Άρθρο Λευτέρη Αυγενάκη: Δεσμευτήκαμε - Υλοποιήσαμε - Συνεχίζουμε....

Η πιο απλή – και πιο αυστηρή – δοκιμασία για μια κυβέρνηση δεν είναι το πόσο πειστικά μιλά πριν τις εκλογές, αλλά το αν αυτά που υποσχέθηκε αντέχουν στον χρόνο. Σε αυτό το κριτήριο, η καταγραφή είναι αρκετά συγκεκριμένη ώστε να μην χρειάζεται μεγάλα λόγια.

Ξεκινώ από τα νούμερα που, όσο ξερά κι αν ακούγονται, περιγράφουν πραγματικές ζωές: η ανεργία υποχώρησε στο χαμηλότερο επίπεδό της από το 2008, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εκτιμά περαιτέρω αποκλιμάκωση στο 8,3% φέτος και στο 7,9% το 2027. Η οικονομία διατηρεί σταθερό ρυθμό ανάπτυξης γύρω στο 2% για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, κάτι σπάνιο για μια χώρα που βγήκε από δεκαετή κρίση. Το δημόσιο χρέος συνεχίζει την αποκλιμάκωσή του, ενώ η χώρα διατηρεί δημοσιονομικά πλεονάσματα, προϋπόθεση χωρίς την οποία καμία επένδυση σε υποδομές ή κοινωνική πολιτική δεν θα ήταν βιώσιμη μακροπρόθεσμα. Δεν είναι θαύμα, αλλά είναι αποτέλεσμα συνέπειας σε μια πολιτική γραμμή που δεν άλλαξε κατεύθυνση όποτε δυσκόλεψαν τα πράγματα.

Στη φορολογία, η μείωση φόρων έφτασε σε περισσότερους από τέσσερα εκατομμύρια φορολογούμενους – όχι ως αόριστη υπόσχεση «ελάφρυνσης», αλλά ως μετρήσιμη παρέμβαση στο εισόδημα νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Στην υγεία, οι ανακαινίσεις σε Κέντρα Υγείας και Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών σε όλη τη χώρα έδωσαν υποδομές που για χρόνια έμεναν στα χαρτιά. Στην ασφάλεια στους δρόμους, ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας συνδέθηκε με μείωση των θανάτων από τροχαία, ένα αποτέλεσμα που, όσο τεχνικό κι αν ακούγεται, μεταφράζεται σε ανθρώπινες ζωές που σώθηκαν.

Υπάρχουν και τα μεγαλύτερα, πιο ορατά έργα: η ολοκλήρωση της Κτηματογράφησης, η παραλαβή της πρώτης φρεγάτας Belharra για την ενίσχυση της εθνικής άμυνας, το Μετρό Θεσσαλονίκης που επιτέλους κινείται από σχέδιο σε πραγματικότητα. Υπάρχουν και οι θεσμικές αλλαγές που δεν κάνουν πάντα πρωτοσέλιδο αλλά αλλάζουν καθημερινότητες: η επιστολική ψήφος που διευκόλυνε χιλιάδες Έλληνες του εξωτερικού να συμμετάσχουν στις εκλογές, η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας που έφερε διαφάνεια στις εργασιακές σχέσεις, η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Παράλληλα, οι επενδύσεις παραμένουν βασικό στήριγμα της οικονομίας, με σημαντική ώθηση από την απορρόφηση ευρωπαϊκών πόρων μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης – πόροι που μεταφράζονται σε έργα, σε θέσεις εργασίας, σε υποδομές που θα μείνουν πολύ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος.

Δεν θα ήταν τίμιο να σταματήσουμε εδώ, σαν να έχει ολοκληρωθεί το έργο. Δεν έχει. Η ακρίβεια παραμένει η πιο αισθητή καθημερινή έγνοια των πολιτών, ο πληθωρισμός δεν έχει εξαλειφθεί, και υπάρχουν ακόμα νοικοκυριά που δεν αισθάνονται τη βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών στο πορτοφόλι τους. Παραμένουν ανοιχτά ζητήματα και στην προσβασιμότητα ορισμένων υπηρεσιών υγείας, και στη στέγαση. Όμως η διαφορά ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που λογοδοτεί και σε μια που απλώς διαχειρίζεται την επικοινωνία της είναι ακριβώς αυτή: η ικανότητα να λες ξεκάθαρα τι έχει γίνει και τι όχι, χωρίς να κρύβεσαι πίσω από γενικότητες ή να διεκδικείς θαύματα που δεν υπάρχουν.

Το λέω αυτό με σαφήνεια, γιατί το ακούω και το βιώνω καθημερινά. Ξέρω ότι όσο κι αν βελτιώνονται οι δείκτες σε εθνικό επίπεδο, αυτό δεν παρηγορεί κανέναν που δυσκολεύεται να κλείσει τον μήνα του σήμερα. Δεν είναι στατιστικό μέγεθος για όποιον το ζει – είναι η πιο συγκεκριμένη ευθύνη που έχουμε απέναντί του. Αυτό δεν αναιρεί όσα έχουν γίνει, αλλά υπενθυμίζει γιατί δεν έχουμε δικαίωμα σε εφησυχασμό. Η σταθερότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι προϋπόθεση για να συνεχίσουμε να δίνουμε απαντήσεις σε αυτά που ακόμα πονάνε. Τρία χρόνια μετά, το ζητούμενο δεν είναι η αυταρέσκεια για όσα έγιναν, αλλά η ειλικρινής δέσμευση να συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό δουλειάς, γνωρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται μια φορά για πάντα, κερδίζεται κάθε μέρα από την αρχή.