Julia Malye στον ΕΤ για το βιβλίο «Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν»

Συνέντευξη στη Γιούλη Τσακάλου

Το έργο εξετάζει τη γυναικεία φιλία, τις επιθυμίες και τις θυσίες, αλλά και τις σφοδρές αντιξοότητες του αποικισμού. Οι χαρακτήρες της ιστορίας αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τις εξωτερικές δυσκολίες του νέου κόσμου, αλλά και τις εσωτερικές συγκρούσεις που προκύπτουν από τις ακραίες συνθήκες στις οποίες ζουν. Με έναν βαθύ συναισθηματικό πυρήνα και εκπληκτική ιστορική ακριβή αποτύπωση, το βιβλίο αναδεικνύει τις προσωπικές και κοινωνικές προκλήσεις που έπρεπε να διαχειριστούν οι γυναίκες της εποχής εκείνης.

Η ιστορία του βιβλίου συνδυάζει πραγματικά ιστορικά γεγονότα με τη μυθοπλασία. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε κατά την έρευνά σας για τη δημιουργία αυτής της ιστορίας;

Ηταν πολύ σημαντικό για μένα να κάνω την έρευνά μου όσο πιο προσεκτικά και ηθικά μπορούσα. Οι γυναίκες άφηναν πολύ λίγα ίχνη στα αρχεία και η αναζήτηση πληροφοριών για αυτές ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Δούλεψα με τον κατάλογο των επιβατών του Λα Μπαλέν, ένα συγκλονιστικό έγγραφο που περιλαμβάνει μόνο τα ονόματα και τις ηλικίες των γυναικών που μεταφέρθηκαν από τη La Salpêtrière στη Λουιζιάνα, το 1720. Επικοινώνησα με έναν από τους απογόνους τους, ο οποίος με βοήθησε σημαντικά στα πρώτα στάδια της ερευνητικής μου διαδικασίας. Διάβασα πολλές δευτερογενείς πηγές, για να συγκεντρώσω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για τη Γαλλική Λουιζιάνα του 18ου αιώνα. Οσον αφορά το κεφάλαιο που είναι γραμμένο από την οπτική γωνία μιας νεαρής γυναίκας της φυλής Natchez, ήταν πολύ σημαντικό για μένα να δουλέψω με πηγές από τους ιθαγενείς. Κατάφερα να έρθω σε επαφή με τον αρχηγό της φυλής Natchez, ο οποίος με ευγενικό τρόπο συμφώνησε να διαβάσει κάθε απόσπασμα του βιβλίου που αφορά χαρακτήρες των ιθαγενών.

Η φιλία μεταξύ των τριών πρωταγωνιστριών φαίνεται να είναι ένας από τους κεντρικούς άξονες του μυθιστορήματος. Τι σημαίνει για εσάς η φιλία σε ένα τόσο δύσκολο και επικίνδυνο περιβάλλον;

Η φιλία είναι πράγματι κεντρική σε αυτό το μυθιστόρημα. Με ενδιέφερε ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι γυναίκες, οι οποίες έχουν λίγα κοινά, εκτός από την τύχη που μοιράζονται, μπορούν να ενωθούν μπροστά στη δυσκολία, για να βρουν τη θέση τους σε αυτό το εχθρικό έδαφος. Το «Pelican Girls» επικεντρώνεται κυρίως στην επιβίωση, αλλά ήθελα επίσης να εξετάσω και άλλους τρόπους με τους οποίους αυτές οι γυναίκες συνδέθηκαν μεταξύ τους.

Η κοινωνική θέση και η ανάγκη επιβίωσης είναι δύο θέματα που επηρεάζουν τις γυναίκες στην ιστορία σας. Πώς πιστεύετε ότι το βιβλίο αντανακλά τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες του 18ου αιώνα;

Για μένα ένα ιστορικό μυθιστόρημα αφορά εξίσου την εποχή που επιλέγει να εξερευνήσει όσο και την εποχή κατά την οποία γράφεται. Εχουμε κάνει τεράστιες προόδους από τον 18ο αιώνα (ευτυχώς!), ωστόσο συνεχώς μας υπενθυμίζεται ότι τα δικαιώματα των γυναικών δεν πρέπει ποτέ να θεωρούνται δεδομένα. Ηταν εξαιρετικά σοκαριστικό να ταξιδέψω στη Λουιζιάνα για δεύτερη φορά τον Μάρτιο του 2024 και να προωθήσω αυτό το βιβλίο σε μια Πολιτεία όπου η άμβλωση έχει γίνει παράνομη. Προσπάθησα να εξερευνήσω θέματα που ξεπερνούν τον χρόνο με τρόπο που να μιλάει και σε εμάς και να παραμένει πιστό στην εποχή που έζησαν οι χαρακτήρες αυτοί.

Η σχέση των γυναικών με τον αποικισμό είναι πολύπλοκη και γεμάτη αντιφάσεις. Τι θέλατε να περάσετε στο αναγνωστικό κοινό όσον αφορά τον τρόπο που οι γυναίκες αντιλαμβάνονταν τον νέο κόσμο στον οποίο κατέληξαν;

Ηθελα να αγκαλιάσω πλήρως την αμφισημία της θέσης αυτών των χαρακτήρων: είναι θύματα με την έννοια ότι ανταλλάσσουν μια φρικτή ζωή στη La Salpêtrière – ένα νοσοκομείο και άσυλο στο Παρίσι, όπου γυναίκες σε ανάγκη, όπως οι άπορες και οι ψυχικά ασθενείς, συχνά κρατούνταν υπό πολύ δύσκολες συνθήκες – με μια αβέβαιη μοίρα σε μια μακρινή γη που γνώριζαν πολύ λίγο. Ωστόσο, η ίδια τους η παρουσία στη Λουιζιάνα συμμετέχει στην ενίσχυση του συστήματος καταπίεσης που είναι ο αποικισμός. Για μένα, ήταν το κλειδί να αγκαλιάσω αυτή την αμφισημία.

Οι γυναικείες επιθυμίες, οι συμβιβασμοί και οι θυσίες είναι κεντρικά θέματα στο μυθιστόρημα. Ποια θεωρείτε την πιο σημαντική «θυσία» ή «συμβιβασμό» που έπρεπε να κάνει μία από τις ηρωίδες για να επιβιώσει σε αυτό το περιβάλλον;

Είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση! Νομίζω ότι, αν και οι Γαλλίδες γυναίκες μοιράζονται κάποιες από τις θυσίες που κάνουν —για παράδειγμα, αφήνοντας πίσω την ήπειρο στην οποία γεννήθηκαν, με όλες τις απώλειες που συνεπάγεται μια τέτοια απόφαση— το τι θεωρεί κάποιος ως θυσία ή συμβιβασμό είναι πολύ προσωπικό και εξαρτάται από την εμπειρία, τους φόβους και τις επιθυμίες του. Σε αυτό το βιβλίο ήθελα να εξερευνήσω διάφορους δρόμους και προκλήσεις που μπορεί να συνάντησαν αυτές οι γυναίκες. Κάπως έτσι, νομίζω ότι αυτός είναι και ο λόγος που διαβάζουμε μυθιστορήματα: για να δούμε πώς οι χαρακτήρες θα αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και τι είδους συμβιβασμούς θα κάνουν, προκειμένου να αλλάξουν και να αναπτυχθούν.

Τι ήταν οι «Pelican Girls»

Το όνομα «Pelican Girls» αναφέρεται σε μία ομάδα γυναικών που στάλθηκαν από το νοσοκομείο La Salpêtrière, στη Γαλλία, στη Λουιζιάνα το 1720, ως μέρος ενός εγχειρήματος, για να αποκατασταθεί το πληθυσμιακό ισοζύγιο στην αποικία. Ηταν γυναίκες που θεωρούνταν απογοητευμένες ή άπορες στην κοινωνία της Γαλλίας και μεταφέρθηκαν στη Λουιζιάνα για να γίνουν σύζυγοι των αποίκων.