Γιώργος Λιάνης στον ΕΤ: Μια ζωή σαν μυθιστόρημα – Από το «όχι» στην ΑΕΚ στο έπος και το πολιτικό παρασκήνιο του 2004

Με το πλούσιο παρελθόν του ως ποδοσφαιριστής, τη μακρά θητεία του ως ο μακροβιότερος υφυπουργός Αθλητισμού της Μεταπολίτευσης και την αδιαπραγμάτευτη αγάπη του για τα γράμματα, ο Γιώργος Λιάνης πρόσφερε ένα σπάνιο ιστορικό ντοκουμέντο.

Τα Πρώτα Βήματα στα Γήπεδα και το «Όχι» στην ΑΕΚ

Η σχέση του Γιώργου Λιάνη με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε από την ηλικία των επτά ετών στην Κάτω Τούμπα. Αν και υποστήριζε τον Άρη, βρέθηκε στα τσικό της ομάδας, ενώ αργότερα αγωνίστηκε κρυφά από τους γονείς του στον Ερμή Αμυνταίου. Ως αριστερό εξτρέμ, ξεχώρισε στο φοιτητικό πρωτάθλημα με τη Φυσικομαθηματική σχολή, σκοράροντας μάλιστα το νικητήριο γκολ απέναντι στην Ιατρική του σπουδαίου Σούρπη. Η μοίρα του θα μπορούσε να είχε γραφτεί διαφορετικά το 1963, όταν κατέβηκε στην Αθήνα και επιλέχθηκε από την ΑΕΚ, φορώντας μάλιστα στις δοκιμές τα παπούτσια του θρυλικού Κώστα Νεστορίδη. Παρά τη δελεαστική προσφορά των 60.000 δραχμών, ένας ακραίος ψυχολογικός εκβιασμός της μητέρας του, η οποία απείλησε να αυτοκτονήσει αν έφευγε για την πρωτεύουσα, τον κράτησε στη Θεσσαλονίκη και στον Ηρακλή, τη φανέλα του οποίου τίμησε για δυόμισι χρόνια. Η είσοδός του στη δημοσιογραφία έγινε σχεδόν τυχαία, πάλι μέσω του ποδοσφαίρου, όταν συνέταξε μια επιστολή υπεράσπισης για έναν συμπαίκτη του. Το ταλέντο του στη γραφή εντυπωσίασε, οδηγώντας τον στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» το 1967.

Το Πολιτικό Παρασκήνιο, οι Ίντριγκες και το Έπος του 2004

Ο Γιώργος Λιάνης προχώρησε σε αποκαλύψεις για το απίστευτο, σχεδόν κινηματογραφικό παρασκήνιο της πρώτης του υπουργοποίησης επί Ανδρέα Παπανδρέου. Ενώ ο ίδιος δεν βρισκόταν αρχικά στον σχηματισμό της κυβέρνησης, ο στενός του φίλος Λευτέρης Παπαδόπουλος παρενέβη δυναμικά. Ο Παπαδόπουλος τηλεφώνησε στη Δήμητρα Λιάνη, η οποία μετέφερε πως ο Ανδρέας είχε ενδοιασμούς επειδή υπήρχαν ήδη δύο «Λιάνηδες» στο περιβάλλον του. Καθοριστική ήταν και η στάση του Γιώργου Γεννηματά, ο οποίος ανησυχούσε για τις αντιδράσεις γύρω από το επώνυμο, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Τον πιστεύω τον Γιώργο, αλλά τώρα το Λιάνης δεν θα, είμαστε…». Τελικά, μετά από έντονες πιέσεις και «μπινελίκια» της τελευταίας στιγμής ανάμεσα στον Παπανδρέου και τον Γεννηματά, ο Ανδρέας πείστηκε, κόβοντας μάλιστα τον Γιώργο Κατσιμπάρδη για να μπει ο Λιάνης στο Υφυπουργείο Αθλητισμού.

