Μαύρα σύννεφα για το ευρώ συγκεντρώνει η κλιμακούμενη πλέον κρίση της Γαλλίας, η οποία έρχεται να προστεθεί στην - επίσης κλιμακούμενη - κρίση της Γερμανίας, πριν ακόμη ο Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποιήσει τις απειλές του για δασμούς στις ευρωπαϊκές εξαγωγές.
Το «κοινό» ευρωπαϊκό νόμισμα, το οποίο αποτελεί βαρόμετρο για την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών, του ισχυρού όπλου της ευρωζώνης στη διεθνή οικονομική «σκακιέρα», έχει αρχίσει να διολισθαίνει σε σχέση με το δολάριο, από την εκλογή Τραμπ. Μετά, όμως, την κλιμάκωση της πολιτικοοικονομικής κρίσης στη Γαλλία και τη διογκούμενη κρίση στη Γερμανία, η διολίσθηση για το επόμενο διάστημα θα είναι ανεξέλεγκτη. Μάλιστα, αναλύσεις βλέπουν, από τώρα, την ισοτιμία ευρώ-δολαρίου στο 1:1, πριν από το τέλος του 2024. Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό σε όλα τα οικονομικά κέντρα της Ευρώπης, καθώς είναι πολύ πιθανό να επαναφέρει τον εφιάλτη του πληθωρισμού, με μηδενική ή αρνητική ανάπτυξη. Δηλαδή, στασιμοπληθωρισμό.
Αν δει κανείς το φαινόμενο από μια περιορισμένη οπτική γωνία, ένα «μαλακό» ευρώ μπορεί να ευνοήσει τις εξαγωγές φέρνοντας κέρδη και στην Ελλάδα, αν και δεν θεωρείται εξαγωγική χώρα. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Η «αχίλλειος πτέρνα» της ευρωζώνης είναι η έλλειψη της ενεργειακής επάρκειας. Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι τεράστιες ποσότητες φθηνού φυσικού αερίου, οι οποίες τροφοδοτούσαν τη Γερμανία και τις άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, αντικαταστάθηκαν εν μέρει από πανάκριβο υγροποιημένο φυσικό αέριο από τις ΗΠΑ, τα ΗΑΕ και κατά ένα μικρό μέρος από τη Νορβηγία.
Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι όλα τα ενεργειακά προϊόντα (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) καθορίζονται σε ρήτρα δολαρίου. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη- και κατ’ επέκταση και η Ελλάδα- θα πληρώνει σταδιακά όλο και πιο ακριβά την ενέργεια, για να λειτουργεί τα εργοστάσιά της και να θερμαίνει τα σπίτια των πολιτών της μέσα στον χειμώνα. Το χειρότερο είναι ότι το κόστος, σταδιακά, θα μεγαλώνει, ακόμη και αν οι τιμές των ενεργειακών προϊόντων παραμένουν σταθερές, λόγω της επιδείνωσης της ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου.
Οσο για το αναμενόμενο «κέρδος» για τις εξαγωγές, από ένα «μαλακό» ευρώ είναι σαφές ότι είναι ανύπαρκτο. Η ακριβότερη ενέργεια θα αυξήσει το κόστος παραγωγής στα βιομηχανικά προϊόντα καθιστώντας τα λιγότερο ανταγωνιστικά από τα αμερικανικά και τα κινεζικά. Επιπλέον, η τυχόν επιβολή ή η αύξηση δασμών από τις ΗΠΑ στις ευρωπαϊκές εισαγωγές θα ανατρέψει το όποιο κέρδος από το φθηνό ευρώ, περιορίζοντας τις ευρωπαϊκές εξαγωγές, επιτείνοντας παράλληλα και την επιβράδυνση των μεγάλων οικονομιών της ευρωζώνης, οι οποίες θα «μοιράσουν» ένα μέρος της κρίσης τους στις μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα.
