Για ένα εργαζόμενο χωρίς παιδιά με μέσο μισθό, η φορολογική επιβάρυνση (tax wedge) ανήλθε στο 39,3% του κόστους εργασίας, μειωμένη κατά 0,16 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2024, λόγω της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών.

Οι εισφορές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά 0,36 π.μ. και των εργοδοτών και κατά 0,34 π.μ., αντισταθμίζοντας την αύξηση της επιβάρυνσης από τον φόρο εισοδήματος κατά 0,54 π.μ.

Οι ασφαλιστικές εισφορές των εργοδοτών (17,9% του κόστους εργασίας) και των εργαζομένων (11%) είχαν μεγαλύτερο βάρος στη διαμόρφωση του tax wedge απ’ ό,τι η φορολογία εισοδήματος (10,5%).

Οι κρατήσεις για την ίδια κατηγορία εργαζομένων για φόρο εισοδήματος και ασφαλιστικές εισφορές αντιστοιχούν στο 26,1% των ακαθάριστων αποδοχών τους (12,7% για φόρο εισοδήματος και 13,4% ασφαλιστικές εισφορές).

Για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, με έναν εργαζόμενο που παίρνει τον μέσο μισθό, το συνολικό tax wedge μειώθηκε κατά 0,11 ποσοστιαίες μονάδες πέρυσι στο 37,5%.

Ο μέσος πραγματικός μισθός, μετά την αφαίρεση δηλαδή του πληθωρισμού, αυξήθηκε 0,5% στην Ελλάδα, περισσότερο από την αύξηση του μέσου προσωπικού φορολογικού συντελεστή (0,4%).

Στις χώρες του ΟΟΣΑ, η φορολογική επιβάρυνση για εργαζόμενο χωρίς παιδιά με μέσο μισθό αυξήθηκε το 2025 κατά 0,15 ποσοστιαίες μονάδες στο 35,1% του κόστους εργασίας, κυρίως λόγω αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών, ενώ οι κρατήσεις στις αποδοχές του για φόρο εισοδήματος και εισφορές ανήλθε σε 25,1%.

Η επιβάρυνση για την παραπάνω κατηγορία μισθωτών αυξήθηκε σε 24 χώρες και μειώθηκε σε 11, ενώ έμεινε αμετάβλητη σε τρεις. Το υψηλότερο tax wedge είχαν το Βέλγιο (52,5%), η Γερμανία (49,3%) και η Γαλλία (47,2%), ενώ το χαμηλότερο η Κολομβία (0%) και η Χιλή (7,5%).

Για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, με έναν εργαζόμενο που παίρνει τον μέσο μισθό, το tax wedge αυξήθηκε στις χώρες του ΟΟΣΑ κατά 0,46 π.μ. στο 26,2% του κόστους εργασίας.