David Fennell στον ΕΤ: «Η βία δεν έχει νόημα χωρίς την ανθρωπιά»

Το βιβλίο, που βρέθηκε στη βραχεία λίστα για το Capital Crime Thriller of the Year, ξετυλίγει μια σειρά δολοφονιών οικογενειών, με τα παιδιά να μένουν πίσω ως μοναδικοί μάρτυρες. Πώς γεννήθηκε αυτή η σκοτεινή ιστορία, πώς δοκιμάζονται οι ήρωές της και πώς τα προσωπικά βιώματα του δημιουργού συνδέονται με το σκοτάδι των βιβλίων του; Ο David Fennell μας μιλά για τη «Σιωπή» σε μια αποκλειστική συνέντευξη.

1. Ο δολοφόνος στη «Σιωπή», «The Silent Man», αφήνει πίσω του ζωντανά παιδιά, έχοντας τυλίξει τα κεφάλια των γονιών τους με κολλητική ταινία. Oταν γράφετε μια τέτοια σκηνή, πού σταματά η ανάγκη να σοκάρετε τον αναγνώστη και πού αρχίζει η ανάγκη να προστατεύσετε την ιστορία και τους χαρακτήρες της;

Ποτέ δεν επιδίωξα να σοκάρω απλώς και μόνο για να το κάνω. Το σκοτάδι πρέπει να υπηρετεί την ιστορία. Στη «Σιωπή», «The Silent Man», το γεγονός ότι τα παιδιά επιβιώνουν είναι πολύ πιο σημαντικό για μένα από την ίδια τη βιαιότητα των δολοφονιών. Eχουν γίνει μάρτυρες κάτι φρικτού και τώρα πρέπει να ζήσουν με αυτό.

Ως συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, έχεις επιλογές ως προς το τι θα γράψεις απευθείας στη σελίδα και τι θα αφήσεις στη φαντασία του αναγνώστη. Συχνά, αυτό που δεν δείχνεις είναι πιο ενοχλητικό. Το έμαθα αυτό νωρίς από ταινίες όπως τα «Πουλιά» και «Τα Σαγόνια του Καρχαρία», όπου η προσμονή και ο φόβος μπορούν να είναι πιο ισχυρά από την ίδια τη στιγμή της βίας.

Πάντα ήθελα τα βιβλία της Γκρέις Aρτσερ να έχουν ζεστασιά και ανθρωπιά παράλληλα με το σκοτάδι. Χωρίς αυτήν την ανθρωπιά, η βία χάνει το νόημά της. Ο αναγνώστης πρέπει να νοιάζεται για τους ανθρώπους που επιβιώνουν, όχι απλώς να γοητεύεται από το άτομο που σκοτώνει.

2. Η αστυνόμος Γκρέις Αρτσερ βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν κατά συρροή δολοφόνο, ενώ ταυτόχρονα στοχοποιείται από τον γκάνγκστερ Φράνκι Γουάιτ. Πώς την επηρεάζει αυτή η διπλή απειλή;

Η Γκρέις έχει συνηθίσει να ερευνά επικίνδυνους ανθρώπους, αλλά ο Φράνκι Γουάιτ κάνει τον κίνδυνο προσωπικό. Δεν μπορεί να αφήσει πίσω της αυτή την απειλή όταν τελειώνει τη δουλειά. Αυτή την ακολουθεί στο σπίτι και απειλεί τους ανθρώπους που αγαπά.

Αυτό μου επέτρεψε να εξερευνήσω κάτι που πάντα έβρισκα ενδιαφέρον στην Γκρέις. Είναι εξαιρετικά καλή στο να προστατεύει τους άλλους ανθρώπους και πολύ λιγότερο καλή στο να προστατεύει τον εαυτό της.

Μέχρι το τρίτο βιβλίο, τη γνώρισα επίσης πολύ καλύτερα. Η Γκρέις ξεκίνησε το «Η Τέχνη του Θανάτου», κουβαλώντας ένα τεράστιο τραύμα από την παιδική της ηλικία, και σε όλη τη σειρά με ενδιέφερε το πώς συμβιώνει κανείς με κάτι τέτοιο, αντί να το ξεπερνάει ως διά μαγείας. Κάνει λάθη. Θυμώνει. Δεν παίρνει πάντα λογικές αποφάσεις. Αλλά διαθέτει τεράστια ενσυναίσθηση για τους άλλους.

