Ο χαμός της Μαρινέλλας σκόρπισε θλίψη και στον ελληνικό αθλητισμό με τον οποίο ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το ελληνικό μπάσκετ ζούσε τις πιο έντονες στιγμές του και η Μαρινέλλα είχε το δικό της κάθισμα στο Παλέ ντε Σπορ για να υποστηρίξει τον Αρη. Το τραγούδι που αναφερόταν στον Νίκο Γκάλη, τον Παναγιώτη Γιαννάκη και «τα άλλα παιδιά» έμεινε στην ιστορία.

Το 2004, η Ελλάδα έζησε μια ιστορική στιγμή φιλοξενώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην τελετή λήξης, η Μαρινέλλα ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε μπροστά σε εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο.

Πριν γίνει η «Μεγάλη Κυρία» του ελληνικού τραγουδιού, η Μαρινέλλα είχε δοκιμάσει τις δυνάμεις της στον στίβο, επιλέγοντας το αγώνισμα των 100 μέτρων. Σε νεαρή ηλικία φορούσε τα αθλητικά της παπούτσια και προπονούνταν με τον Νίκο Ζαχαριάδη, μια σημαντική μορφή του αθλητισμού της Θεσσαλονίκης, που άφησε έντονο αποτύπωμα στην εποχή του. Ανήκε στο σωματείο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ενώ ο σύλλογος τιμά μέχρι σήμερα τη μνήμη του προπονητή διοργανώνοντας τα «Ζαχαριάδεια».

Παράλληλα, η προσωπική της ζωή συνδέθηκε επίσης με τον αθλητικό χώρο, καθώς απέκτησε παιδί με τον Φρέντυ Σερπιέρη, πρώην πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ και πρώτο πρόεδρο της ελληνικής ομοσπονδίας ιππασίας.

Από το «Άνοιξε πέτρα» ως το «Σταλιά σταλιά»: Το κινηματογραφικό φαινόμενο Μαρινέλλα που επαναπροσδιόρισε το ελληνικό μιούζικαλ

Μέσα από τον κινηματογραφικό φακό, η Μαρινέλλα δεν υπήρξε απλώς μια ερμηνεύτρια, αλλά η καταλυτική παρουσία που μετέτρεψε τα μουσικά νούμερα στις ταινίες σε ολοκληρωμένες καλλιτεχνικές παραστάσεις.

Η καθιέρωση ήρθε με ορμή το 1968 στην ταινία «Γοργόνες και Μάγκες». Η σκηνή όπου ερμηνεύει το «Άνοιξε Πέτρα» αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για την ιστορία του ελληνικού σινεμά. Η Μαρινέλλα, ντυμένη στα μαύρα, με μια δωρική αλλά ταυτόχρονα παθιασμένη κίνηση των χεριών -που έμελλε να γίνει χαρακτηριστική-, καθήλωσε το κοινό.

Η παρουσία της συνεχίστηκε σε εξίσου εμβληματικές στιγμές, όπως στην «Παριζιάνα» το 1969. Εκεί, το «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» ανέδειξε μια πιο μοντέρνα, ποπ-λαϊκή πλευρά της, επιβεβαιώνοντας πως η Μαρινέλλα μπορούσε να υπηρετήσει κάθε μουσικό είδος με την ίδια συνέπεια.

Στην ίδια ταινία ξεχώρισε και το «Δως μου τ’ αθάνατο νερό».

Από το «Σταλιά Σταλιά» στην ταινία «Ο πιο καλός ο μαθητής», το «Κρίμα το μπόι σου» από την ομώνυμη ταινία, μέχρι τις συνεργασίες της με τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιώργο Ζαμπέτα, η παρουσία της στην οθόνη λειτούργησε ως εγγύηση επιτυχίας.

Μια από τις κορυφαίες της ερμηνείες ήταν και στο τραγούδι «Πάλι θα κλάψω» από την ταινία Ησαΐα μη χορεύεις.

Η Μαρινέλλα δεν υπήρξε απλώς μια τραγουδίστρια που «πέρασε» από το σινεμά. Ήταν η καλλιτέχνιδα που επέβαλε έναν νέο κώδικα επικοινωνίας με το κοινό: Αυτόν της απόλυτης ελευθερίας και της έκφρασης μέσα από το σώμα.

Η Φίνος Φιλμ, μέσα από τον φακό της οποίας έλαμψε η Μαρινέλλα, την αποχαιρετά με ένα βίντεο με τις αξέχαστες εμφανίσεις της στις ταινίες της.