Μια τροπολογία με τόλμη, μια αντιπολίτευση σε σύγχυση και το μεγάλο «πείτε το στις τοπικές κοινωνίες» του Πλεύρη

Είναι μια καθαρή πολιτική πράξη ευθύνης απέναντι σε μια κατάσταση που μοιάζει να έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Με πρόβλεψη για κράτηση, καταγραφή και επαναπροώθηση, επιχειρεί να αποκαταστήσει τον αυτονόητο έλεγχο των συνόρων, ελληνικών και ευρωπαϊκών, χωρίς προσχήματα, χωρίς υπεκφυγές και χωρίς ιδεοληψίες.

Κι όμως, ΠΑΣΟΚ και Αριστερά, αντί να σταθούν με σοβαρότητα απέναντι σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, κατέφυγαν για άλλη μια φορά στην προσχηματική «ευαισθησία». Κατέθεσαν ένσταση αντισυνταγματικότητας, επιμένοντας να βλέπουν τη χώρα ως «αποθήκη ψυχών» και να θεωρούν αυτονόητο πως δεν χρειάζεται κανένας έλεγχος. Σαν να έχει η Ελλάδα το περιθώριο, με 1.000 αφίξεις την ημέρα να συνεχίσει να ζει με αυταπάτες.

Απέναντι στην ιδεολογική ευκολία που μεταφράζει τη σιωπή σε ανεκτικότητα και την ανοχή σε πολιτική αρετή, ο Θάνος Πλεύρης επέλεξε το δύσκολο: να μιλήσει τη γλώσσα των πολιτών. Και να πει αυτό που πολλοί δεν τολμούν να αρθρώσουν: «Να το πείτε στις τοπικές κοινωνίες.

Στον Άγιο Παντελεήμονα, στην Ομόνοια, στην Κυψέλη. Να τους πείτε ότι θέλετε όσοι  έρχονται να κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς κανέναν έλεγχο». Τα λόγια του Θάνου Πλεύρη δεν ήταν ένας ακόμη πολιτικός λόγος που απευθύνεται γενικά και αόριστα. Ήταν η φωνή που αντήχησε από τις πιο πιεσμένες γειτονιές της Αθήνας, της Κρήτης, των νησιών και της περιφέρειας, εκεί όπου οι πολίτες δεν διάλεξαν να αλλάξει η ζωή τους, αλλά τους επιβλήθηκε από τα καραβάνια των λαθρομεταναστών.

Η πρόταση του υπουργού Μετανάστευσης δεν φτιάχτηκε για να προκαλέσει εντυπώσεις.  Ήρθε για να αποτυπώσει την πραγματικότητα όπως τη βιώνει ο πολίτης που βλέπει τη γειτονιά του να μετατρέπεται σε γκρίζα ζώνη. Και την περιέγραψε χωρίς στόμφο, με την απλότητα του αυτονόητου.

Σε ένα τοπίο λόγου όπου κυριαρχεί το ανέξοδο και το γενικό, ο Θάνος Πλεύρης δεν διάλεξε τα εύκολα. Έβαλε μπροστά τον κάτοικο, και έδωσε χώρο σε έναν κόσμο που ζητά λύσεις. Η τροπολογία που έφερε, η στάση του στη Βουλή, το μήνυμά του στις τοπικές κοινωνίες δεν ανήκουν στο ρεπερτόριο της πολιτικής διαχείρισης. Ανήκουν στο σπάνιο αρχείο της ευθύνης. Και αυτό είναι βέβαιο πως καταγράφεται στη συνείδηση πολλών.