Στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων υπάρχουν επτά πεδία όπου η συνθήκη «χρέος αντί μεταρρυθμίσεων» δεν θα επιτρέπει περιθώρια χαλάρωσης ούτε μετά το 2020.
1 Στον ευαίσθητο τομέα των συντάξεων η συνεχιζόμενη εποπτεία θα σημάνει, μετά την περικοπή που θα γίνει το 2019, πάγωμα των συντάξεων επ’ αόριστον. Τούτο διότι η αναμενόμενη αύξηση της απασχόλησης και των πλεονασμάτων που εμφανίζονται τώρα στον ΕΦΚΑ δεν θα συμβαδίσουν με αύξηση των μέσων αμοιβών, άρα οι επιπλέον ασφαλιστικές εισφορές δεν θα επιτρέπουν αυξήσεις συντάξεων ώστε να προσεγγίσουν τα επίπεδα του 2009.
2 Το κονδύλι για το Δημόσιο δεν θα πρέπει να ξεπερνά το 10% του ΑΕΠ ή τον εκάστοτε μέσο όρο των κρατών-μελών της Ε.Ε., συνεπώς οι αυξήσεις στο Δημόσιο αντικρίζουν και τις ανάγκες για προσωπικό. Οι δανειστές, μετά τη μόνιμη κινητικότητα που θα υιοθετηθεί, θα είναι πιο αυστηροί σε προσλήψεις έστω και μετά τη χαλάρωση του κανόνα του 1:5. Σειρά τα επόμενα χρόνια θα έχουν οι ΔΕΚΟ, μέσω της Εταιρίας Δημοσίων Συμμετοχών (παρακλάδι του Υπερταμείου), η οποία θα έχει ως στόχο την εξυγίανση των οικονομικών των 13 ΔΕΚΟ που θα αναλάβει.
3 Στα εργασιακά η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας θα πρέπει να συνεχιστεί. Εκτός από τις ομαδικές απολύσεις η κυβέρνηση θα δεχθεί πιέσεις και για τη μη επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων το 2018. Πάγιο αίτημα του ΔΝΤ, το οποίο θα επανέλθει, θα είναι και η ελεύθερη διαπραγμάτευση του μισθού ανάλογα με τις δυνατότητες της επιχείρησης.
4 Στα δημόσια έσοδα αυτονόητο είναι ότι η όποια απόκλιση θα πρέπει να διορθώνεται άμεσα και η μη πληρωμή φόρων θα συνεπάγεται αυτόματα αναγκαστικά μέτρα. Οι κατασχέσεις ακινήτων στην εμπορική αξία θα ακολουθήσουν ως ένα βαθμό τις κατασχέσεις λογαριασμών τα επόμενα χρόνια.
ΤΑΣΟΣ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Διαβάστε Επίσης
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής
