Στο σύγχρονο, συχνά θορυβώδες πολιτιστικό τοπίο, ορισμένες φωνές επιμένουν να αναζητούν την ουσία μέσα από τη χαμηλόφωνη καταγραφή της συλλογικής μας μνήμης.
Ο Νίκος Αναγνωστάκης, ένας πολυπράγμων σκαπανέας των τεχνών, στιχουργός και ιδρυτής των Εκδόσεων Oγδοο, επιστρέφει με τον δεύτερο τόμο του έργου του, «Ψίθυροι από Μελάνι – Η επόμενη σελίδα». Με αφορμή αυτή την έκδοση, ξετυλίγουμε το νήμα μιας διαδρομής που συνδέει νοσταλγικές γειτονιές, εμβληματικές μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας και βιωμένες αλήθειες. Μια συζήτηση για τη δύναμη των αναμνήσεων που αρνούνται να σβήσουν και για τις ερωτήσεις που μας κρατούν ανθρώπινους.
Στον δεύτερο τόμο των «Ψιθύρων», οι μνήμες από παλιές γειτονιές, θεατρικά προγράμματα και γελοιογραφίες γίνονται οι συνδετικοί κρίκοι του χθες με το σήμερα. Πώς καταφέρνουν αυτά τα φαινομενικά απλά θραύσματα του παρελθόντος να διασώσουν την ανθρωπιά μας σε μια εποχή ραγδαίων ψηφιακών αλλαγών;
Νομίζω πως αυτά τα φαινομενικά μικρά και ασήμαντα θραύσματα του παρελθόντος είναι τελικά εκείνα που κρατούν ζωντανή την ανθρώπινη μνήμη.
Μια παλιά γειτονιά, ένα θεατρικό πρόγραμμα, μια γελοιογραφία, μια διαφήμιση δεν είναι απλώς αντικείμενα ή εικόνες μιας άλλης εποχής. Είναι κομμάτια της ζωής μας.
Παλιότερα δεν υπήρχαν οι σημερινές οθόνες και η ταχύτητα της ψηφιακής επικοινωνίας.
Υπήρχαν όμως οι άνθρωποι, οι φωνές τους, τα βλέμματά τους, οι αυλές, οι δρόμοι, οι ταβέρνες, τα θέατρα, τα τραγούδια.
Διαβάστε Επίσης
Κι όμως υπήρχε χρόνος για να παρατηρήσεις, να ακούσεις, να ονειρευτείς.
Γι’ αυτό στον δεύτερο τόμο των «Ψιθύρων από μελάνι-Η επόμενη σελίδα», προσπάθησα να μη διασώσω απλώς μια εποχή, αλλά να διασώσω τον άνθρωπο που υπήρχε μέσα σε αυτή.
Η μνήμη μάς θυμίζει κάτι πολύ απλό, ότι πίσω από κάθε εποχή υπάρχουν άνθρωποι που αγάπησαν, πόνεσαν, γέλασαν, φοβήθηκαν και ονειρεύτηκαν.
Αυτά τα θραύσματα λειτουργούν σαν μικροί κρίκοι μιας αλυσίδας.
Ενώνουν το χθες με το σήμερα και μας λένε πως όσο και να αλλάζει ο κόσμος ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει ανάγκη από μνήμη, συγκίνηση, επικοινωνία και αγάπη.
Ισως τελικά η μνήμη να είναι ένας τρόπος να αντιστέκεσαι στη λήθη και οι «Ψίθυροι από μελάνι» είναι η δική μου προσπάθεια να μην αφήσει αυτούς τους ψίθυρους να χαθούν.
Στο έργο σας, προσωπικότητες όπως ο Καμί, ο Καββαδίας και ο Χέμινγουεϊ δεν αντιμετωπίζονται ως απόμακρα είδωλα, αλλά ως συνοδοιπόροι. Πώς επηρέασε η πνευματική τους συντροφιά τη δική σας διαδρομή;
Ισως η λέξη «συνοδοιπόροι» να είναι η πιο σωστή. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σε ένα βάθρο κι εγώ τους κοιτούσα..
Τους αισθανόμουν δίπλα μου μέσα από τα βιβλία τους, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας τους μου κρατούσε μια μορφή συντροφιάς.
Ο Χέμινγουεϊ μου δίδαξε ένα ασίγαστο πάθος, επιμονή, ντομπροσύνη και μια αυθάδεια απέναντι στον θάνατο.
Ο Καμί με δίδαξε να κοιτάζω τον άνθρωπο μέσα στις δυσκολίες και να μην εγκαταλείπω την προσπάθεια να βρω νόημα ακόμα και όταν οι συνθήκες μοιάζουν παράλογες.
