Απέναντι στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, η ηθοποιός αναφέρθηκε στη μητρότητα, παραδεχόμενη ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει το βάρος και την πολυπλοκότητα της απόφασης να μεγαλώσει μόνη της ένα παιδί. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Δεν ήξερα τίποτα. Δεν ήξερα πόσο δύσκολο και επώδυνο είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί μόνη σου. Δεν είναι μαγκιά, είναι λάθος. Το παιδί χρειάζεται δύο. Υπερεκτίμησα τον εαυτό μου, πίστεψα ότι μπορώ να τα κάνω όλα».

Η απόφαση να αποκτήσει παιδί ήρθε σε μια περίοδο όπου βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της. «Ήθελα να κάνω παιδί. Ήμουν 37 χρονών, στο πικ της καριέρας μου, τα είχα ζήσει όλα και μου έλειπε κάτι μεγάλο. Όταν ήρθε αυτό το δώρο από τον Θεό, μου άλλαξε όλη τη ζωή. Έκανα πίσω», ανέφερε.

Η Βάνα Μπάρμπα μίλησε και για τις οικονομικές δυσκολίες που ακολούθησαν, επισημαίνοντας ότι δεν έκανε συμβιβασμούς στις αρχές της. «Ζορίστηκα πολύ οικονομικά, αλλά δεν μπορούσα να συμβιβαστώ και να γίνω “κυρία κάποιου”», είπε, προσθέτοντας πως υπήρξε ένας άνθρωπος στη ζωή της που αποτέλεσε σημείο αναφοράς, «και ευλογία και κατάρα».

Αναφερόμενη στην εικόνα που είχε διαμορφωθεί γύρω από το πρόσωπό της, εξομολογήθηκε ότι πίσω από το «σέξι προφίλ» υπήρχαν ανασφάλειες. «Το σέξι προφίλ μου το φόρεσαν πριν το επιλέξω. Δεν το επέλεξα. Δεν το γνώριζα. Ήμουνα φοβερά ανασφαλής. Δεν έβλεπα ούτε τη δύναμη της ομορφιάς μου», είπε, τονίζοντας πως σήμερα νιώθει ότι τότε υπήρχε μια αθωότητα που δεν είχε αντιληφθεί.

Κεντρικό ρόλο σε όλες τις αποφάσεις της έπαιξε, όπως τόνισε, η ανάγκη της για ελευθερία. «Ένα όνειρο είχα πάντα. Ένα. Ήθελα να είμαι ελεύθερη. Με έπνιγε ο καθωσπρεπισμός της επαρχίας. Το ’σκασα για να μην παντρευτώ», περιέγραψε, αναφερόμενη και στη στιγμή που έφυγε κυριολεκτικά από τον αρραβώνα της, γνωρίζοντας πως αυτή ήταν η μοίρα της.

Επιστρέφοντας στο θέμα της μητρότητας, μίλησε χωρίς ωραιοποιήσεις για το προσωπικό κόστος. «Δεν ήξερα πόσο δύσκολο, επώδυνο και ανόητο είναι να μεγαλώνω μόνη μου ένα παιδί. Δεν είναι μαγκιά, είναι λάθος. Το παιδί χρειάζεται δύο», επανέλαβε, σημειώνοντας πως ίσως η δημοσιότητά της έπαιξε ρόλο και πως «υπερεκτίμησα τον εαυτό μου».

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι ακόμη και οι πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της είχαν ως κοινό παρονομαστή μία βαθιά ανάγκη: να παραμείνει ελεύθερη.