αλλάξει ελάχιστα από τότε. Το ερώτημα πλέον είναι: μπορεί η «Αλμπισελέστε» να υπερασπιστεί τον τίτλο της;
Ο Σκαλόνι κατάφερε κάτι που πολλοί προπονητές πριν από αυτόν δεν είχαν πετύχει: δημιούργησε μια ομάδα μέσα στην οποία ο Μέσι ένιωθε όσο το δυνατόν πιο άνετα και ήταν το ίδιο αποτελεσματικός όσο και στα καλύτερα χρόνια του με την Μπαρτσελόνα. Η Αργεντινή έφτασε στο Κατάρ έχοντας συμπληρώσει ένα εντυπωσιακό αήττητο σερί 36 αγώνων, ενώ εξελίχθηκε και κατά τη διάρκεια του τουρνουά. Μετά το σοκ της πρώτης αγωνιστικής του Μουντιάλ, με την ήττα (2-1) από τη Σαουδική Αραβία, άρχισε η σειρά από συνεχόμενες καθοριστικές αλλαγές που είχαν ως αποτέλεσμα την αναρρίχησή της στην κορυφή του κόσμου.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 διαμόρφωσε τον βασικό κορμό της Αργεντινής για την επόμενη τετραετία, αν και αρχικά υπήρχαν αμφιβολίες για τη συμμετοχή του Μέσι. Ωστόσο, ο αρχηγός της «Αλμπισελέστε» αποφάσισε να συμμετάσχει σε ακόμη ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το καλοκαίρι του 2024, η Αργεντινή κέρδισε το Κόπα Αμέρικα, ενώ από το 2021 έχει κατακτήσει τρόπαιο σε κάθε μεγάλη διοργάνωση στην οποία συμμετείχε: δύο Κόπα Αμέρικα κι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Σκαλόνι διατήρησε σχεδόν ολόκληρο τον κορμό της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ. Η μοναδική σημαντική απουσία είναι αυτή του Ανχελ Ντι Μαρία, ο οποίος έχει ήδη αποσυρθεί από την εθνική ομάδα. Δεν υπήρξε διάθεση να αλλαχθεί κάτι που ήδη λειτούργησε εξαιρετικά. Υπήρξαν μόνον ευχάριστα διλήμματα. Λαουτάρο Μαρτίνες ή Αλβαρες; Ενας από τους δύο έπρεπε να μείνει στον πάγκο. Ο Σκαλόνι δεν ήθελε να έχει και τους δύο δίπλα στον Μέσι. Ο Μαρτίνες έδωσε την πρόκριση στον τελικό, ωστόσο ο Αλβαρες είναι ο «αγαπημένος» του προπονητή.
Τα προβλήματα εντοπίστηκαν και εξακολουθούν να υπάρχουν στο κέντρο της άμυνας. Ο 38χρονος Οταμέντι δεν υπολογίζεται ως βασικός πια και το βασικό δίδυμο των Λισάντρο Μαρτίνες και Ρομέρο δεν είναι απόλυτα υγιές. Στο κέντρο προστέθηκε ο 21χρονος Νίκο Πας, αλλά κι αυτός δεν έχει συνέλθει από τον τραυματισμό του. Για την Αργεντινή ήταν πολύ σημαντικό να διαθέτει έναν τόσο δημιουργικό παίκτη, ιδιαίτερα στην περίπτωση που ο Μέσι δεν θα μπορούσε να αγωνιστεί σε κάποιο ολόκληρο 90λεπτο. Ανοικτή παρέμενε πάντα μία θέση στα πλάγια της επιθετικής γραμμής. Ο Σκαλόνι έκανε τις επιλογές του ανάλογα με τον αντίπαλο: τον Σιμεόνε από δεξιά απέναντι σε δυναμικές ομάδες ή τον ταχύ Αλμάδα από αριστερά για περισσότερο επιθετικό παιχνίδι.
