Elephant Song: Σπεύσε να δεις μια παράσταση-κεφάλαιο για τη φετινή θεατρική σεζόν

18/05/19 • 17:26 | UPD 18/05/19 • 17:29

Newsroom eleftherostypos.gr

Απομένουν αυτό το ΣΚ, το επόμενο ΠΣΚ και η τελευταία μέρα του Μαΐου για να προλάβεις να δεις το Elephant Song στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων.

Σε μια θεατρική σεζόν που ήταν αναλογικά λίγα τα έργα που έμειναν χαραγμένα σε όποιον τα είδε, ο Μάιος ήρθε να προσφέρει κάποιες από τις πιο έντονες αισθητικά και συναισθητικά παραστάσεις της θεατρικής σεζόν. Το Elephant Song που ανέβηκε στις αρχές του μήνα στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής είναι η πιο εξέχουσα.

Γράφει ο Στέργιος Πουλερές

Είναι εξέχουσα για πολλούς λόγους. Όσο τους απαριθμώ μέσα μου, δε μπορώ να βρω ούτε έναν που να μην πηγάζει από τον Αργύρη Πανταζάρα. Είναι πάντα λίγο άδικο για τους υπόλοιπους συντελεστές μιας παράστασης να εστιάζεις σε ένα άτομο, όμως δε μπορώ να ακολουθήσω διαφορετικό ευαγγέλιο. Εκείνος είναι στη σκηνοθεσία, εκείνος έκανε τη διασκευή του έργου, εκείνος είναι ο πρωταγωνιστής.

Ευρισκόμενος σε ένα σημείο της καλλιτεχνικής του πορείας που μπορεί να έχει πρόσβαση στα μέσα που χρειάζεται, ο Αργύρης Πανταζάρας ποιεί τιμή στο θέατρο. Και δεν το περιορίζω μόνο στα ελληνικά όρια. Είχα δει άλλη μια παράσταση που να την όρισε εκείνος από την αρχή ως το τέλος, τη Μητρόπολη. Το αποτύπωμα εκείνης της παράστασης δεν απέχει από το αποτύπωμα του Elephant Song.

Τούτο ίσως και να αποτελεί ένα εξελικτικό στάδιο για εκείνον ως άνθρωπο του θεάτρου, ως άνθρωπο σκέτο, ως καλλιτέχνη, ως κάθε ιδιότητα που προσθέτει στον εαυτό του. Σε μια παράσταση που διαρκεί λίγο πάνω από τη μία ώρα, ο Αργύρης μαζί με τον Μάξιμο Μουμούρη και την Ίριδα Πανταζάρα δίνουν μια όσο πιο στεγνή γίνεται απεικόνιση ενός αθέατου κόσμου.

Βρισκόμαστε σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Διεισδύουμε σε αυτό την επόμενη της εξαφάνισης του γιατρού Λόρενς. Κανείς δεν ξέρει τι συνέβη. Αν είναι νεκρός, αν απλώς τα παράτησε, αν αν αν…Ο τελευταίος άνθρωπος που τον είδε είναι ο ανήλικος τρόφιμος Μάικλ. Ένας ευφυής μα και χειριστικός ασθενής. Όταν κάθεται απέναντι στον διευθυντή Γκρίνμπεργκ με στόχο του δεύτερου να εκμαιεύσει πληροφορίες για τον Λόρενς, ο Μάικλ απλώνει τα χαρτιά του.

Τα απλώνει δίχως σύνδεση και με σκοπό να εξαπατήσει τον διευθυντή. Όχι γιατί είναι κακόβουλος. Αλλά γιατί, όπως αποδεικνύεται στο τέλος, είχε έναν απώτερο στόχο. Κι αυτός επέτασσε να εκμεταλλευτεί την απουσία του γιατρού Λόρενς και να χρησιμοποιήσει στο σχέδιο του την κυρία Πίτερσον, την προϊστάμενη νοσοκόμα του ιδρύματος. Είναι μέσα από το παιχνίδι του που αναδύονται στοιχεία της ζωής του καθενός εκ των τριών και ιδίως του Μάικλ και του ψυχιάτρου Γκρίνμπεργκ.

Φαντάζουν όλα σαν απλές πληροφορίες για να συνθέσουμε εμείς οι θεατές ένα κάδρο του κάθε χαρακτήρα. Όμως το Elephant Song δεν είναι αυτό. Είναι η προσμονή ενός θανάτου και της αποκάλυψης του. Στην χαραυγή αυτής της τελείωσης, ακούγεται η μελωδία από το επιθανάτιο τραγούδι του ελέφαντα.

Ο ελέφαντας, αυτό το τόσο συμβολικό ον στην παγκόσμια τέχνη με πιο πρόσφατο δείγμα το φιλμ Elephant Standing Still του Χου Μπο, παρέχει την ευκαιρία στον άνθρωπο να γίνει μάρτυρας σε ένα από τα σπάνια κομψοτεχνήματα της ίδιας της φύσης. Και εκχύει τις ιδιότητες του στον άνθρωπο. Εν προκειμένω στον Μάικλ.

Η επιμονή στον ελέφαντα δεν είναι απλώς μια σεναριακή τοποθέτηση. Εξηγείται. Εξηγείται και ενώνει όλα τα στοιχεία που έχουμε λάβει πριν την εξήγηση.

Ένα έργο όμως, ένας σκέτος λόγος δεν είναι πολλά δίχως τα χείλη που τον λένε. Δίχως τον χώρο που τον αντηχεί. Δίχως τα φώτα που τον τυφλώνουν. Δίχως το σκοτάδι που τον κρύβει και τον εμφανίζει κατά το δοκούν. Και στο Elephant Song όλα είναι τακτοποιημένα με έναν ξέφρενο τρόπο που καταλαμβάνουν τον θεατή ανυπεράσπιστο μα κι αδιαμαρτύρητο.

Αν έπρεπε να το πω με μια φράση, θα επέλεγα το εξής παιχνίδισμα. Θα έχετε σίγουρα δει τίτλους σε διάφορες ιστοσελίδες πολιτιστικού περιεχομένου που λένε «Είδαμε το τάδε έργο». Θα την παραφράσω και θα πω: Ένιωσα το Elephant Song στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Μετάφραση: Ελίνα Μαντίδη 

Σκηνοθεσία: Αργύρης Πανταζάρας

Διασκευή: Αργύρης Πανταζάρας 

Σκηνογραφική επιμέλεια : Μαρία Κακάρογλου

Ενδυματολογική επιμέλεια: Ηλένια Δουλαδίρη

Σχεδιασμός Φωτισμού : Νίκος Κούρος 

Σχεδιασμός Ήχου & Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Λουλούδης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κλεοπάτρα Γκίνη 

Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Άγγελος Παππάς

Production Manager:Αναστασία Καβαλάρη 

Executive Producer:Μαρία Κακάρογλου

Production Development: Χρήστος Κυριακόπουλος 

Photography-Poster Design: Νίκος Πανταζάρας

Video & Motion Graphic:Νίκος Κούρος 

Παίζουν: Αργύρης Πανταζάρας, Μάξιμος Μουμούρης, Ίρις Πανταζάρα

Πληροφορίες παράστασης: Θέατρο Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής, Κυκλάδων 9, Κυψέλη, Παραστάσεις: 18-19-24-25-26-31/5 στις 21:00

Copy link
Powered by Social Snap