Νέα σελίδα στη ζωή της έχει γυρίσει η Βικτώρια Δέλλα, προσπαθώντας να αφήσει πίσω τις δυσκολίες που έζησε με την απώλεια της μητέρας της, Γωγώς Μαστροκώστα.
Η νεαρή σπουδάζει, πλέον, Ιατρική στην Κύπρο, αισιοδοξεί, ωστόσο τα βιώματά της την έχουν κάνει ένα εξαιρετικά ευαισθητοποιημένο πλάσμα.
Πριν λίγες ώρες, με αφορμή το ότι ο Οκτώβριος είναι μήνας πρόληψης για τον καρκίνο του μαστού, έκανε μία ανάρτηση στα social media. Η φωτογραφία, που πόσταρε, γράφει: «Στέλνουμε την αγάπη μας στους επιζώντες, η δύναμή σας μας εμπνέει. Σε εκείνους που τώρα παλεύουν, είμαστε στο πλάι σας. Σους ανθρώπους που διαγνώστηκαν πρόσφατα, δεν είστε μόνοι. Σε αυτούς που χάθηκαν, τιμούμε τη μνήμη τους. Τους φροντιστές και υποστηρικτές τους, η αγάπη σας κάνει τη διαφορά. Σε εκείνους που διαδίδουν την αγάπη και την ευαισθητοποίηση, σας ευχαριστούμε».
Υπενθυμίζουμε πως η Γωγώ Μαστροκώστα είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού, ενώ ήταν από τις πρώτες επώνυμες που είχε μιλήσει ανοιχτά για τη μάχη της.
«Είναι η τέταρτή μου μέρα μετά τη γέννα, στο νοσοκομείο, έχουν έρθει όλοι οι αγαπημένοι μας φίλοι, έχουμε γεμίσει ευχές και δώρα. Αύριο θα πάρουμε το μωρό μας και θα πάμε σπίτι μας. Ανυπομονώ για τη νέα μας ζωή!
Διαβάστε Επίσης
Τα στήθη μου είναι τεράστια, γεμάτα μητρικό γάλα. Έχω κάνει τις πρώτες προσπάθειες θηλασμού με μεγάλη επιτυχία! Απίστευτη αίσθηση για μια μάνα. Κάτι πρόλαβα έστω… Έχει έρθει ο Άκης στο δωμάτιό μου και είναι ώρα να θηλάσω. Ενώ κρατώ το μωρό μου αγκαλιά, προσπαθεί να με βοηθήσει και να μου δείξει πώς μπορεί να γίνει πιο εύκολη η διαδικασία θηλασμού, πιέζοντας το στήθος μου σωστά. Ξαφνικά, γίνεται πιο επίμονος, εστιάζοντας σε ένα συγκεκριμένο σημείο – Κολλάει… “Τι είναι αυτό;”. Έχει ψηλαφίσει το “σπυράκι”…
Του θυμίζω ότι το είχαμε ελέγξει πριν από περίπου ένα χρόνο και δεν ήταν κάτι ανησυχητικό – μια απλή σύμφυση. “Πρέπει να κατεβούμε κάτω να το δούμε πάλι”. Αυτό ήταν για μένα αρκετό. Από εκείνο το λεπτό, από τον τρόπο που ρώτησε, από τον τρόπο που με κοίταξε και –πάνω απ’ όλα– από εκείνο που ένιωσα στην ενέργεια της στιγμής, προαισθάνθηκα ό,τι θα ερχόταν…
Από την ώρα που σηκώθηκα από το κρεβάτι –έτυχε να είμαι μόνη μου εκείνη τη στιγμή– για να κατέβω στους κάτω ορόφους για εξετάσεις, από εκείνο το λεπτό, ξεκίνησαν και τα δάκρυά μου. Ασταμάτητα. Με αναφιλητά. Με σπασμούς…
Πόσο με τρομάζει το ένστικτό μου, Θεέ μου, κάποιες φορές… Με βλέπει ο ίδιος γιατρός που με είχε εξετάσει και παλιά. Αυτήν τη φορά, ο υπέρηχος δεν αρκεί. Με στέλνει για μαστογραφία. Προσπαθούν όλοι να με ηρεμήσουν, να με πείσουν ότι είναι απλώς μια εξέταση. Αλλά εγώ μέσα μου ξέρω. Απ’ όλους μπορείς ίσως να κρυφτείς, όχι όμως κι από τον εαυτό σου…
Νιώθω όλο και πιο έντονα το κάθε λεπτό που περνάει. Δεν βλέπω μπροστά μου από το κλάμα, το σώμα μου συνεχίζει να τρέμει, κάνεις δεν μιλάει, ανεβαίνω πάλι επάνω… Στο δωμάτιο, ευτυχώς, μόλις έχει επιστρέψει ο Τράι. Τον βλέπω τόσο ευτυχισμένο! Πώς μπορώ εγώ να το χαλάσω όλο αυτό; Του λέω τι συνέβη. Δεν ανησυχεί ή τουλάχιστον προς στιγμήν θέλει να δείξει ψύχραιμος για να μη με πανικοβάλει περισσότερο. Εμένα το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει. Πώς γίνεται να προκαλέσω τόσο πόνο στον άνθρωπο που λατρεύω; Γιατί;
Σε λίγο μπαίνουν στο δωμάτιο καμία δεκαριά γιατροί και παράγοντες του νοσοκομείου. Αυτό που φοβόμουν ότι θα συμβεί, το βλέπω τώρα σιγά – σιγά να έρχεται όλο και πιο κοντά μου. “Πρέπει να μπεις χειρουργείο να κάνουμε βιοψία», είχε εξομολογηθεί.