Η δεύτερη θητεία του, επί Κώστα Σημίτη, ήρθε εξίσου αναπάντεχα. Ο Λιάνης, θεωρώντας δεδομένο πως θα μείνει εκτός, είχε αποσυρθεί στις Πρέσπες. Ωστόσο, ο στενός συνεργάτης του Σημίτη, ο συγγραφέας Γιώργος Θέμελης, τον ειδοποίησε να περιμένει τηλέφωνο, λέγοντάς του: «Μη φύγεις αύριο από το ξενοδοχείο. Θα έχεις ένα ενδιαφέρον τηλεφώνημα». Όταν τελικά επικοινώνησε μαζί του ο Σημίτης, του είπε με τον χαρακτηριστικό, σχολαστικό και απόλυτο τρόπο του: «Γιώργο, τι κάνεις αύριο; Κατέβα στην Αθήνα. Το κατάλαβα τώρα. Μείνε».

Ως ο μακροβιότερος υφυπουργός Αθλητισμού, ο Λιάνης συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με τη διεκδίκηση και την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ένα όνειρο που είχε από παιδί. Αποκάλυψε ανοιχτά ότι «ο Σημίτης δεν ήθελε τους Ολυμπιακούς», αλλά σημείωσε πως «αφότου τους ανέλαβε, τους έκανε σχολαστικά». Ο Λιάνης τόνισε ότι πάλεψε σχεδόν μόνος του για να πείσει την ΕΟΕ, τα κόμματα και τον Δήμαρχο Αθηνών να καταθέσουν υποψηφιότητα, ειδικά μετά τη «σφαλιάρα» της Ατλάντα. Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου άκουσε τα ιστορικά επιχειρήματα και τον ρώτησε πρακτικά, λέγοντάς του: «Αυτά όλα λένε καλά, τα ιστορικά, το ένα, τ’ άλλο. Κάτι πιο πρακτικό υπάρχει;», ο Λιάνης του απάντησε αφοπλιστικά: «Πρόεδρε, θα κερδίσουμε τις εκλογές. Προχώρα».

Η εμπιστοσύνη του Ανδρέα προς το πρόσωπό του επισφραγίστηκε αργότερα, όταν ξέσπασε μια παραφιλολογία περί σκανδάλου με εισιτήρια στο Μουντιάλ. Τότε, ο Παπανδρέου τον υπερασπίστηκε δημόσια δηλώνοντας: «Ο μικρός δεν κάνει σκάνδαλα. Είναι λαοφιλής και ξέρει να προστατεύει το όνομά του».

Αντίθετα με τις ένδοξες στιγμές, ο Λιάνης δεν δίστασε να χαρακτηρίσει ως το απόλυτο, διαχρονικό σκάνδαλο όλων των επόμενων κυβερνήσεων (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.) το γεγονός ότι άφησαν τις εγκαταστάσεις να ρημάξουν ανεκμετάλλευτες. Τέλος, αναφέρθηκε και στη «χειρότερη απόφαση της ζωής του», την απαγόρευση μετακίνησης οπαδών, μια βαριά επιλογή που πήρε εντελώς μόνος του για να σταματήσει την αιματοχυσία, ξεκαθαρίζοντας: «Μόνος μου. Δεν τον ανακατεύω τον Ανδρέα. Σε μένα δεν υπήρχαν αυτά… “Με εντολή του πρωθυπουργού”».

Η «Ουτοπία» ως Πυξίδα Ζωής

Κλείνοντας, ο 84χρονος πλέον Λιάνης συγκλόνισε μιλώντας για τη γνωριμία του με τον Νέλσον Μαντέλα και τη μεταξύ τους σύνδεση μέσω της σοφόκλειας «Αντιγόνης», ενώ έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στους νέους δημοσιογράφους. Τους κάλεσε να μην βλέπουν τη δημοσιογραφία ως απλό επάγγελμα, αλλά να λειτουργούν με μια υγιή «ουτοπία» ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. «Δεν υπάρχει το “δεν” στον δημοσιογράφο. Όλα γίνονται με την έρευνα και τη γνωριμία της ανθρώπινης ψυχής», κατέληξε, αποδεικνύοντας ότι παραμένει ένας αιώνιος έφηβος του πνεύματος.