«To 166 ξεκινάει. Γιατί δεν έρχεται και αυτός μαζί; Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ, αλλά όχι. Δεν έχω γιο. Μαλακίες λένε. Κι αν έχω; Σιγά τ’ αυγά. Δεν θυμάμαι να με έχει επισκεφτεί γιος. Εκτός και αν κοιμόμουνα. Ησυχάζω και κλείνω τα μάτια. Ενα απότομο φρενάρισμα με κάνει να τα ανοίξω πάλι. Η πόρτα ανοίγει. Φτάσαμε».
Γιάννης Παντελάκης Δημοσιογράφος-συγγραφέας
Είναι δύσκολα τα παιχνίδια του μυαλού, ιδιαίτερα όταν αυτό βρίσκεται ανάμεσα σε συμπληγάδες που το πιέζουν και δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε για να αντισταθεί. Απλά μένει ακίνητο. Και τότε αρχίζει να προσπαθεί να σκεφτεί, να συνθέσει πολλά κομμάτια ενός δύσκολου παζλ γεμάτο από λέξεις, έννοιες, νοήματα, βιώματα, όλα τελικά όσα συνθέτουν τις ζωές μας.
Ο Κώστας Μίντζηρας τολμάει κάτι εξαιρετικά δύσκολο, να βυθιστεί σε αυτό που για πολλούς είναι δύσκολο, γιατί το αβέβαιο και απροσδιόριστο φοβίζει. Bάζει τις λέξεις καλά τοποθετημένες τη μία μετά την άλλη και με έναν λογοτεχνικό τρόπο μεταφέρει βιώματα δύσκολα, ιστορίες ανείπωτες. Μια εξαιρετική νουβέλα που περιγράφει μια περιπέτεια ενός ανθρώπου της διπλανής πόρτας, της κάθε πόρτας, και μέσα από την οποία αναδεικνύονται ελπίδες, προσδοκίες, θυμός, φόβος, κυρίως φόβος. Ενας άνθρωπος γεμάτος συνήθειες και εμμονές όπως όλοι μας, που αντιδρά με χιούμορ ή σπαρακτικά, ένας άνθρωπος που θέλει να ανοίξει μία πόρτα για να βγει και είναι αδιάφορος τι θα συναντήσει έξω από αυτήν.