Ο Καββαδίας μου έμαθε κάτι διαφορετικό, πως η ζωή είναι ένα ταξίδι, πως οι άνθρωποι που συναντάμε αφήνουν πάνω μας ίχνη και πολλές φορές η μεγαλύτερη περιπέτεια βρίσκεται όχι στους μακρινούς ορίζοντες, αλλά μέσα μας.
Αυτές οι επιρροές δεν έμειναν μόνο στη λογοτεχνία , πέρασαν από τη ζωή μου χωρίς να πάρω από αυτούς έτοιμες συνταγές για επιτυχία, δεν υπάρχουν τέτοιες συνταγές στη ζωή.
Πήρα όμως έναν τρόπο να αντιμετωπίζω την δυσκολία, την επιμονή, την παρατήρηση, την ψυχραιμία, την ανάγκη να μη φοβάμαι το άγνωστο.
Γιατί και η επιχειρηματική ζωή όπως και η ζωή γενικότερα έχει ταξίδια, ρίσκα, απογοητεύσεις, απρόβλεπτες θάλασσες και στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις ή θα γυρίσεις πίσω.
Αυτοί οι συγγραφείς δεν μου έδωσαν απαντήσεις, αλλά μου έδωσαν ερωτήματα που είναι πιο χρήσιμα από τις έτοιμες απαντήσεις.
Κάθε φορά που ανοίγω μια σελίδα είναι σαν να συναντώ ξανά έναν φίλο παλιό που έχει κάτι να μου ψιθυρίσει.
Διοικείτε μια επιτυχημένη εταιρία στον χώρο της Υγείας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργήσατε το Ogdoo Music Group και τις Εκδόσεις Ογδοο. Πώς ισορροπεί ο ορθολογισμός της αγοράς με την ευαισθησία της στιχουργικής και της εκδοτικής δραστηριότητας;
Είναι πράγματι δύο διαφορετικοί κόσμοι, από τη μία πλευρά υπάρχει ο κόσμος της επιχειρηματικότητας όπου χρειάζονται αριθμοί , οργάνωση, αποφάσεις, ευθύνη και καθαρό μυαλό.
Από την άλλη υπάρχει ο κόσμος της δημιουργίας, όπου δεν μπορείς να λειτουργήσεις μόνο με αριθμούς.
Εκεί χρειάζεται συναίσθημα, ένστικτο, φαντασία και κυρίως ευαισθησία.
Δεν προσπάθησα ποτέ να τους κάνω να μοιάζουν, προσπάθησα να τους αφήνω να συνυπάρχουν.
Στην επιχειρηματική μου διαδρομή έμαθα ότι μια απόφαση πρέπει να στηρίζεται σε δεδομένα και να έχει συνέπεια.
Στη στιχουργική, στη συγγραφή και στις εκδόσεις έμαθα ακριβώς το αντίθετο, ότι υπάρχουν στιγμές όπου πρέπει να αφήσεις χώρο και στο συναίσθημα, στο απρόβλεπτο, σε μια λέξη που μπορεί ξαφνικά να σε συγκινήσει, και υπάρχει κάτι ακόμα που τα ενώνει… «ο άνθρωπος».
Το OGDOO MUSIC GROUP και οι εκδόσεις του γεννήθηκαν ακριβώς από αυτή την ανάγκη μου να ανοίξω έναν διαφορετικό δρόμο.
Να δημιουργήσω έναν χώρο όπου η μουσική, ο στίχος, το βιβλίο και οι άνθρωποι που τα υπηρετούν θα μπορούν να συναντηθούν.
Ισως τελικά η ισορροπία να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο μυαλό και στην καρδιά.
Το μυαλό μου έμαθε να παίρνει αποφάσεις και η καρδιά μου έμαθε γιατί αξίζει να τις παίρνω…
ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΦΩΝΗ
Ποια είναι η πιο κρίσιμη ερώτηση που οφείλει να θέτει στον εαυτό του ένας σύγχρονος πνευματικός άνθρωπος;
Νομίζω πως η πιο κρίσιμη ερώτηση είναι μία πολύ απλή ερώτηση, που όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολη στην εποχή μας… «Παραμένω άνθρωπος μέσα σ’ ένα κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα…;».
Γιατί σήμερα έχουμε περισσότερη πληροφορία από ποτέ, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε απόλυτη γνώση.
Επικοινωνούμε συνεχώς, αλλά δεν σημαίνει ότι ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον…
Εχουμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε σε δευτερόλεπτα τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά πολλές φορές δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας.
Σήμερα, μέσα στον καταιγισμό της εικόνας και της πληροφορίας, το μεγάλο ζητούμενο είναι να μη χάσουμε την εσωτερική μας φωνή.
