Ο σπουδαίος λαουτιέρης και αδελφός του Νίκου Ξυλούρη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη μουσική παρακαταθήκη.

Δημιουργός με βαθιά γνώση και αυθεντικός θεματοφύλακας της κρητικής παράδοσης, ο Ψαρογιάννης σημάδεψε όσο λίγοι τον ήχο του νησιού. Η πορεία του ταυτίστηκε με την ίδια την ιστορία της κρητικής μουσικής, την οποία υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και πάθος μέχρι το τέλος.

Μέλος της εμβληματικής οικογένειας των Ξυλούρηδων, που εδώ και τέσσερις γενιές τροφοδοτεί την Κρήτη με δυνατές φωνές και αυθεντικούς ήχους, ήταν εγγονός του θρυλικού Καραμουζαντώνη και αδελφός του Νίκου Ξυλούρη και του Ψαραντώνη. Από γεννησιμιού του κουβαλούσε το βάρος, αλλά και την ευλογία, μιας μοναδικής μουσικής κληρονομιάς, την οποία τίμησε και διεύρυνε με το έργο και τη στάση ζωής του.

Γεννημένος το 1943 στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου, ήρθε σε επαφή με τη μουσική από πολύ μικρή ηλικία. Στα πέντε του χρόνια κρατούσε ήδη μαντολίνο, για να ακολουθήσουν το λαούτο και η λύρα. Ακόμη μαθητής του δημοτικού, «μιλούσε» τη μυστική γλώσσα της παραδοσιακής μουσικής με την άνεση ενός ώριμου καλλιτέχνη. Σε ηλικία μόλις 12 ετών συνόδευε με το λαούτο τον αδελφό του Νίκο, ενώ στα 14 του έκανε την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση δίπλα του.

Στα 17 του χρόνια θεωρούνταν ήδη ένα από τα κορυφαία λαούτα της Κρήτης, με τους σημαντικότερους λυράρηδες του νησιού να επιδιώκουν τη συνεργασία του. Δεν ήταν τυχαίο ότι έλεγαν πως, όταν έπαιζε το λαούτο του, κάλυπτε μια ολόκληρη ορχήστρα. Η τεχνική του, ο ήχος και η ρυθμική του ακρίβεια τον καθιέρωσαν ως σημείο αναφοράς.

Ωστόσο, ο Ψαρογιάννης δεν περιορίστηκε στον ρόλο του συνοδού. Άνοιξε τους ορίζοντές του στη σύνθεση, στο τραγούδι και στη λύρα, δημιουργώντας σύγχρονα κρητικά τραγούδια που ξεχώριζαν για τη φαντασία και τη δεξιοτεχνία τους. Πατώντας γερά στην παράδοση, αλλά αντλώντας στοιχεία και από την έντεχνη μουσική, επιχείρησε να ανανεώσει τον κρητικό ήχο χωρίς να τον αλλοιώσει.

Στη μακρά του διαδρομή συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα της κρητικής μουσικής, όπως ο Κώστας Μουντάκης και ο Βασίλης Σκουλάς, ενώ συμμετείχε σε δεκάδες δισκογραφικές δουλειές, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους πιο πολυηχογραφημένους λαουτιέρηδες της εποχής του. Παράλληλα, η καλλιτεχνική του δράση ξεπέρασε τα όρια της Κρήτης, με συναυλίες και συνεργασίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και με μουσικά σχήματα από την Ήπειρο, το Αιγαίο και τη Μικρά Ασία.

Ο Γιάννης Ξυλούρης υπήρξε καλλιτέχνης ουσίας: βαθιά δεμένος με τον τόπο του, αφοσιωμένος στη μουσική και γενναιόδωρος με τη γνώση του, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα και στις νεότερες γενιές. Με τον θάνατό του, η Κρήτη αποχαιρετά έναν από τους τελευταίους μεγάλους δεξιοτέχνες του λαούτου – έναν άνθρωπο που μετέτρεψε την παράδοση σε ζωντανή εμπειρία και ήχο διαχρονικό.