3. Ποιο είναι το μυστικό σας ώστε να κρατάτε τον αναγνώστη σε συνεχή εγρήγορση;

Μακάρι να υπήρχε μυστικό. Θα έκανε τη συγγραφή των βιβλίων πολύ πιο εύκολη.

Για μένα, η ένταση πηγάζει από το να δίνεις στον αναγνώστη κάτι για το οποίο νοιάζεται και, στη συνέχεια, να το απειλείς. Μπορείς να έχεις όλους τους φόνους, τις ανατροπές και τα cliffhangers (αγωνιώδη φινάλε) που θέλεις, αλλά αν οι αναγνώστες δεν νοιάζονται για τους χαρακτήρες, στο τέλος όλο αυτό γίνεται απλώς φασαρία.

Πιστεύω επίσης ότι ο ρυθμός χρειάζεται αυξομειώσεις. Αν κάθε κεφάλαιο λειτουργεί στη μέγιστη ένταση, τίποτα δεν μοιάζει έντονο.

4. Η σχέση και η δυναμική ανάμεσα στην Αρτσερ και στον Χάρι Κουίν αποτελεί βασικό πυλώνα των αστυνομικών σας βιβλίων. Πώς εξελίσσονται η συνεργασία και η αμοιβαία εμπιστοσύνη τους;

Ο Χάρι είναι απίστευτα σημαντικός για την Γκρέις. Η σχέση τους έχει εξελιχθεί σε κάτι βαθύτερο από δύο αστυνομικούς που απλώς δουλεύουν μαζί.

Υπάρχει τεράστια εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Ο Χάρι καταλαβαίνει την Γκρέις αρκετά καλά ώστε να ξέρει πότε πρέπει να την αμφισβητήσει και πότε απλώς να σταθεί στο πλευρό της. Φέρνει επίσης χιούμορ σε έναν κόσμο που μπορεί να γίνει εξαιρετικά σκοτεινός. Νομίζω ότι οι αναγνώστες το έχουν ανάγκη αυτό, όσο και η Γκρέις.

Η σχέση τους μου δίνει επίσης ένα καταφύγιο για να βρω τη ζεστασιά και την ανθρωπιά που πάντα ήθελα σε αυτά τα βιβλία. Τα εγκλήματα μπορεί να προσελκύουν τους αναγνώστες στην ιστορία, αλλά ελπίζω ότι σχέσεις όπως της Γκρέις και του Χάρι είναι αυτές που τους κάνουν να θέλουν να μείνουν. 

5. Μεγαλώσατε στο Μπέλφαστ τη δεκαετία του ’70 με τις άγριες εικόνες των «Ταραχών». Σήμερα, γράφοντας τόσο σκοτεινά θρίλερ, νιώθετε ότι είναι ο δικός σας τρόπος να ξορκίσετε τη βία των παιδικών σας χρόνων;

Είμαι επιφυλακτικός στο να πω ότι εξορκίζω οτιδήποτε, επειδή το να μεγαλώνω στο Μπέλφαστ κατά τη διάρκεια των «Ταραχών» ήταν απλώς τα παιδικά μου χρόνια. Οταν είσαι παιδί, ό,τι σε περιβάλλει γίνεται η δική σου εκδοχή του φυσιολογικού.

Αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτό επηρέασε τον συγγραφέα που έγινα.

Αρχισα να γράφω στο δημοτικό σχολείο στο Μπέλφαστ. Ενας από τους δασκάλους μας μας ενθάρρυνε να γράφουμε ιστορίες ως έναν τρόπο να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συνέβαινε γύρω μας.

Το να μεγαλώνω σε αυτό το περιβάλλον με έκανε επίσης παρατηρητικό. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πότε οι ενήλικες φοβούνται. Παρατηρείς πότε αλλάζει η ατμόσφαιρα σε ένα δωμάτιο, πότε οι άνθρωποι χαμηλώνουν τη φωνή τους, πότε κάτι αποσιωπάται. Αυτά τα πράγματα είναι εξαιρετικά χρήσιμα για έναν συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας, επειδή το σασπένς συχνά κρύβεται σε όσα δεν λένε οι άνθρωποι.