Κάποτε θεωρούσαμε τον Σχολικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό ως το μαύρο κουτί που θα μας αποκαλύψει τα μυστικά για το μέλλον των παιδιών μας.
Σήμερα, η Τεχνητή Νοημοσύνη διαγράφει όσα ξέραμε και όλα όσα μπορούμε να φανταστούμε. Τι πρέπει να σπουδάσουν τα σημερινά 5χρονα ή 15χρονα; Πώς μπορούμε να τα προετοιμάσουμε για να τα καταφέρουν σε έναν κόσμο για τον οποίο δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα;
Η Ελένη Γαρυφαλάκη, με περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας στην εκπαίδευση, συγγραφέας του βιβλίου «Τι θα γίνουν τα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν;», που θα κυκλοφορήσει στις 22 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις «Key Books», δεν φιλοδοξεί να προβλέψει το μέλλον. Φιλοδοξεί, όμως, όπως γράφει η ίδια, το βιβλίο «να γίνει ένας βοηθός επιβίωσης σε μια εποχή που η Τεχνητή Νοημοσύνη θέτει άμεσα επανοηματοδότηση στις έννοιες της εκπαίδευσης, των βασικών δεξιοτήτων, της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και του πολίτη στις έξυπνες πόλεις».
Κομβικό σημείο
Είναι γεγονός πως η Τεχνητή Νοημοσύνη αλλάζει τον τρόπο που εκπαιδεύουμε τα παιδιά και φέρνει σε πρώτο πλάνο τις δεξιότητες που θα χρειαστούν για επαγγέλματα που σήμερα δεν υπάρχουν καν. Κομβικό σημείο σε αυτήν τη σχεδόν υπαρξιακή πρόκληση είναι τα λεγόμενα soft skills, αφού, όπως γράφει η Ελένη Γαρυφαλάκη, η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν θα αντικαταστήσει τους ανθρώπους. Θα αντικαταστήσει τους ανθρώπους χωρίς soft skills.
«Μέσα σε αυτό το ραγδαία εξελισσόμενο τοπίο εμφανίζεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Ποιος είναι ο ρόλος του ανθρώπου όταν η μηχανή μπορεί να καταφέρει “τα πάντα”; Η απάντηση δεν βρίσκεται στις δεξιότητες που η τεχνολογία αναπαράγει, αλλά σε εκείνες που δεν μπορεί να μιμηθεί: την ενσυναίσθηση, τη δημιουργικότητα, την προσαρμοστικότητα, την ικανότητα να φροντίζουμε, να οραματιζόμαστε, να ηγούμαστε με αξίες».
Το βιβλίο παρουσιάζει 12 φανταστικά αλλά απολύτως πιθανά επαγγέλματα του μέλλοντος και τις ανθρώπινες δεξιότητες που θα τα υποστηρίξουν, καταγράφοντας και αναλύοντας πρακτικά εργαλεία που απευθύνονται σε γονείς, παιδαγωγούς, αλλά και όλους όσοι μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες για το αύριο.
«Το βιβλίο αυτό δεν μιλά για τεχνολογίες. Μιλά για ανθρώπους. Δεν μιλά για ρομπότ, αλλά για παιδιά που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο γεμάτο ρομπότ και για το πώς μπορούμε να τα στηρίξουμε, ώστε να παραμείνουν αυθεντικά, συναισθηματικά ευφυή και βαθιά ανθρώπινα, όσο “έξυπνες” κι αν γίνουν οι μηχανές», ξεκαθαρίζει η συγγραφέας.
Ποια είναι τα προσόντα, άραγε, που θα χρειάζεται ένας «ηθικολόγος της Τεχνητής Νοημοσύνης» ή ένας γιατρός ειδικός σε ψηφιακή υγεία και wearable health tech; Ποιο θα είναι το αντικείμενο του «συμβούλου διαστημικής πολιτικής και γεωπολιτικής», του «αρχιτέκτονα ύπνου» ή του «digital afterlife manager» (διαχειριστής ψηφιακής μεταθανάτιας παρουσίας); Ολοι, πάντως, μπορούμε να φανταστούμε πόσο περιζήτητος θα είναι ένας «ειδικός πληροφοριακού πολέμου» (reality guardian).
Και δεν είναι μόνο αυτά. Το βιβλίο κλείνει με ένα εκτεταμένο, αναλυτικό παράρτημα με επαγγέλματα του μέλλοντος και τους κλάδους των σπουδών που απαιτούνται.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1
Ειδικός πληροφοριακού πολέμου
«Ενας επαγγελματίας reality guardian θα χρειαστεί να διαθέτει προπτυχιακές σπουδές σε Κοινωνιολογία και Ψυχολογία, όπως και στη Νομική (δεδομένα, ιδιωτικότητα, λογοκρισία), καθώς και μεταπτυχιακές σπουδές και εξειδικεύσεις σε Κυβερνοασφάλεια (cyber security), Τεχνητή Νοημοσύνη (για ανάλυση περιεχομένου) και δημόσια επικοινωνία (ειδικά για διαχείριση κρίσεων). Επιπλέον, θα χρειαστεί κάποιες δεξιότητες (soft skills), όπως οι παρακάτω:
- Κριτική σκέψη: Διάκριση ανάμεσα σε γεγονός και αφήγημα.
- Διαχείριση κρίσεων: Ψυχραιμία και ταχύτητα αντίδρασης.
- Δεξιότητες επικοινωνίας: Μετάδοση της αλήθειας με τρόπο που να πείθει.
- Διαπολιτισμική κατανόηση: Γνώση σχετικά με το πώς λειτουργεί η πληροφορία σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα.
- Ηθική κρίση: Ισορροπία μεταξύ προστασίας και σεβασμού ελευθερίας λόγου».
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2
Η ιδέα του «ChildGPT»
«Θα μπορούσε να είναι ένας μελλοντικός τύπος εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης, σχεδιασμένων ειδικά για παιδιά: εργαλεία που να προσαρμόζονται στην ηλικία τους, να παρέχουν ασφάλεια, να έχουν παιδαγωγικά οφέλη και να λειτουργούν με ενσυναίσθηση και συμπερίληψη. Ενα τέτοιο σύστημα δεν αντικαθιστά τον δάσκαλο ή τον γονέα, αλλά λειτουργεί ως προσωπικός βοηθός, βοηθώντας το παιδί να ανακαλύψει, να δημιουργήσει και να μάθει με τον δικό του ρυθμό. Μπορεί, μάλιστα, να ενδυναμώσει τη δημιουργική διάθεση με ιδέες και να υποστηρίξει τον μαθησιακό ρυθμό, με το να αντιλαμβάνεται τον τρόπο που σκέφτεται κάθε παιδί, τους τύπους νοημοσύνης που χρησιμοποιεί στη μαθησιακή διαδικασία, αλλά και τους περιορισμούς που τυχόν έχει. Θα μπορεί να συνδυάζει εκπαίδευση, ψυχαγωγία και ανάπτυξη δεξιοτήτων: από ξένες γλώσσες και καλλιτεχνικά μέχρι δημιουργική γραφή και ψηφιακή Παιδεία».
Info
«ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ;»
ΕΛΕΝΗ ΓΑΡΥΦΑΛΑΚΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «KEY BOOKS»
ΣΕΛΙΔΕΣ: 352
